1Son minn, gef gaum að speki minni, hneig eyra þitt að hyggindum mínum,
1Oğlum, bilgeliğime dikkat et,Akıllıca sözlerime kulak ver.
2til þess að þú megir varðveita mannvit og varir þínar geymi þekkingu.
2Böylelikle her zaman sağgörülü olur,Dudaklarınla bilgiyi korursun.
3Því að hunangsseimur drýpur af vörum lauslátrar konu, og gómur hennar er hálli en olía.
3Zina eden kadının bal damlar dudaklarından,Ağzı daha yumuşaktır zeytinyağından.
4En að síðustu er hún beiskari en malurt, beitt eins og tvíeggjað sverð.
4Ama sonu pelinotu kadar acı,İki ağızlı kılıç kadar keskindir.
5Fætur hennar ganga niður til dauðans, spor hennar liggja til Heljar.
5Ayakları ölüme gider,Adımları ölüler diyarına ulaşır.
6Til þess að hún hitti ekki leið lífsins, eru brautir hennar á reiki, og hún veit ekki hvert hún fer.
6Yaşama giden yolu hiç düşünmez,Yolları dolaşıktır, ama farkında değil.
7Heyrið mig því, synir, og víkið eigi frá orðum munns míns.
7Oğlum, şimdi beni dinle,Ağzımdan çıkan sözlerden ayrılma.
8Legg leið þína langt frá henni og kom þú ekki nálægt húsdyrum hennar,
8Öyle kadınlardan uzak dur,Yaklaşma evinin kapısına.
9svo að þú gefir ekki öðrum æskublóma þinn og ár þín grimmum manni,
9Yoksa onurunu başkalarına,Yıllarını bir gaddara kaptırırsın.
10svo að útlendir menn mettist ekki af eigum þínum og aflafé þitt lendi ekki í annarlegu húsi,
10Varını yoğunu yer bitirir yabancılar,Emeğin başka birinin evini bayındır kılar.
11og þú andvarpir að lokum, þá er líkami þinn og hold veslast upp,
11Ah çekip inlersin ömrünün son günlerinde,Etinle bedenin tükendiğinde.
12og segir: ,,Hversu hefi ég hatað aga og hjarta mitt fyrirlitið umvöndun!
12‹‹Eğitilmekten neden bu kadar nefret ettim,Yüreğim uyarıları neden önemsemedi?›› dersin.
13að ég skyldi ekki hlýða raustu kennara minna og hneigja eyra mitt til þeirra, er fræddu mig!
13‹‹Öğretmenlerimin sözünü dinlemedim,Beni eğitenlere kulak vermedim.
14Við sjálft lá, að ég hefði ratað í mestu ógæfu á miðju dómþingi safnaðarins.``
14Halkın ve topluluğun arasındaTam bir yıkımın eşiğine gelmişim.››
15Drekk þú vatn úr vatnsþró þinni og rennandi vatn úr brunni þínum.
15Suyu kendi sarnıcından,Kendi kuyunun kaynağından iç.
16Eiga lindir þínar að flóa út á götuna, lækir þínir út á torgin?
16Pınarların sokakları,Akarsuların meydanları mı sulamalı?
17Þér einum skulu þær tilheyra og engum óviðkomandi með þér.
17Yalnız senin olsun onlar,Paylaşma yabancılarla.
18Uppspretta þín sé blessuð, og gleð þig yfir festarmey æsku þinnar,
18Çeşmen bereketli olsunVe gençken evlendiğin karınla mutlu ol.
19elsku-hindinni, yndis-gemsunni. Brjóst hennar gjöri þig ætíð drukkinn, og ást hennar fjötri þig ævinlega.
19Sevimli bir geyik, zarif bir ceylan gibi,Hep seni doyursun memeleri.Aşkıyla sürekli coş.
20En hví skyldir þú, son minn, láta léttúðarkonu töfra þig, og faðma barm lauslátrar konu?
20Oğlum, neden ahlaksız bir kadınla coşasın,Neden başka birinin karısını koynuna alasın?
21Því að vegir sérhvers manns blasa við Drottni, og allar brautir hans gjörir hann sléttar.
21RAB insanın tuttuğu yolu gözler,Attığı her adımı denetler.
22Misgjörðir hins óguðlega fanga hann, og hann verður veiddur í snörur synda sinna.Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.
22Kötü kişiyi kendi suçları ele verecek,Günahının kemendi kıskıvrak bağlayacak onu.
23Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.
23Aşırı ahmaklığı onu yoldan çıkaracak,Terbiyeyi umursamadığı için ölecek.