¹Heyr, spekin kallar og hyggnin lætur raust sína gjalla.

¹Bilgelik çağırıyor,Akıl sesini yükseltiyor.

²Uppi á hæðunum við veginn, þar sem göturnar kvíslast _ stendur hún.

²Yol kenarındaki tepelerin başında,Yolların birleştiği yerde duruyor o.

³Við hliðin, þar sem gengið er út úr borginni, þar sem gengið er inn um dyrnar, kallar hún hátt:

³Kentin girişinde, kapıların yanında,Sesini yükseltiyor:

⁴Til yðar, menn, tala ég, og raust mín hljómar til mannanna barna.

⁴‹‹Ey insanlar, size sesleniyorum,Çağrım insan soyunadır!

⁵Þér óreyndu, lærið hyggindi, og þér heimskingjar, lærið skynsemi.

⁵Ey bön kişiler, ihtiyatlı olmayı öğrenin;Sağduyulu olmayı öğrenin, ey akılsızlar!

⁶Hlýðið á, því að ég tala það sem göfuglegt er, og varir mínar tjá það sem rétt er.

⁶Söylediğim yetkin sözleri dinleyin,Ağzımı doğruları söylemek için açarım.

⁷Því að sannleika mælir gómur minn og guðleysi er viðbjóður vörum mínum.

⁷Ağzım gerçeği duyurur,Çünkü dudaklarım kötülükten iğrenir.

⁸Einlæg eru öll orð munns míns, í þeim er ekkert fals né fláræði.

⁸Ağzımdan çıkan her söz doğrudur,Yoktur eğri ya da sapık olanı.

⁹Öll eru þau einföld þeim sem skilning hefir, og blátt áfram fyrir þann sem hlotið hefir þekkingu.

⁹Apaçıktır hepsi anlayana,Bilgiye erişen, doğruluğunu bilir onların.

¹⁰Takið á móti ögun minni fremur en á móti silfri og fræðslu fremur en úrvals gulli.

¹⁰Gümüş yerine terbiyeyi,Saf altın yerine bilgiyi edinin.

¹¹Því að viska er betri en perlur, og engir dýrgripir jafnast á við hana.

¹¹Çünkü bilgelik mücevherden değerlidir,Dilediğin hiçbir şey onunla kıyaslanamaz.

¹²Ég, spekin, er handgengin hyggindunum og ræð yfir ráðdeildarsamri þekking.

¹²Ben bilgelik olarak ihtiyatı kendime konut edindim.Bilgi ve sağgörü bendedir.

¹³Að óttast Drottin er að hata hið illa, drambsemi og ofdramb og illa breytni og fláráðan munn _ það hata ég.

¹³RABden korkmak kötülükten nefret etmek demektir.Kibirden, küstahlıktan,Kötü yoldan, sapık ağızdan nefret ederim.

¹⁴Mín er ráðspekin og framkvæmdarsemin, ég er hyggnin, minn er krafturinn.

¹⁴Öğüt ve sağlam karar bana özgüdür.Akıl ve güç kaynağı benim.

¹⁵Fyrir mína hjálp ríkja konungarnir og úrskurða höfðingjarnir réttvíslega.

¹⁵Krallar sayemde egemenlik sürer,Hükümdarlar adil kurallar koyar.

¹⁶Fyrir mína hjálp stjórna stjórnendurnir og tignarmennin _ allir valdsmenn á jörðu.

¹⁶Önderler, adaletle yöneten soylularSayemde yönetirler.

¹⁷Ég elska þá sem mig elska, og þeir sem leita mín, finna mig.

¹⁷Beni sevenleri ben de severim,Gayretle arayan beni bulur.

¹⁸Auður og heiður eru hjá mér, ævagamlir fjármunir og réttlæti.

¹⁸Zenginlik ve onur,Kalıcı değerler ve bolluk bendedir.

¹⁹Ávöxtur minn er betri en gull og gimsteinar og eftirtekjan eftir mig betri en úrvals silfur.

¹⁹Meyvem altından, saf altından,Ürünüm seçme gümüşten daha iyidir.

²⁰Ég geng á götu réttlætisins, á stigum réttarins miðjum,

²⁰Doğruluk yolunda,Adaletin izinden yürürüm.

²¹til þess að gefa þeim sanna auðlegð, er elska mig, og fylla forðabúr þeirra.

²¹Böylelikle, beni sevenleri servet sahibi yapar,Hazinelerini doldururum.

²²Drottinn skóp mig í upphafi vega sinna, á undan öðrum verkum sínum, fyrir alda öðli.

²²RAB yaratma işine başladığındaİlk beni yarattı,

²³Frá eilífð var ég sett til valda, frá upphafi, áður en jörðin var til.

²³Dünya var olmadan önce,Ta başlangıçta, öncesizlikte yerimi aldım.

²⁴Ég fæddist áður en hafdjúpin urðu til, þá er engar vatnsmiklar lindir voru til.

²⁴Enginler yokken,Suları bol pınarlar yokken doğdum ben.

²⁵Áður en fjöllunum var hleypt niður, á undan hæðunum fæddist ég,

²⁵Dağlar daha oluşmadan,Tepeler belirmeden,RAB dünyayı, kırlarıVe dünyadaki toprağın zerresini yaratmadan doğdum.

²⁶áður en hann skapaði völl og vengi og fyrstu moldarkekki jarðríkis.

²⁷RAB gökleri yerine koyduğunda oradaydım,Engin denizleri ufukla çevirdiğinde,

²⁷Þegar hann gjörði himininn, þá var ég þar, þegar hann setti hvelfinguna yfir hafdjúpið,

²⁸Bulutları oluşturduğunda,Denizin kaynaklarını güçlendirdiğinde,

²⁸þegar hann festi skýin uppi, þegar uppsprettur hafdjúpsins komust í skorður,

²⁹Sular buyruğundan öte geçmesinler diyeDenize sınır çizdiğinde,Dünyanın temellerini pekiştirdiğinde,

²⁹þegar hann setti hafinu takmörk, til þess að vötnin færu eigi lengra en hann bauð, þegar hann festi undirstöður jarðar.

³⁰Baş mimar olarak Onun yanındaydım.Gün be gün sevinçle dolup taştım,Huzurunda hep coştum.

³⁰Þá stóð ég honum við hlið sem verkstýra, og ég var yndi hans dag hvern, leikandi mér fyrir augliti hans alla tíma,

³¹Onun dünyası mutluluğum,İnsanları sevincimdi.

³¹leikandi mér á jarðarkringlu hans, og hafði yndi mitt af mannanna börnum.

³²Çocuklarım, şimdi beni dinleyin:Yolumu izleyenlere ne mutlu!

³²Og nú, þér yngismenn, hlýðið mér, því að sælir eru þeir, sem varðveita vegu mína.

³³Uyarılarımı dinleyin ve bilge kişiler olun,Görmezlikten gelmeyin onları.

³³Hlýðið á aga, svo að þér verðið vitrir, og látið hann eigi sem vind um eyrun þjóta.

³⁴Beni dinleyen,Her gün kapımı gözleyen,Kapımın eşiğinden ayrılmayan kişiye ne mutlu!

³⁴Sæll er sá maður, sem hlýðir mér, sem vakir daglega við dyr mínar og geymir dyrastafa minna.

³⁵Çünkü beni bulan yaşam bulurVe RABbin beğenisini kazanır.

³⁵Því að sá sem mig finnur, finnur lífið og hlýtur blessun af Drottni.En sá sem missir mín, skaðar sjálfan sig. Allir þeir, sem hata mig, elska dauðann.

³⁶Beni gözardı edense kendine zarar verir,Benden nefret eden, ölümü seviyor demektir.››

³⁶En sá sem missir mín, skaðar sjálfan sig. Allir þeir, sem hata mig, elska dauðann.