1Asafs-maskíl. Hví hefir þú, Guð, hafnað oss að fullu, hví rýkur reiði þín gegn gæsluhjörð þinni?
1Ey Tanrı, neden bizi sonsuza dek reddettin?Niçin otlağının koyunlarına karşı öfken tütmekte?
2Haf í minni söfnuð þinn, er þú aflaðir forðum og leystir til þess að vera kynkvísl óðals þíns, haf í minni Síonfjall, þar sem þú hefir tekið þér bústað.
2Anımsa geçmişte sahiplendiğin topluluğu,Kendi halkın olsun diye kurtardığın oymağıVe üzerine konut kurduğun Siyon Dağını.
3Bein þú skrefum þínum til hinna endalausu rústa: Öllu hafa óvinirnir spillt í helgidóminum!
3Yönelt adımlarını şu onarılmaz yıkıntılara doğru,Düşman kutsal yerdeki her şeyi yıktı.
4Fjandmenn þínir grenjuðu inni á samkomustað þínum, reistu upp hermerki sín.
4Düşmanların bizimle buluştuğun yerde kükredi,Zafer simgesi olarak kendi bayraklarını dikti.
5Eins og menn sem reiða hátt axir í þykkum skógi,
5Gür bir ormanaBaltayla dalar gibiydiler.
6höggva þeir allan útskurð, mölva með exi og hamri.
6Baltayla, balyozla kırdılar,Bütün oymaları.
7Þeir hafa lagt eld í helgidóm þinn, vanhelgað bústað nafns þíns til grunna.
7Ateşe verdiler tapınağını,Yerle bir edip kutsallığını bozdularAdının yaşadığı konutun.
8Þeir hugsuðu með sjálfum sér: ,,Vér skulum tortíma þeim öllum.`` Þeir brenndu öll samkomuhús Guðs í landinu.
8İçlerinden, ‹‹Hepsini ezelim!›› dediler.Ülkede Tanrıyla buluşma yerlerinin tümünü yaktılar.
9Vér sjáum eigi merki vor, þar er enginn spámaður framar, og enginn er hjá oss sem veit hve lengi.
9Artık kutsal simgelerimizi görmüyoruz,Peygamberler de yok oldu,İçimizden kimse bilmiyor ne zamana dek...
10Hversu lengi, ó Guð, á fjandmaðurinn að hæða, á óvinurinn að spotta nafn þitt um aldur?
10Ey Tanrı, ne zamana dek düşman sana sövecek,Hasmın senin adını hor görecek?
11Hví dregur þú að þér hönd þína, hví geymir þú hægri hönd þína í barmi þér?
11Niçin geri çekiyorsun elini?Çıkar sağ elini bağrından, yok et onları!
12Og þó er Guð konungur minn frá fornum tíðum, sá er framkvæmir hjálpræðisverk á jörðu.
12Ama geçmişten bu yana kralım sensin, ey Tanrı,Yeryüzünde kurtuluş sağladın.
13Þú klaufst hafið með mætti þínum, þú braust sundur höfuð drekans á vatninu,
13Gücünle denizi yardın,Canavarların kafasını sularda parçaladın.
14þú molaðir sundur hausa Levjatans, gafst hann dýrum eyðimerkurinnar að æti.
14Livyatanın başlarını ezdin,Çölde yaşayanlara onu yem ettin.
15Þú lést lindir og læki spretta upp, þú þurrkaðir upp sírennandi ár.
15Kaynaklar, dereler fışkırttın,Sürekli akan ırmakları kuruttun.
16Þinn er dagurinn og þín er nóttin, þú gjörðir ljós og sól.
16Gün senindir, gece de senin,Ay ve güneşi sen yerleştirdin, kastediyor.
17Þú settir öll takmörk jarðarinnar, sumar og vetur hefir þú gjört.
17Yeryüzünün bütün sınırlarını sen saptadın,Yazı da kışı da yaratan sensin.
18Minnst þess, Drottinn, að óvinurinn lastmælir, og heimskur lýður smánar nafn þitt.
18Anımsa, ya RAB, düşmanın sana nasıl sövdüğünü,Akılsız bir halkın, adını nasıl hor gördüğünü.
19Ofursel eigi villidýrunum sál turtildúfu þinnar, gleym eigi um aldur lífi þinna hrjáðu.
19Canavara teslim etme kumrunun canını,Asla unutma düşkün kullarının yaşamını.
20Gef gætur að sáttmála þínum, því að skúmaskot landsins eru full af bælum ofríkisins.
20Yaptığın antlaşmayı gözönüne al,Çünkü ülkenin her karanlık köşesiZorbaların inleriyle dolmuş.
21Lát eigi þann er kúgun sætir, snúa aftur með svívirðing, lát hina hrjáðu og snauðu lofa nafn þitt.
21Düşkünler boynu bükük geri çevrilmesin,Mazlumlar, yoksullar adına övgüler dizsin.
22Rís upp, Guð, berst fyrir málefni þínu, minnst þú háðungar þeirrar, er þú sætir af heimskingjum daginn á enda.Gleym eigi hrópi fjenda þinna, glaumkæti andstæðinga þinna, þeirri er sífellt stígur upp.
22Kalk, ey Tanrı, davanı savun!Anımsa akılsızların gün boyu sana nasıl sövdüğünü!
23Gleym eigi hrópi fjenda þinna, glaumkæti andstæðinga þinna, þeirri er sífellt stígur upp.
23Unutma hasımlarının yaygarasını,Sana başkaldıranların durmadan yükselen patırtısını!