¹Maðurinn, af konu fæddur, lifir stutta stund og mettast órósemi.

¹“Man, who is born of a woman, is of few days, and full of trouble.

²Hann rennur upp og fölnar eins og blóm, flýr burt eins og skuggi og hefir ekkert viðnám.

²He comes forth like a flower, and is cut down. He also flees like a shadow, and doesn’t continue.

³Og yfir slíkum heldur þú opnum augum þínum og dregur mig fyrir dóm hjá þér!

³Do you open your eyes on such a one, and bring me into judgment with you?

⁴Hvernig ætti hreinn að koma af óhreinum? Ekki einn!

⁴Who can bring a clean thing out of an unclean? Not one.

⁵Ef dagar hans eru ákvarðaðir, tala mánaða hans tiltekin hjá þér, hafir þú ákveðið takmark hans, er hann fær eigi yfir komist,

⁵Seeing his days are determined, the number of his months is with you, and you have appointed his bounds that he can’t pass;

⁶þá lít þú af honum, til þess að hann fái hvíld, svo að hann megi fagna yfir degi sínum eins og daglaunamaður.

⁶Look away from him, that he may rest, until he shall accomplish, as a hireling, his day.

⁷Því að tréð hefir von, sé það höggvið, þá skýtur það nýjum frjóöngum, og teinungurinn kemur áreiðanlega upp.

⁷“For there is hope for a tree, If it is cut down, that it will sprout again, that the tender branch of it will not cease.

⁸Jafnvel þótt rót þess eldist í jörðinni, og stofn þess deyi í moldinni,

⁸Though its root grows old in the earth, and its stock dies in the ground,

⁹þá brumar það við ilminn af vatninu, og á það koma greinar eins og unga hríslu.

⁹yet through the scent of water it will bud, and put forth boughs like a plant.

¹⁰En deyi maðurinn, þá liggur hann flatur, og gefi manneskjan upp andann _ hvar er hún þá?

¹⁰But man dies, and is laid low. Yes, man gives up the spirit, and where is he?

¹¹Eins og vatnið hverfur úr stöðuvatninu og fljótið grynnist og þornar upp,

¹¹As the waters fail from the sea, and the river wastes and dries up,

¹²þannig leggst maðurinn til hvíldar og rís eigi aftur á fætur. Hann rumskar ekki, meðan himnarnir standa og vaknar ekki af svefninum.

¹²so man lies down and doesn’t rise. Until the heavens are no more, they shall not awake, nor be roused out of their sleep.

¹³Ó að þú vildir geyma mig í dánarheimum, fela mig, uns reiði þinni linnir, setja mér tímatakmark og síðan minnast mín!

¹³“Oh that you would hide me in Sheol Sheol is the place of the dead. , that you would keep me secret, until your wrath is past, that you would appoint me a set time, and remember me!

¹⁴Þegar maðurinn deyr, lifnar hann þá aftur? þá skyldi ég þreyja alla daga herþjónustu minnar, þar til er lausnartíð mín kæmi.

¹⁴If a man dies, shall he live again? All the days of my warfare would I wait, until my release should come.

¹⁵Þú mundir kalla, og ég _ ég mundi svara þér, þú mundir þrá verk handa þinna.

¹⁵You would call, and I would answer you. You would have a desire to the work of your hands.

¹⁶Því að þá mundir þú telja spor mín, eigi vaka yfir synd minni.

¹⁶But now you number my steps. Don’t you watch over my sin?

¹⁷Afbrot mín lægju innsigluð í böggli, og á misgjörð mína drægir þú hvítan lit.

¹⁷My disobedience is sealed up in a bag. You fasten up my iniquity.

¹⁸En eins og fjallið molnar sundur, er það hrynur, og kletturinn færist úr stað sínum,

¹⁸“But the mountain falling comes to nothing. The rock is removed out of its place;

¹⁹eins og vatnið holar steinana og vatnsflóðin skola burt jarðarleirnum, svo hefir þú gjört von mannsins að engu.

¹⁹The waters wear the stones. The torrents of it wash away the dust of the earth. So you destroy the hope of man.

²⁰Þú ber hann ofurliði að eilífu, og hann fer burt, þú afmyndar ásjónu hans og rekur hann á brott.

²⁰You forever prevail against him, and he departs. You change his face, and send him away.

²¹Komist börn hans til virðingar, þá veit hann það ekki, séu þau lítilsvirt, verður hann þess ekki var.Aðeins kennir líkami hans eigin sársauka, og sál hans hryggist yfir sjálfum honum.

²¹His sons come to honor, and he doesn’t know it. They are brought low, but he doesn’t perceive it of them.

²²Aðeins kennir líkami hans eigin sársauka, og sál hans hryggist yfir sjálfum honum.

²²But his flesh on him has pain, and his soul within him mourns.”