¹Þá svaraði Job og sagði:

¹Then Job answered,

²Ég hefi heyrt nóg af slíku, hvimleiðir huggarar eruð þér allir saman.

²“I have heard many such things. You are all miserable comforters!

³Er orðavindurinn nú á enda? eða hvað knýr þig til andsvara?

³Shall vain words have an end? Or what provokes you that you answer?

⁴Ég gæti líka talað eins og þér, ef þér væruð í mínum sporum, gæti spunnið saman ræður gegn yður og hrist yfir yður höfuðið,

⁴I also could speak as you do. If your soul were in my soul’s place, I could join words together against you, and shake my head at you,

⁵ég gæti styrkt yður með munni mínum, og meðaumkun vara minna mundi lina þjáning yðar.

⁵but I would strengthen you with my mouth. The solace of my lips would relieve you.

⁶Þótt ég tali, þá linar ekki kvöl mína, og gjöri ég það ekki, hvaða létti fæ ég þá?

⁶“Though I speak, my grief is not subsided. Though I forbear, what am I eased?

⁷Miklu fremur hefir Guð nú örþreytt mig, _ þú hefir eytt öllu ættliði mínu,

⁷But now, God, you have surely worn me out. You have made desolate all my company.

⁸hefir hremmt mig, og það er vitni í móti mér. Sjúkdómur minn rís í gegn mér, ákærir mig upp í opið geðið.

⁸You have shriveled me up. This is a witness against me. My leanness rises up against me. It testifies to my face.

⁹Reiði hans slítur mig sundur og ofsækir mig, hann nístir tönnum í móti mér, andstæðingur minn hvessir á mig augun.

⁹He has torn me in his wrath, and persecuted me. He has gnashed on me with his teeth. My adversary sharpens his eyes on me.

¹⁰Þeir glenna upp ginið í móti mér, löðrunga mig til háðungar, allir saman gjöra þeir samtök í móti mér.

¹⁰They have gaped on me with their mouth. They have struck me on the cheek reproachfully. They gather themselves together against me.

¹¹Guð gefur mig á vald ranglátra og varpar mér í hendur óguðlegra.

¹¹God delivers me to the ungodly, and casts me into the hands of the wicked.

¹²Ég lifði áhyggjulaus, þá braut hann mig sundur, hann þreif í hnakkann á mér og molaði mig sundur og reisti mig upp sér að skotspæni.

¹²I was at ease, and he broke me apart. Yes, he has taken me by the neck, and dashed me to pieces. He has also set me up for his target.

¹³Skeyti hans fljúga kringum mig, vægðarlaust sker hann sundur nýru mín, hellir galli mínu á jörðu.

¹³His archers surround me. He splits my kidneys apart, and does not spare. He pours out my gall on the ground.

¹⁴Hann brýtur í mig skarð á skarð ofan og gjörir áhlaup á mig eins og hetja.

¹⁴He breaks me with breach on breach. He runs on me like a giant.

¹⁵Ég hefi saumað sekk um hörund mitt og stungið horni mínu ofan í moldina.

¹⁵I have sewed sackcloth on my skin, and have thrust my horn in the dust.

¹⁶Andlit mitt er þrútið af gráti, og svartamyrkur hvílir yfir hvörmum mínum,

¹⁶My face is red with weeping. Deep darkness is on my eyelids.

¹⁷þótt ekkert ranglæti sé í hendi minni og bæn mín sé hrein.

¹⁷Although there is no violence in my hands, and my prayer is pure.

¹⁸Jörð, hyl þú eigi blóð mitt, og kvein mitt finni engan hvíldarstað!

¹⁸“Earth, don’t cover my blood. Let my cry have no place to rest.

¹⁹En sjá, á himnum er vottur minn og vitni mitt á hæðum.

¹⁹Even now, behold, my witness is in heaven. He who vouches for me is on high.

²⁰Vinir mínir gjöra gys að mér _ til Guðs lítur auga mitt grátandi,

²⁰My friends scoff at me. My eyes pour out tears to God,

²¹að hann láti manninn ná rétti sínum gagnvart Guði og skeri úr milli mannsins og vinar hans.Því að senn eru þessi fáu ár á enda, og ég fer burt þá leiðina, sem ég aldrei sný aftur.

²¹that he would maintain the right of a man with God, of a son of man with his neighbor!

²²Því að senn eru þessi fáu ár á enda, og ég fer burt þá leiðina, sem ég aldrei sný aftur.

²²For when a few years have come, I shall go the way of no return.