¹Þá svaraði Sófar frá Naama og sagði:

¹Then Zophar the Naamathite answered,

²Fyrir því veita hugsanir mínar mér andsvör og af því að það sýður í mér:

²“Therefore do my thoughts give answer to me, even by reason of my haste that is in me.

³Ég verð að hlusta á háðulegar ávítur, en andi minn gefur mér skilning að svara.

³I have heard the reproof which puts me to shame. The spirit of my understanding answers me.

⁴Veist þú, að svo hefir það verið frá eilífð, frá því er menn voru settir á jörðina,

⁴Don’t you know this from old time, since man was placed on earth,

⁵að fögnuður óguðlegra er skammær og að gleði hins guðlausa varir örskotsstund?

⁵that the triumphing of the wicked is short, the joy of the godless but for a moment?

⁶Þó að sjálfbirgingskapur hans nemi við himin og höfuð hans nái upp í skýin,

⁶Though his height mount up to the heavens, and his head reach to the clouds,

⁷þá verður hann þó eilíflega að engu eins og hans eigin saur, þeir, sem sáu hann, segja: Hvar er hann?

⁷yet he shall perish forever like his own dung. Those who have seen him shall say, ‘Where is he?’

⁸Hann líður burt eins og draumur, svo að hann finnst ekki, og hverfur eins og nætursýn.

⁸He shall fly away as a dream, and shall not be found. Yes, he shall be chased away like a vision of the night.

⁹Augað, sem á hann horfði, sér hann eigi aftur, og bústaður hans lítur hann aldrei framar.

⁹The eye which saw him shall see him no more, neither shall his place any more see him.

¹⁰Börn hans sníkja á snauða menn, og hendur þeirra skila aftur eigum hans.

¹⁰His children shall seek the favor of the poor. His hands shall give back his wealth.

¹¹Þótt bein hans séu full af æskuþrótti, leggjast þau samt með honum í moldu.

¹¹His bones are full of his youth, but youth shall lie down with him in the dust.

¹²Þótt hið illa sé honum sætt í munni, þótt hann feli það undir tungu sinni,

¹²“Though wickedness is sweet in his mouth, though he hide it under his tongue,

¹³þótt hann treini sér það og vilji ekki sleppa því og haldi því eftir í miðjum gómnum,

¹³though he spare it, and will not let it go, but keep it still within his mouth;

¹⁴þá breytist þó fæðan í innýflum hans, _ í nöðrugall í kviði honum.

¹⁴yet his food in his bowels is turned. It is cobra venom within him.

¹⁵Auð gleypti hann _ hann verður að æla honum aftur, Guð keyrir hann úr kviði hans.

¹⁵He has swallowed down riches, and he shall vomit them up again. God will cast them out of his belly.

¹⁶Nöðrueitur saug hann, tunga eiturormsins deyðir hann.

¹⁶He shall suck cobra venom. The viper’s tongue shall kill him.

¹⁷Hann má ekki gleðjast yfir lækjum, yfir rennandi ám hunangs og rjóma.

¹⁷He shall not look at the rivers, the flowing streams of honey and butter.

¹⁸Hann lætur af hendi aflaféð og gleypir það eigi, auðurinn sem hann græddi, veitir honum eigi eftirvænta gleði.

¹⁸That for which he labored he shall restore, and shall not swallow it down. According to the substance that he has gotten, he shall not rejoice.

¹⁹Því að hann kúgaði snauða og lét þá eftir hjálparlausa, sölsaði undir sig hús, en byggði ekki.

¹⁹For he has oppressed and forsaken the poor. He has violently taken away a house, and he shall not build it up.

²⁰Því að hann þekkti enga ró í maga sínum, þó fær hann eigi forðað því, sem honum er dýrmætast.

²⁰“Because he knew no quietness within him, he shall not save anything of that in which he delights.

²¹Ekkert komst undan græðgi hans, fyrir því er velsæld hans eigi varanleg.

²¹There was nothing left that he didn’t devour, therefore his prosperity shall not endure.

²²Þótt hann hafi allsnægtir, kemst hann í nauðir, allt magn mæðunnar kemur yfir hann.

²²In the fullness of his sufficiency, distress shall overtake him. The hand of everyone who is in misery shall come on him.

²³Þá verður það: Til þess að fylla kvið hans sendir Guð í hann sína brennandi reiði og lætur mat sínum rigna yfir hann.

²³When he is about to fill his belly, God will cast the fierceness of his wrath on him. It will rain on him while he is eating.

²⁴Flýi hann fyrir járnvopnunum, þá borar eirboginn hann í gegn.

²⁴He shall flee from the iron weapon. The bronze arrow shall strike him through.

²⁵Hann dregur örina út, þá kemur hún út um bakið, og hinn blikandi oddur kemur út úr galli hans _ skelfing grípur hann.

²⁵He draws it forth, and it comes out of his body. Yes, the glittering point comes out of his liver. Terrors are on him.

²⁶Allur ófarnaður er geymdur auðæfum hans, eldur, sem enginn blæs að, eyðir honum, hann etur það, sem eftir er í tjaldi hans.

²⁶All darkness is laid up for his treasures. An unfanned fire shall devour him. It shall consume that which is left in his tent.

²⁷Himinninn afhjúpar misgjörð hans, og jörðin gjörir uppreisn í móti honum.

²⁷The heavens shall reveal his iniquity. The earth shall rise up against him.

²⁸Gróði húss hans fer í útlegð, rennur burt í allar áttir á degi reiðinnar.Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.

²⁸The increase of his house shall depart. They shall rush away in the day of his wrath.

²⁹Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.

²⁹This is the portion of a wicked man from God, the heritage appointed to him by God.”