¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

¹Job again took up his parable, and said,

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

²“Oh that I were as in the months of old, as in the days when God watched over me;

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

³when his lamp shone on my head, and by his light I walked through darkness,

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁴as I was in the ripeness of my days, when the friendship of God was in my tent,

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁵when the Almighty was yet with me, and my children were around me,

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁶when my steps were washed with butter, and the rock poured out streams of oil for me,

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁷when I went forth to the city gate, when I prepared my seat in the street.

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁸The young men saw me and hid themselves. The aged rose up and stood.

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

⁹The princes refrained from talking, and laid their hand on their mouth.

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹⁰The voice of the nobles was hushed, and their tongue stuck to the roof of their mouth.

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹¹For when the ear heard me, then it blessed me; and when the eye saw me, it commended me:

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹²Because I delivered the poor who cried, and the fatherless also, who had none to help him,

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹³the blessing of him who was ready to perish came on me, and I caused the widow’s heart to sing for joy.

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁴I put on righteousness, and it clothed me. My justice was as a robe and a diadem.

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁵I was eyes to the blind, and feet to the lame.

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁶I was a father to the needy. The cause of him who I didn’t know, I searched out.

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁷I broke the jaws of the unrighteous, and plucked the prey out of his teeth.

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁸Then I said, ‘I shall die in my own house, I shall number my days as the sand.

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

¹⁹My root is spread out to the waters. The dew lies all night on my branch.

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²⁰My glory is fresh in me. My bow is renewed in my hand.’

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²¹“Men listened to me, waited, and kept silence for my counsel.

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²²After my words they didn’t speak again. My speech fell on them.

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²³They waited for me as for the rain. Their mouths drank as with the spring rain.

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁴I smiled on them when they had no confidence. They didn’t reject the light of my face.

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵I chose out their way, and sat as chief. I lived as a king in the army, as one who comforts the mourners.