¹En nú hlæja þeir að mér, sem yngri eru en ég, mundi ég þó ekki hafa virt feður þeirra þess að setja þá hjá fjárhundum mínum.

¹“But now those who are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to put with my sheep dogs.

²Hvað hefði og kraftur handa þeirra stoðað mig, þar sem þeir aldrei verða fullþroska?

²Of what use is the strength of their hands to me, men in whom ripe age has perished?

³Þeir eru örmagna af skorti og hungri, naga þurrt landið, sem í gær var auðn og eyðimörk.

³They are gaunt from lack and famine. They gnaw the dry ground, in the gloom of waste and desolation.

⁴Þeir reyta hrímblöðku hjá runnunum, og gýfilrætur er fæða þeirra.

⁴They pluck salt herbs by the bushes. The roots of the broom are their food.

⁵Þeir eru flæmdir úr félagi manna, menn æpa að þeim eins og að þjóf,

⁵They are driven out from the midst of men. They cry after them as after a thief;

⁶svo að þeir verða að hafast við í hræðilegum gjám, í jarðholum og berghellum.

⁶So that they dwell in frightful valleys, and in holes of the earth and of the rocks.

⁷Milli runnanna rymja þeir, og undir netlunum safnast þeir saman,

⁷Among the bushes they bray; and under the nettles they are gathered together.

⁸guðlaust og ærulaust kyn, útreknir úr landinu.

⁸They are children of fools, yes, children of base men. They were flogged out of the land.

⁹Og nú er ég orðinn þeim að háðkvæði og orðinn umtalsefni þeirra.

⁹“Now I have become their song. Yes, I am a byword to them.

¹⁰Þeir hafa andstyggð á mér, koma ekki nærri mér og hlífast jafnvel ekki við að hrækja framan í mig.

¹⁰They abhor me, they stand aloof from me, and don’t hesitate to spit in my face.

¹¹Þar sem Guð hefir leyst streng sinn og beygt mig, þá sleppa þeir og beislinu fram af sér gagnvart mér.

¹¹For he has untied his cord, and afflicted me; and they have thrown off restraint before me.

¹²Mér til hægri handar vex hyski þeirra upp, fótum mínum hrinda þeir frá sér og leggja glötunarbrautir sínar gegn mér.

¹²On my right hand rise the rabble. They thrust aside my feet, They cast up against me their ways of destruction.

¹³Þeir hafa rifið upp stig minn, að falli mínu styðja þeir, sem engan hjálparmann eiga.

¹³They mar my path, They set forward my calamity, without anyone’s help.

¹⁴Þeir koma sem inn um vítt múrskarð, velta sér áfram innan um rústir.

¹⁴As through a wide breach they come, in the midst of the ruin they roll themselves in.

¹⁵Skelfingar hafa snúist móti mér, tign mín er ofsótt eins og af stormi, og gæfa mín er horfin eins og ský.

¹⁵Terrors have turned on me. They chase my honor as the wind. My welfare has passed away as a cloud.

¹⁶Og nú rennur sála mín sundur í tárum, eymdardagar halda mér föstum.

¹⁶“Now my soul is poured out within me. Days of affliction have taken hold on me.

¹⁷Nóttin nístir bein mín, svo að þau losna frá mér, og hinar nagandi kvalir mínar hvílast ekki.

¹⁷In the night season my bones are pierced in me, and the pains that gnaw me take no rest.

¹⁸Fyrir mikilleik máttar hans er klæðnaður minn aflagaður, hann lykur fast um mig, eins og hálsmál kyrtils míns.

¹⁸By great force is my garment disfigured. It binds me about as the collar of my coat.

¹⁹Guð hefir kastað mér ofan í saurinn, svo að ég er orðinn eins og mold og aska.

¹⁹He has cast me into the mire. I have become like dust and ashes.

²⁰Ég hrópa til þín, en þú svarar ekki, ég stend þarna, en þú starir á mig.

²⁰I cry to you, and you do not answer me. I stand up, and you gaze at me.

²¹Þú ert orðinn grimmur við mig, með krafti handar þinnar ofsækir þú mig.

²¹You have turned to be cruel to me. With the might of your hand you persecute me.

²²Þú lyftir mér upp á vindinn, lætur mig þeytast áfram, og þú lætur mig farast í stormgný.

²²You lift me up to the wind, and drive me with it. You dissolve me in the storm.

²³Því að ég veit, að þú vilt leiða mig til Heljar, í samkomustað allra þeirra er lifa.

²³For I know that you will bring me to death, To the house appointed for all living.

²⁴En _ rétta menn ekki út höndina, þegar allt hrynur? eða hrópa menn ekki á hjálp, þegar þeir eru að farast?

²⁴“However doesn’t one stretch out a hand in his fall? Or in his calamity therefore cry for help?

²⁵Eða grét ég ekki yfir þeim, sem átti illa daga, og hryggðist ekki sál mín vegna fátæklingsins?

²⁵Didn’t I weep for him who was in trouble? Wasn’t my soul grieved for the needy?

²⁶Já, ég bjóst við góðu, en þá kom illt, vænti ljóss, en þá kom myrkur.

²⁶When I looked for good, then evil came; When I waited for light, there came darkness.

²⁷Það sýður í innýflum mínum án afláts, eymdardagar eru yfir mig komnir.

²⁷My heart is troubled, and doesn’t rest. Days of affliction have come on me.

²⁸Svartur geng ég um, þó ekki af sólarhita, ég stend upp, í söfnuðinum hrópa ég á hjálp.

²⁸I go mourning without the sun. I stand up in the assembly, and cry for help.

²⁹Ég er orðinn bróðir sjakalanna og félagi strútsfuglanna.

²⁹I am a brother to jackals, and a companion to ostriches.

³⁰Hörund mitt er orðið svart og flagnar af mér, og bein mín eru brunnin af hita.Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.

³⁰My skin grows black and peels from me. My bones are burned with heat.

³¹Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.

³¹Therefore my harp has turned to mourning, and my pipe into the voice of those who weep.