¹Veist þú tímann, nær steingeiturnar bera? Gefur þú gaum að fæðingarhríðum hindanna?

¹“Do you know the time when the mountain goats give birth? Do you watch when the doe bears fawns?

²Telur þú mánuðina, sem þær ganga með, og veist þú tímann, nær þær bera?

²Can you number the months that they fulfill? Or do you know the time when they give birth?

³Þær leggjast á knén, fæða kálfa sína, þær losna fljótt við kvalir sínar.

³They bow themselves, they bring forth their young, they end their labor pains.

⁴Kálfar þeirra verða sterkir, vaxa í haganum, fara burt og koma ekki aftur til þeirra.

⁴Their young ones become strong. They grow up in the open field. They go forth, and don’t return again.

⁵Hver hefir látið skógarasnann ganga lausan og hver hefir leyst fjötra villiasnans,

⁵“Who has set the wild donkey free? Or who has loosened the bonds of the swift donkey,

⁶sem ég hefi gefið eyðivelli að bústað og saltsléttu að heimkynni?

⁶Whose home I have made the wilderness, and the salt land his dwelling place?

⁷Hann hlær að hávaða borgarinnar, hann heyrir ekki köll rekstrarmannsins.

⁷He scorns the tumult of the city, neither does he hear the shouting of the driver.

⁸Það sem hann leitar uppi á fjöllunum, er haglendi hans, og öllu því sem grænt er, sækist hann eftir.

⁸The range of the mountains is his pasture, He searches after every green thing.

⁹Mun vísundurinn vera fús til að þjóna þér eða mun hann standa um nætur við stall þinn?

⁹“Will the wild ox be content to serve you? Or will he stay by your feeding trough?

¹⁰Getur þú bundið vísundinn með bandinu við plógfarið eða mun hann herfa dalgrundirnar á eftir þér?

¹⁰Can you hold the wild ox in the furrow with his harness? Or will he till the valleys after you?

¹¹Reiðir þú þig á hann, af því að kraftur hans er mikill, og trúir þú honum fyrir arði þínum?

¹¹Will you trust him, because his strength is great? Or will you leave to him your labor?

¹²Treystir þú honum til að flytja sáð þitt heim og til að safna því á þreskivöll þinn?

¹²Will you confide in him, that he will bring home your seed, and gather the grain of your threshing floor?

¹³Strúthænan baðar glaðlega vængjunum, en er nokkurt ástríki í þeim vængjum og flugfjöðrum?

¹³“The wings of the ostrich wave proudly; but are they the feathers and plumage of love?

¹⁴Nei, hún fær jörðinni egg sín og lætur þau hitna í moldinni

¹⁴For she leaves her eggs on the earth, warms them in the dust,

¹⁵og gleymir, að fótur getur brotið þau og dýr merkurinnar troðið þau sundur.

¹⁵and forgets that the foot may crush them, or that the wild animal may trample them.

¹⁶Hún er hörð við unga sína, eins og hún ætti þá ekki, þótt fyrirhöfn hennar sé árangurslaus, þá er hún laus við ótta,

¹⁶She deals harshly with her young ones, as if they were not hers. Though her labor is in vain, she is without fear,

¹⁷því að Guð synjaði henni um visku og veitti henni enga hlutdeild í hyggindum.

¹⁷because God has deprived her of wisdom, neither has he imparted to her understanding.

¹⁸En þegar hún sveiflar sér í loft upp, þá hlær hún að hestinum og þeim sem á honum situr.

¹⁸When she lifts up herself on high, she scorns the horse and his rider.

¹⁹Gefur þú hestinum styrkleika, klæðir þú makka hans flaksandi faxi?

¹⁹“Have you given the horse might? Have you clothed his neck with a quivering mane?

²⁰Lætur þú hann stökkva eins og engisprettu? Fagurlega frýsar hann, en hræðilega!

²⁰Have you made him to leap as a locust? The glory of his snorting is awesome.

²¹Hann krafsar upp grundina og kætist af styrkleikanum, hann fer út á móti hertygjunum.

²¹He paws in the valley, and rejoices in his strength. He goes out to meet the armed men.

²²Hann hlær að hræðslunni og skelfist ekki og hopar ekki fyrir sverðinu.

²²He mocks at fear, and is not dismayed, neither does he turn back from the sword.

²³Á baki hans glamrar í örvamælinum, spjót og lensa leiftra.

²³The quiver rattles against him, the flashing spear and the javelin.

²⁴Með hávaða og harki hendist hann yfir jörðina og eigi verður honum haldið, þá er lúðurinn gellur.

²⁴He eats up the ground with fierceness and rage, neither does he stand still at the sound of the trumpet.

²⁵Í hvert sinn er lúðurinn gellur, hvíar hann, og langar leiðir nasar hann bardagann, þrumurödd fyrirliðanna og herópið.

²⁵As often as the trumpet sounds he snorts, ‘Aha!’ He smells the battle afar off, the thunder of the captains, and the shouting.

²⁶Er það fyrir þín hyggindi að haukurinn lyftir flugfjöðrunum, breiðir út vængi sína í suðurátt?

²⁶“Is it by your wisdom that the hawk soars, and stretches her wings toward the south?

²⁷Er það eftir þinni skipun að örninn flýgur svo hátt og byggir hreiður sitt hátt uppi?

²⁷Is it at your command that the eagle mounts up, and makes his nest on high?

²⁸Á klettunum á hann sér býli og ból, á klettasnösum og fjallatindum.

²⁸On the cliff he dwells, and makes his home, on the point of the cliff, and the stronghold.

²⁹Þaðan skyggnist hann að æti, augu hans sjá langar leiðir.Og ungar hans svelgja blóð, og hvar sem vegnir menn liggja, þar er hann.

²⁹From there he spies out the prey. His eyes see it afar off.

³⁰Og ungar hans svelgja blóð, og hvar sem vegnir menn liggja, þar er hann.

³⁰His young ones also suck up blood. Where the slain are, there he is.”