¹Þá svaraði Job og sagði:

¹Then Job answered,

²Vissulega, ég veit að það er svo, og hvernig ætti maðurinn að hafa rétt fyrir sér gagnvart Guði?

²“Truly I know that it is so, but how can man be just with God?

³Þóknist honum að deila við hann, getur hann ekki svarað einni spurningu af þúsund.

³If he is pleased to contend with him, he can’t answer him one time in a thousand.

⁴Hann er vitur í hjarta og máttkur að afli _ hver þrjóskaðist gegn honum og sakaði eigi? _

⁴God who is wise in heart, and mighty in strength: who has hardened himself against him, and prospered?

⁵Hann sem flytur fjöll, svo að þau vita ekki af, hann sem kollvarpar þeim í reiði sinni,

⁵He removes the mountains, and they don’t know it, when he overturns them in his anger.

⁶hann sem hrærir jörðina úr stað, svo að stoðir hennar leika á reiðiskjálfi,

⁶He shakes the earth out of its place. Its pillars tremble.

⁷hann sem býður sólinni, og hún rennur ekki upp, og setur innsigli fyrir stjörnurnar,

⁷He commands the sun, and it doesn’t rise, and seals up the stars.

⁸hann sem þenur út himininn aleinn, og gengur á háöldum sjávarins,

⁸He alone stretches out the heavens, and treads on the waves of the sea.

⁹hann sem skóp Vagnstirnið og Óríon, Sjöstjörnuna og forðabúr sunnanvindsins,

⁹He makes the Bear, Orion, and the Pleiades, and the rooms of the south.

¹⁰hann sem gjörir mikla hluti og órannsakanlega og dásemdarverk, er eigi verða talin,

¹⁰He does great things past finding out; yes, marvelous things without number.

¹¹sjá, hann gengur fram hjá mér, en ég sé hann ekki, hann strýkst fram hjá, en ég verð hans ekki var.

¹¹Behold, he goes by me, and I don’t see him. He passes on also, but I don’t perceive him.

¹²Þegar hann þrífur til, hver vill þá aftra honum, hver vill segja við hann: ,,Hvað gjörir þú?``

¹²Behold, he snatches away. Who can hinder him? Who will ask him, ‘What are you doing?’

¹³Guð heldur ekki aftur reiði sinni, bandamenn hafdrekans beygðu sig undir hann.

¹³“God will not withdraw his anger. The helpers of Rahab stoop under him.

¹⁴Hversu miklu síður mundi ég þá geta svarað honum, geta valið orð mín gagnvart honum,

¹⁴How much less shall I answer him, And choose my words to argue with him?

¹⁵ég sem ekki mætti svara, þótt ég hefði rétt fyrir mér, heldur verð að beiðast miskunnar af dómara mínum.

¹⁵Though I were righteous, yet I wouldn’t answer him. I would make supplication to my judge.

¹⁶Þótt ég kallaði og hann svaraði mér, þá mundi ég ekki trúa, að hann hlustaði á mig.

¹⁶If I had called, and he had answered me, yet I wouldn’t believe that he listened to my voice.

¹⁷Miklu fremur mundi hann hvæsa á mig í stormviðri og margfalda sár mín án saka,

¹⁷For he breaks me with a storm, and multiplies my wounds without cause.

¹⁸aldrei leyfa mér að draga andann, heldur metta mig beiskri kvöl.

¹⁸He will not allow me to catch my breath, but fills me with bitterness.

¹⁹Sé um kraft að ræða, er mátturinn hans, sé um rétt að ræða, hver vill þá stefna honum?

¹⁹If it is a matter of strength, behold, he is mighty! If of justice, ‘Who,’ says he, ‘will summon me?’

²⁰Þótt ég hefði rétt fyrir mér, þá mundi munnur minn sakfella mig, þótt ég væri saklaus, mundi hann koma á mig sektinni.

²⁰Though I am righteous, my own mouth shall condemn me. Though I am blameless, it shall prove me perverse.

²¹Saklaus er ég, ég hirði ekkert um líf mitt, ég virði að vettugi tilveru mína!

²¹I am blameless. I don’t respect myself. I despise my life.

²²Mér stendur á sama um það. Fyrir því segi ég: hann tortímir jafnt saklausum sem óguðlegum.

²²“It is all the same. Therefore I say he destroys the blameless and the wicked.

²³Þegar svipan deyðir snögglega, þá gjörir hann gys að örvænting hinna saklausu.

²³If the scourge kills suddenly, he will mock at the trial of the innocent.

²⁴Jörðin er gefin í vald hinna óguðlegu, hann byrgir fyrir andlitið á dómendum hennar. Sé það ekki hann _ hver þá?

²⁴The earth is given into the hand of the wicked. He covers the faces of its judges. If not he, then who is it?

²⁵Dagar mínir voru skjótari en hraðboði, liðu svo hjá, að þeir litu enga hamingju.

²⁵“Now my days are swifter than a runner. They flee away, they see no good,

²⁶Þeir brunuðu áfram eins og reyrbátar, eins og örn, sem steypir sér niður á æti.

²⁶They have passed away as the swift ships, as the eagle that swoops on the prey.

²⁷Ef ég segi: Ég ætla að gleyma volæði mínu, ég ætla að breyta andlitssvip mínum og vera kátur, _

²⁷If I say, ‘I will forget my complaint, I will put off my sad face, and cheer up;’

²⁸þá hryllir mig við öllum þjáningum mínum, því ég veit þú sýknar mig ekki.

²⁸I am afraid of all my sorrows, I know that you will not hold me innocent.

²⁹Ég á nú að vera sekur, hví skyldi ég þá vera að mæðast til ónýtis?

²⁹I shall be condemned. Why then do I labor in vain?

³⁰Þótt ég þvægi mér úr snjó og hreinsaði hendur mínar í lút,

³⁰If I wash myself with snow, and cleanse my hands with lye,

³¹þá mundir þú dýfa mér ofan í forarvilpu, svo að klæðum mínum byði við mér.

³¹yet you will plunge me in the ditch. My own clothes shall abhor me.

³²Guð er ekki maður eins og ég, að ég geti svarað honum, að við getum gengið saman fyrir réttinn.

³²For he is not a man, as I am, that I should answer him, that we should come together in judgment.

³³Enginn er sá, er úr skeri okkar í milli, er lagt geti hönd sína á okkur báða.

³³There is no umpire between us, that might lay his hand on us both.

³⁴Hann taki vönd sinn frá mér og láti ekki skelfing sína hræða mig,þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.

³⁴Let him take his rod away from me. Let his terror not make me afraid;

³⁵þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.

³⁵then I would speak, and not fear him, for I am not so in myself.