¹Perché tumultuano le nazioni, e meditano i popoli cose vane?

¹Hví geisa heiðingjarnir og hví hyggja þjóðirnar á fánýt ráð?

²I re della terra si ritrovano e i principi si consigliano assieme contro l’Eterno e contro il suo Unto, dicendo:

²Konungar jarðarinnar ganga fram, og höfðingjarnir bera ráð sín saman gegn Drottni og hans smurða:

³Rompiamo i loro legami e gettiamo via da noi le loro funi.

³,,Vér skulum brjóta sundur fjötra þeirra, vér skulum varpa af oss viðjum þeirra.``

⁴Colui che siede ne’ cieli ne riderà; il Signore si befferà di loro.

⁴Hann sem situr á himni hlær. Drottinn gjörir gys að þeim.

⁵Allora parlerà loro nella sua ira, e nel suo furore li renderà smarriti:

⁵Því næst talar hann til þeirra í reiði sinni, skelfir þá í bræði sinni:

⁶Eppure, dirà, io ho stabilito il mio re sopra Sion, monte della mia santità.

⁶,,Ég hefi skipað konung minn á Síon, fjallið mitt helga.``

⁷Io spiegherò il decreto: L’Eterno mi disse: Tu sei il mio figliuolo, oggi io t’ho generato.

⁷Ég vil kunngjöra ályktun Drottins: Hann mælti við mig: ,,Þú ert sonur minn. Í dag gat ég þig.

⁸Chiedimi, io ti darò le nazioni per tua eredità e le estremità della terra per tuo possesso.

⁸Bið þú mig, og ég mun gefa þér þjóðirnar að erfð og endimörk jarðar að óðali.

⁹Tu le fiaccherai con uno scettro di ferro; tu le spezzerai come un vaso di vasellaio.

⁹Þú skalt mola þá með járnsprota, mölva þá sem leirsmiðs ker.``

¹⁰Ora dunque, o re, siate savi; lasciatevi correggere, o giudici della terra.

¹⁰Verið því hyggnir, þér konungar, látið yður segjast, þér dómarar á jörðu.

¹¹Servite l’Eterno con timore, e gioite con tremore.

¹¹Þjónið Drottni með ótta og fagnið með lotningu.Hyllið soninn, að hann reiðist eigi og vegur yðar endi í vegleysu, [ (Psalms 2:13) því að skjótt bálast upp reiði hans. Sæll er hver sá er leitar hælis hjá honum. ]

¹²Rendete omaggio al figlio, che talora l’Eterno non si adiri e voi non periate nella vostra via, perché d’un tratto l’ira sua può divampare. Beati tutti quelli che confidano in lui!

¹²Hyllið soninn, að hann reiðist eigi og vegur yðar endi í vegleysu, [ (Psalms 2:13) því að skjótt bálast upp reiði hans. Sæll er hver sá er leitar hælis hjá honum. ]