¹Ma pure, ascolta, o Giobbe, il mio dire, porgi orecchio a tutte le mie parole!

¹ حال ای ایّوب با دقّت به سخنان من گوش بده.

²Ecco, apro la bocca, la lingua parla sotto il mio palato.

² می‌خواهم آنچه را که در نظر دارم به تو بگویم.

³Nelle mie parole è la rettitudine del mio cuore; e le mie labbra diran sinceramente quello che so.

³ حرفهای من از صمیم دل، صادقانه و حقیقت است.

⁴Lo spirito di Dio mi ha creato, e il soffio dell’Onnipotente mi dà la vita.

⁴ زیرا روح خدا مرا سرشته و نَفَس قادر متعال به من زندگی بخشیده است.

⁵Se puoi, rispondimi; prepara le tue ragioni, fatti avanti!

⁵ اگر می‌توانی جواب مرا بدهی، درنگ نکن.

⁶Ecco, io sono uguale a te davanti a Dio; anch’io, fui tratto dall’argilla.

⁶ من و تو در نظر خدا فرقی نداریم. او هردوی ما را از گِل سرشته است.

⁷Spavento di me non potrà quindi sgomentarti, e il peso della mia autorità non ti potrà schiacciare.

⁷ پس تو نباید از من ترس و وحشت داشته باشی و من بر تو فشار نمی‌آورم.

⁸Davanti a me tu dunque hai detto (e ho bene udito il suono delle tue parole):

⁸ شنیدم که گفتی:

⁹"Io sono puro, senza peccato; sono innocente, non c’è iniquità in me;

⁹ «من پاک هستم و خطایی نکرده‌ام. بی‌عیب هستم و گناهی ندارم.

¹⁰ma Dio trova contro me degli appigli ostili, mi tiene per suo nemico;

¹⁰ خدا بهانه می‌جوید تا گناهی در من بیابد و مرا دشمن خود می‌شمارد.

¹¹mi mette i piedi nei ceppi, spia tutti i miei movimenti".

¹¹ پاهایم را به زنجیر می‌بندد و در هر قدم مراقب من است.»

¹²E io ti rispondo: In questo non hai ragione; giacché Dio è più grande dell’uomo.

¹² امّا ایّوب، من تو را قانع می‌سازم که تو اشتباه می‌‌کنی. خدا بزرگتر از همهٔ انسانهاست.

¹³Perché contendi con lui? poich’egli non rende conto d’alcuno dei suoi atti.

¹³ چرا خدا را متّهم می‌‌کنی و می‌گویی که او برای کارهایی که می‌کند به انسان توضیح نمی‌دهد.

¹⁴Iddio parla, bensì, una volta ed anche due, ma l’uomo non ci bada;

¹⁴ خدا به راههای مختلف با انسان صحبت می‌کند، امّا کسی به کلام او توجّه نمی‌نماید.

¹⁵parla per via di sogni, di visioni notturne, quando un sonno profondo cade sui mortali, quando sui loro letti essi giacciono assopiti;

¹⁵ در شب، وقتی انسان در خواب عمیق فرو می‌رود، در رؤیا با او حرف می‌زند.

¹⁶allora egli apre i loro orecchi e dà loro in segreto degli ammonimenti,

¹⁶ گوشهای او را باز می‌کند. او را می‌ترساند و اخطار می‌دهد

¹⁷per distoglier l’uomo dal suo modo d’agire e tener lungi da lui la superbia;

¹⁷ خدا سخن می‌گوید تا او را از گناه کردن باز دارد و از مغرور شدن رهایی‌اش‌‌ بخشد،

¹⁸per salvargli l’anima dalla fossa, la vita dal dardo mortale.

¹⁸ تا از مرگ و هلاکت نجات یابد.

¹⁹L’uomo è anche ammonito sul suo letto, dal dolore, dall’agitazione incessante delle sue ossa;

¹⁹ خدا انسان را با درد و بیماری سرزنش می‌کند.

²⁰quand’egli ha in avversione il pane, e l’anima sua schifa i cibi più squisiti;

²⁰ در اثر مرض، انسان اشتهای خود را از دست می‌دهد به طوری که حتّی از لذیذترین غذاها هم بدش می‌آید.

²¹la carne gli si consuma, e sparisce, mentre le ossa, prima invisibili, gli escon fuori,

²¹ آن‌قدر لاغر می‌شود که از او فقط پوست و استخوان بجا می‌ماند.

²²l’anima sua si avvicina alla fossa, e la sua vita a quelli che dànno la morte.

²² پایش به لب گور می‌رسد و به دنیای مردگان نزدیک می‌شود.

²³Ma se, presso a lui, v’è un angelo, un interprete, uno solo fra i mille, che mostri all’uomo il suo dovere,

²³ امّا اگر یکی از هزاران فرشتهٔ خدا حاضر باشد و از او شفاعت نموده و بگوید که بی‌گناه است،

²⁴Iddio ha pietà di lui e dice: "Risparmialo, che non scenda nella fossa! Ho trovato il suo riscatto".

²⁴ آنگاه بر او رحم کرده، می‌فرماید: «آزادش کنید و نگذارید که هلاک شود، زیرا کفّاره‌ای برایش یافته‌ام.»

²⁵Allora la sua carne divien fresca più di quella d’un bimbo; egli torna ai giorni della sua giovinezza;

²⁵ بدن او دوباره جوان و قوی می‌گردد.

²⁶implora Dio, e Dio gli è propizio; gli dà di contemplare il suo volto con giubilo, e lo considera di nuovo come giusto.

²⁶ هر وقت به حضور خدا دعا کند، خدا دعایش را می‌پذیرد و او با شادمانی در پیشگاه او حضور می‌یابد و خدا سعادت گذشته‌اش را به او بازمی‌گرداند.

²⁷Ed egli va cantando fra la gente e dice: "Avevo peccato, pervertito la giustizia, e non sono stato punito come meritavo.

²⁷ بعد او سرود می‌خواند و به مردم می‌گوید: «من گناه کردم و از راه راست منحرف شدم،

²⁸Iddio ha riscattato l’anima mia, onde non scendesse nella fossa e la mia vita si schiude alla luce!"

²⁸ امّا خدا گناهان مرا بخشید و مرا از مرگ و هلاکت نجات داد.»

²⁹Ecco, tutto questo Iddio lo fa due, tre volte, all’uomo,

²⁹ خدا بارها این کارها را برای انسان انجام می‌دهد،

³⁰per ritrarre l’anima di lui dalla fossa, perché su di lei splenda la luce della vita.

³⁰ تا جان او را از هلاکت برهاند و از نور حیات برخوردارش سازد.

³¹Sta’ attento, Giobbe, dammi ascolto; taci, ed io parlerò.

³¹ ایّوب، سخنان مرا بشنو و خاموش باش و به آنچه می‌گویم توجّه کن.

³²Se hai qualcosa da dire, rispondimi, parla, ché io vorrei poterti dar ragione.

³² امّا اگر چیزی برای گفتن داری، بگو. من می‌خواهم بشنوم و اگر گفتارت درست باشد، قبول می‌کنم. وگرنه ساکت باش و به من گوش بده تا به تو حکمت بیاموزم.

³³Se no, tu dammi ascolto, taci, e t’insegnerò la saviezza".

³³ وگرنه ساکت باش و به من گوش بده تا به تو حکمت بیاموزم.