¹Preghiera di Mosè, uomo di Dio. O Signore, tu sei stato per noi un rifugio d’età in età.

¹ خداوندا، تو همیشه پناهگاه ما بوده‌ای.

²Avanti che i monti fossero nati e che tu avessi formato la terra e il mondo, anzi, ab eterno in eterno, tu sei Dio.

² پیش از آن که کوهها را بیافرینی و زمین و جهان را به وجود آوری، از ازل خدا بوده‌ای و تا ابد خدا خواهی بود.

³Tu fai tornare i mortali in polvere e dici: Ritornate, o figliuoli degli uomini.

³ تو آدمیان را به خاک برمی‌گردانی و می‌گویی: «ای فرزندان آدم به خاک بازگردید.»

⁴Perché mille anni, agli occhi tuoi, sono come il giorno d’ieri quand’è passato, e come una veglia nella notte.

⁴ هزاران سال در نظر تو مانند یک روز است، مانند دیروز که گذشته است و مانند پاسی از شب.

⁵Tu li porti via come in una piena; son come un sogno. Son come l’erba che verdeggia la mattina;

⁵ تو ما را مانند توفان از جا می‌کنی، زندگی ما مانند یک خواب است، مثل گیاهی که صبحگاهان می‌روید،

⁶la mattina essa fiorisce e verdeggia, la sera è segata e si secca.

⁶ صبحگاهان می‌روید و شب هنگام از بین می‌رود.

⁷Poiché noi siam consumati per la tua ira, e siamo atterriti per il tuo cruccio.

⁷ با غضب تو از بین می‌رویم و خشم تو ما را به وحشت می‌اندازد.

⁸Tu metti le nostre iniquità davanti a te, e i nostri peccati occulti, alla luce della tua faccia.

⁸ گناهان ما را در حضور خود گذاشته‌ای و خطاهای پنهانی ما نزد تو آشکار است.

⁹Tutti i nostri giorni spariscono per il tuo cruccio; noi finiamo gli anni nostri come un soffio.

⁹ غضب تو عمر ما را کوتاه می‌سازد و مانند خیالی به آن خاتمه می‌دهد.

¹⁰I giorni de’ nostri anni arrivano a settant’anni; o, per i più forti, a ottant’anni; e quel che ne fa l’orgoglio, non è che travaglio e vanità; perché passa presto, e noi ce ne voliam via.

¹⁰ دوران عمر ما هفتاد سال است و یا اگر قویتر باشیم، ممکن است هشتاد سال زندگی کنیم، امّا همهٔ دوران زندگی ما آمیخته با رنج و زحمت است و بزودی به سر می‌رسد و فنا می‌شویم.

¹¹Chi conosce la forza della tua ira e il tuo cruccio secondo il timore che t’è dovuto?

¹¹ چه کسی می‌تواند میزان خشم تو را بداند؟ چه کسی می‌‌داند که از غضب تو چقدر باید ترسید؟

¹²Insegnaci dunque a così contare nostri giorni, che acquistiamo un cuor savio.

¹² به ما تعلیم بده تا بدانیم که دوران عمر ما چقدر کوتاه است، تا شاید عاقل شویم.

¹³Ritorna, o Eterno; fino a quando? e muoviti a pietà dei tuoi servitori.

¹³ خداوندا، خشم تو چقدر طول خواهد کشید؟ بر بندگان خود رحم فرما.

¹⁴Saziaci al mattino della tua benignità, e noi giubileremo, ci rallegreremo tutti i dì nostri.

¹⁴ صبحگاهان دلهای ما را از محبّت پایدار خود لبریز گردان تا عمر خود را با سرود و شادی به سر بریم.

¹⁵Rallegraci in proporzione de’ giorni che ci hai afflitti, e degli anni che abbiam sentito il male.

¹⁵ به اندازهٔ روزهایی كه غم نصیب ما کردی، اکنون ما را شادمان ساز.

¹⁶Apparisca l’opera tua a pro de’ tuo servitori, e la tua gloria sui loro figliuoli.

¹⁶ تا بندگانت کارهای عجیب تو را مشاهده کنند و فرزندان ما قدرت عظیم تو را ببینند. رحمت و لطف تو، ای خدای ما، نصیب ما باد و خدا ما را در تمام كارهایمان برکت دهد!

¹⁷La grazia del Signore Iddio nostro sia sopra noi, e rendi stabile l’opera delle nostre mani; sì, l’opera delle nostre mani rendila stabile.

¹⁷ رحمت و لطف تو، ای خدای ما، نصیب ما باد و خدا ما را در تمام كارهایمان برکت دهد!