¹Laj Jacob qui-oc cuißchic chi xic saß li tenamit Harán. Quicuulac saß li naßajej li cuan saß xjayal li na-el cuiß chak li sakße.

¹Så gav Jakob sig atter på veien og drog til Østens barns land.

²Quiril nak cuan jun becbil haß saß li ru takßa. Oxib chßût li carner yôqueb chi hilânc chire li haß xban nak aran nequeßrisi rucßaheb li carner. Jun nimla pec nacßanjelac chokß xtzßapbal re li becbil haß.

²Og da han så sig omkring, fikk han se en brønn på marken, og ved den lå det tre flokker småfe. for av denne brønn vannet de feet; men stenen som lå over brønnens åpning, var stor.

³Nak nequeßoc xqßuebal rucßaheb li carner, eb laj ilol re li xul nequeßrisi li pec. Nak nequeßrakeß xqßuebal rucßa, nequeßxtzßap cuißchic.

³Der samlet alle feflokkene sig, og gjæterne veltet stenen fra brønnens åpning og vannet småfeet, og så la de stenen tilbake på sitt sted, over brønnens åpning.

⁴Laj Jacob quixpatzß reheb laj ilol xul: —Ex cuas cuîtzßin, ¿bar cuan lê tenamit?— Eb aßan queßxye re: —Harán xcßabaß li katenamit, chanqueb.

⁴Jakob spurte dem: Mine brødre, hvor er I fra? De svarte: Vi er fra Karan.

⁵Laj Jacob quixye cuißchic reheb, —¿Ma nequenau ru laj Labán li ralal laj Nacor? chan. Eb aßan queßchakßoc ut queßxye re: —Nakanau ru.—

⁵Så spurte han dem: Kjenner I Laban, sønn til Nakor? De svarte: Ja, vi kjenner ham.

⁶Laj Jacob quixpatzß cuißchic reheb: —¿Ma sa saß xchßôl laj Labán?— Eb aßan queßchakßoc ut queßxye: —Sa saß xchßôl. Ilon aran. Li ixk li yô chak chi châlc rochben lix carner, aßan lix Raquel lix rabin laj Labán, chanqueb.

⁶Da spurte han dem: Står det vel til med ham? De svarte: Ja, det gjør det, og se, der kommer hans datter Rakel med småfeet.

⁷Ut laj Jacob quixye reheb: —Toj cutan cuanco. ¿Cßaßut nak ac oc êre chixtzßapbaleb li carner anakcuan? Qßuehomakeb cuan chi ucßac ut têqßueheb ajcuiß chi ichajibc, chan.

⁷Da sa han: Det er jo ennu høi dag, det er ennu ikke tid til å samle buskapen; vann småfeet og gå avsted igjen og gjæt!

⁸Ut eb aßan queßxye re: —Anakcuan incßaß naru xqßuebal rucßaheb. Takoybeni toj teßchßutlâk chixjunileb li carner tojoßnak takisi li xtzßapbal re li haß re nak naru takaqßueheb chi ucßac chixjunileb li carner, chanqueb.

⁸Men de sa: Det kan vi ikke før alle feflokkene er samlet, og stenen blir veltet fra brønnens åpning; da vanner vi småfeet.

⁹Toj yô ajcuiß chi âtinac laj Jacob riqßuineb li cuînk nak quicuulac lix Raquel rochbeneb lix carner. Aßan na-iloc re lix carner lix yucuaß.

⁹Mens han ennu talte med dem, kom Rakel med sin fars småfe; for det var hun som gjætte.

¹⁰Lix Raquel, aßan xrabin laj Labán; ut laj Labán, aßan ras lix naß laj Jacob. Nak quiril lix Raquel, laj Jacob cô saß junpât chirisinquil li nimla pec li tzßaptzßo cuiß li re li haß ut quixqßueheb chi ucßac li carner.

¹⁰Og da Jakob så Rakel, sin morbror Labans datter, og så småfeet som hørte hans morbror til, gikk han frem og veltet stenen fra brønnens åpning og vannet sin morbror Labans småfe.

¹¹Laj Jacob quirutzß ru lix Raquel ut quiyâbac xban xsahil saß xchßôl.

¹¹Og Jakob kysset Rakel og brast i gråt.

¹²Laj Jacob quixye re lix Raquel: —Lin naß lâin, aßan lix Rebeca li rîtzßin lâ yucuaß. Lâo kacomon kib, chan. Ut lix Raquel cô saß junpât chixyebal re lix yucuaß nak quiâtinac riqßuin laj Jacob lix comoneb.

¹²Og Jakob fortalte Rakel at han var hennes fars frende, og at han var sønn til Rebekka; da sprang hun avsted og fortalte det til sin far.

¹³Nak laj Labán quirabi resil nak laj Jacob cuan aran, quiâlinac saß junpât chixcßulbal. Nak quicuulac cuan cuiß laj Jacob, quixkßalu ut quirutzß ru. Ut saß junpât quixbok saß rochoch. Laj Jacob najt quiserakßic riqßuin laj Labán.

¹³Da nu Laban fikk høre om Jakob, sin søstersønn, løp han ham i møte og omfavnet ham og kysset ham og førte ham inn i sitt hus; og han fortalte Laban alt det som hadde hendt.

¹⁴Ut laj Labán quixye re laj Jacob: —Relic chi yâl nak tzßakal kacomon kib ut kaquiqßuel kib, chan. Ut laj Jacob quicana saß rochoch laj Labán.

¹⁴Da sa Laban til ham: Sannelig, vi er av samme kjød og blod. Og han blev hos ham en måneds tid.

¹⁵Ac jun po chic roquic laj Jacob aran nak laj Labán quixye re: —Lâat yôcat chi trabajic cuiqßuin ut toj mâjiß nacatintoj. Lâin nincßoxla nak tento tatintoj usta kacomon kib. Ye cue joß nimal tâcuaj tatintoj cuiß. Lâin tintoj joß nimal tâpatzß, chan.

¹⁵Så sa Laban til Jakob: Skulde du tjene mig for intet, fordi om du er min frende? Si mig hvad du vil ha i lønn!

¹⁶Laj Labán cuan cuib lix rabin. Li asbej, aßan xLea xcßabaß ut li îtzßinbej, aßan xRaquel xcßabaß.

¹⁶Nu hadde Laban to døtre, den eldste hette Lea, og den yngste hette Rakel.

¹⁷Lix Lea incßaß chßinaßus na-iloc. Ut lix Raquel, aßan chßinaßus na-iloc.

¹⁷Lea hadde matte øine; men Rakel var vakker av skapning og vakker å se til.

¹⁸Laj Jacob cô xchßôl chirix lix Raquel ut quixye re laj Labán: —Lâin tintrabajik cuukub chihab âcuiqßuin re nak tâqßue chokß cuixakil lix Raquel li îtzßinbej, chan.

¹⁸Og Jakob hadde Rakel kjær; derfor sa han: Jeg vil tjene dig syv år for Rakel, din yngste datter.

¹⁹Laj Labán quixye re: —Chokß cue lâin us nak âcue tinqßue lin rabin. Chi joßcan incßaß tinqßue re junak mâcuaß kacomon. Anakcuan tatcanâk kiqßuin, chan.

¹⁹Laban svarte: Det er bedre at jeg gir henne til dig, enn at jeg gir henne til en annen mann; bli hos mig!

²⁰Cuukub chihab tzßakal quitrabajic laj Jacob re nak tixcßam lix Raquel chokß rixakil. Laj Jacob incßaß quirecßa nak quinumeß li cuukub chihab xban nak cßajoß nak naxra lix Raquel.

²⁰Så tjente Jakob i syv år for Rakel; og disse år syntes han var nogen få dager, fordi han hadde henne kjær.

²¹Nak quinumeß li cuukub chihab, laj Jacob quixye re laj Labán: —Anakcuan xcuulac xkßehil nak tâkßaxtesi lâ rabin chokß cuixakil xban nak ac xnumeß cuukub chihab cuoquic chi trabajic âcuiqßuin, chan.

²¹Derefter sa Jakob til Laban: La mig nu få min hustru, for min tid er ute, og jeg vil gå inn til henne.

²²Laj Labán quixbânu jun li ninkße saß xsumlajic lix rabin ut quixbokeb chixjunil li rech cabal.

²²Da samlet Laban alle menn der på stedet og gjorde et gjestebud.

²³Abanan chiru li kßojyîn aßan laj Labán quixkßaxtesi lix Lea re laj Jacob. Ut laj Jacob quicuan riqßuin.

²³Og om aftenen tok han sin datter Lea og førte henne inn til ham, og han gikk inn til henne.

²⁴Laj Labán quixqßue jun xmôs ixk lix Lea. Li ixk aßan xZilpa xcßabaß.

²⁴Og Laban gav sin trælkvinne Silpa til sin datter Lea som trælkvinne.

²⁵Joß cuulajak chic laj Jacob quixqßue retal nak aß lix Lea li quikßaxtesîc re. Ut laj Jacob cô riqßuin laj Labán ut quixye re, —Incßaß us xabânu cue. ¿Cßaßut nak xabânu cue chi joßcaßin? ¿Ma mâcuaß ta biß lix Raquel xintoj rix nak xintrabajic âcuiqßuin? ¿Cßaßut nak xinâbalakßi chi joßcaßin? chan laj Jacob.

²⁵Men om morgenen - se, da var det Lea. Da sa han til Laban: Hvad er det du har gjort mot mig? Var det ikke for Rakel jeg tjente hos dig? Hvorfor har du sveket mig?

²⁶Ut laj Labán quixye re: —Lâo moco cßaynako ta nak xbên cua li îtzßinbej takasumub.

²⁶Laban svarte: Det er ikke skikk her hos oss å gi den yngste bort før den eldste.

²⁷Numekß cuan jun xamânak lâ sumlajic riqßuin lix Lea, tojoßnak tinqßue âcue lix Raquel. Abanan tento nak tattrabajik cuukubak chihab chic cuiqßuin, chan laj Labán.

²⁷La nu Leas bryllups-uke gå til ende, så vil vi også gi dig den andre, hvis du vil tjene hos mig i syv år til.

²⁸Quixcßul xchßôl laj Jacob li cßaßru quiyeheß re xban laj Labán. Nak quinumeß li jun xamân lix sumlajic laj Jacob riqßuin lix Lea, laj Labán quixkßaxtesi lix Raquel re laj Jacob. Ut laj Jacob quisumla riqßuin.

²⁸Og Jakob gjorde så, og han lot bryllups-uken gå til ende. Da gav han ham sin datter Rakel til hustru.

²⁹Laj Labán quixqßue jun xmôs ixk lix Raquel. Li môs aßan xBilha xcßabaß.

²⁹Og Laban gav sin trælkvinne Bilha til sin datter Rakel som trælkvinne.

³⁰Laj Jacob quixlakßab rib riqßuin lix Raquel ut aßan li kßaxal quixra chiru lix Lea. Ut laj Jacob quitrabajic cuukub chihab chic riqßuin laj Labán.

³⁰Så gikk han også inn til Rakel, og han holdt mere av Rakel enn av Lea. Siden tjente han ennu syv år til hos Laban.

³¹Li Kâcuaß Dios quiril nak lix Lea incßaß naraheß xban laj Jacob. Joßcan nak li Kâcuaß Dios quixqßue chi cuânc xcocßal. Abanan lix Raquel incßaß quiqßueheß xcocßal.

³¹Da Herren så at Lea blev tilsidesatt, åpnet han hennes morsliv; men Rakel var barnløs.

³²Lix Lea quicana chi yaj aj ixk. Quicuan jun lix cßulaßal. Lix Lea quixye: —Li Kâcuaß Dios quixnau nak quirahoß saß inchßôl junxil. Anakcuan tinixra chic lin bêlom, chan. Joßcan nak aj Rubén quixqßue chokß xcßabaß lix cßulaßal.

³²Og Lea blev fruktsommelig og fødte en sønn, og hun kalte ham Ruben*; for hun sa: Herren har sett til mig i min ulykke; nu vil min mann elske mig. / {* se, en sønn!.}

³³Ut lix Lea quicuan jun chic lix cßulaßal ut quixqßue aj Simeón chokß xcßabaß. Ut quixye: —Li Kâcuaß Dios quixnau nak incßaß ninraheß. Joßcan nak xqßue jun chic lin cßulaßal, chan.

³³Og hun blev atter fruktsommelig og fødte en sønn og sa: Herren har hørt at jeg var tilsidesatt; derfor har han gitt mig også denne sønn. Så kalte hun ham Simeon*. / {* bønnhørelse.}

³⁴Ut quicuan jun chic xcßulaßal lix Lea ut quixqßue aj Leví chokß xcßabaß. Lix Lea quixye: —Anakcuan ac xcuan oxib li ralal laj Jacob cuiqßuin. Mâre riqßuin aßin tâcuânk junelic cuiqßuin lin bêlom, chan.Ut lix Lea quicuan jun chic xcßulaßal ut quixqßue aj Judá chokß xcßabaß. Quixye: —Anakcuan tinlokßoni li Kâcuaß Dios riqßuin li usilal xbânu cue, chan. Chirix li câhib chi cocßal aßin, toj mâjiß chic quicuan xcocßal lix Lea.

³⁴Og hun blev atter fruktsommelig og fødte en sønn og sa: Nu må vel endelig min mann holde sig til mig, for jeg har født ham tre sønner. Derfor kalte de ham Levi*. / {* vedhengen.}

³⁵Ut lix Lea quicuan jun chic xcßulaßal ut quixqßue aj Judá chokß xcßabaß. Quixye: —Anakcuan tinlokßoni li Kâcuaß Dios riqßuin li usilal xbânu cue, chan. Chirix li câhib chi cocßal aßin, toj mâjiß chic quicuan xcocßal lix Lea.

³⁵Og hun blev atter fruktsommelig og fødte en sønn og sa: Nu vil jeg prise Herren. Derfor kalte hun ham Juda*. Så fikk hun ikke flere barn da. / {* den for hvem Herren prises; egentlig: den priste.}