1Pagaliau Jobas atvėrė burną ir prakeikė savo dieną.
1Hiai khitin Jobin a kam a kaa, a ni a hamsiat ta hi.
2Jobas prabilo ir tarė:
2Huan Jobin a dawnga hichiin a chi hi:
3“Tegul pražūna diena, kurią gimiau, ir naktis, kurią buvau pradėtas.
3Ka pianna ni leh jan, Pasal naupang paiin a om, a kichihna mangthang hen.
4Tegul ta diena tampa tamsybe. Dieve, neprisimink jos ir neduok jai šviesos.
4Huai ni mialna hihen; tunglam akipan Pathianin kah dah hen, a tungah leng khovak tang kei hen.
5Te tamsa ir mirties šešėlis apgaubia ją, te debesis aptemdo ją ir juoduma tepadaro ją baisią.
5Khomial leh sihna limin amau adingin huai ngen uhen; a tungah meipi kai hen; khua nimsak tengtengin huai tuh lausak uhen.
6Ta naktis tegul būna tamsi; tegul ji bus išbraukta iš metų ir mėnesių dienų skaičiaus.
6Jan a hihleh, mial sah bikbek a tungah tu hen; kum nite lakah kipak kei hen; khate simna ah tel kei heh.
7Ta naktis tegul būna apleista ir tenesigirdi joje džiaugsmingo balso.
7Ngaiin, huai jan hut hen; huaiah kipah aw hong kei hen.
8Tegul prakeikia tą dieną tie, kurie gali pažadinti leviataną.
8Huai ni hamsiat amauten hamsiat uhen, leviathan tokthou dinga mansaa om te.
9Tegul aptemsta aušros žvaigždės ir nepasirodo laukiama šviesa, akys teneišvysta aušros spindulių.
9Huaia khomui aksite mial uhen: khovak zong henla, himahleh bangmah neikei hen; jingsang mitvunte leng mu sam kei hen:
10Nes ji neužvėrė mano motinos įsčių ir nepaslėpė vargo nuo manęs.
10Ka nu sul kongkhakte a khak louh jiakin, ka mit akipana buaina a sel louh jiakin.
11Kodėl nemiriau gimdamas ir kodėl neatidaviau dvasios, išeidamas iš pilvo?
11Sul akipana bang dia silou ka hia? gil akipan ka hongpai khiak laia bangdia kha khah lou kahia?
12Kodėl mane laikė ant kelių ir maitino krūtimi?
12Bangdia khukten kei honsang uh ahia? Ahihkeileh bangdia ka tep ding, nawiten?
13Tada gulėčiau ramus ir tylus ir miegočiau, ir ilsėčiausi
13Tuchiangin na lum khina na dai mai ding lah ka hi ngala; ka na ihmuta dia; huchiin ka nakhawlta ding hi:
14kartu su žemės karaliais ir patarėjais, kurie atstatė sau apleistas vietas,
14Lei kumpipate leh thudotmite, amau adinga mun siate bawlte toh;
15arba su kunigaikščiais, kurie turėjo aukso ir pripildė savo namus sidabro,
15Ahihkeileh dangkaeng nei lalte, a inte uh dangkaa dimsakte toh;
16arba kaip paslėptas nelaiku gimęs kūdikis, neregėjęs šviesos.
16Ahihkeileh muh louha a hunloua piang bang na hilou ka hia, naungek khovak mu ngeiloute bang?
17Ten piktadariai nebesiaučia ir pavargusieji ilsisi.
17Huaiah mi gilouten sukbuai a tawpsan ua; huan huaiah mitawlte a khawl uh.
18Ten belaisviai ilsisi kartu ir nebegirdi prižiūrėtojo balso.
18Huai ah suangkulha tangte nuamin a om khawm uh; nasep heutu aw a za kei uh.
19Didelis ir mažas yra ten, vergas ten yra laisvas nuo savo valdovo.
19Huaiah a lian leh a neu a om ua; huan a pu akipanin sikha a nuamlen.
20Kodėl šviesa duodama tam, kuris kenčia, ir gyvybė apkartusiai sielai?
20Bangdia daha om kianga khovak piak ahia, khaa haksa sa kiangah hinna;
21Laukiantieji mirties jos nesulaukia; jie jos ieško labiau negu paslėptų turtų.
21Sihna deiha, lah a tunlouhnate kiangah; huan gou sel guk zon sanga thupia zongmite kiang ah;
22Jie džiaugiasi ir yra labai patenkinti, kai suranda sau kapą.
22Han a tun lai ua, nakpitaka kipakte kiang ah?
23Kodėl duota šviesa žmogui, kurio kelias paslėptas ir kurį Dievas spaudžia iš visų pusių?
23Bangdia mi a lampi sela om kiang leh Pathianin a umsuak kianga khovak piaka om ahia?
24Mano dūsavimai kyla prieš valgant, o aimanos liejasi kaip tekantis vanduo.
24Ka thumna lah an ka nek main a hongtunga, ka maunate tui banga leihbuakin a om hi.
25Tai, ko labai bijojau, užgriuvo mane, ir tai, dėl ko nuogąstavau, ištiko mane.
25Ka kihtak thil lah ka tungah a hongtung ngala, ka laulau lah ka tungah a hongtung hi.Nuam ka sa keia, muan leng ka muang kei, khawlna leng ka neikei hi; himahleh buaina a hongpai hi.
26Aš nebuvau saugus ir neturėjau poilsio, aš nenurimdavau, tačiau bėda atėjo”.
26Nuam ka sa keia, muan leng ka muang kei, khawlna leng ka neikei hi; himahleh buaina a hongpai hi.