1¶ E mohiotia ana ranei e koe te wa e whanau ai nga koati mohoao o te kamaka? E kitea putia ana ranei e koe te wa e whakamamae ai nga hata?
1Kennst du die Zeit, da die Steinböcke gebären, oder hast du beobachtet, wann die Hindinnen werfen?
2E taua ano ranei e koe nga marama e rite ana i a ratou? E mohio ana ranei koe ki te wa e whanau ai ratou?
2Zählst du die Monde, die sie erfüllen sollen, und weißt du die Zeit ihres Gebärens?
3Tuohu ana ratou, kua puta mai a ratou kuao, akiritia mai ana e ratou o ratou mea whakapouri.
3Sie legen sich nieder, werfen ihre Jungen und sind ihrer Wehen los.
4E pai ana te ahua o a ratou kuao, e tupu ana i te parae; ka haere atu ratou, a kahore e hoki mai ano.
4Ihre Jungen erstarken, wachsen im Freien auf, verlassen sie und kommen nicht mehr zurück.
5Na wai i tuku te kaihe mohoao kia haere noa atu; nga here o te kaihe mohoao, na wai i wewete?
5Wer hat den Wildesel frei laufen lassen, und wer hat die Bande des Wildlings aufgelöst,
6Ko te whare i whakaritea nei e ahau mona, ko te koraha: ko ona nohoanga ko te wahi titiohea.
6dem ich die Steppe zur Wohnung angewiesen habe, das salzige Land zum Aufenthalt?
7Whakahaweatia iho e ia te ngangau o te pa; e kore ia e rongo ki te reo o te kaiakiaki.
7Er lacht der lärmenden Stadt, und das Geschrei des Treibers hört er nicht;
8Ko tona wahi kai kei te tuahiwi o nga maunga, e rapua ana e ia nga mea matomato katoa.
8er ersieht die Berge zu seiner Weide und läuft allen grünen Kräutern nach.
9E pai ranei te unikanga kia mahi ki a koe? Kei tau takotoranga kai ranei he moenga mona?
9Wird der Büffel willig sein, dir zu dienen? Bleibt er an deiner Krippe über Nacht?
10E herea ranei e koe te unikanga ki tona taura i te awa parautanga? E rakarakatia ranei e ia nga raorao me tana whai ano i a koe?
10Kannst du den Büffel mit einem Stricke binden, daß er dir Furchen mache oder hinter dir her den Talgrund egge?
11E whakawhirinaki atu ranei koe ki a ia, no te mea e nui ana tona kaha? E whakarerea atu ranei e koe tau mahi mana?
11Vertraust du ihm wegen seiner großen Kraft und überlässest du ihm deine Arbeit?
12E whakapono atu ranei koe mana au hua e whakahoki mai; mana e kohikohi mai ki tau patunga witi?
12Rechnest du auf ihn, daß er dir deine Ernte einbringe oder deine Tenne fülle?
13¶ E whakamanamana ana te parirau o te otereti; otira he atawhai ano ranei ta ona hou, ta ona raukura?
13Die Straußin schwingt fröhlich ihre Flügel; sind es aber fromme Schwingen und Federn?
14E whakarerea ana e ia ona hua ki te whenua, whakamahanatia iho e ia ki te puehu,
14Nein, sie überläßt ihre Eier der Erde und läßt sie im Sande ausbrüten.
15Wareware ake ia tera pea e pepe i te waewae, e takahia ranei e te kirehe o te parae.
15Sie vergißt, daß ein Fuß sie zertreten und ein wildes Tier sie verderben kann.
16He mea pakeke ia ki ana pi me te mea ehara i a ia: ahakoa ka maumauria tana mahi, kahore ona manawapa;
16Sie ist hart gegen ihre Jungen, als gehörten sie ihr nicht; es macht ihr keinen Kummer, wenn sie sich umsonst abgemüht hat;
17No te mea i whakakahoretia e te Atua he ngakau mahara mona, kihai hoki i homai he whakaaro ki a ia.
17denn Gott hat ihr die Weisheit versagt und ihr keinen Verstand zugeteilt.
18I te wa e maranga ai ia ki runga, whakahaweatia iho e ia te hoiho raua ko tona kaieke.
18Zur Zeit, da sie ihre Flügel in die Höhe schlägt, verlacht sie Roß und Reiter.
19¶ Nau ranei i hoatu tona kaha ki tae hoiho? Nau ranei tona kaki i whakakakahu ki te huruhuru?
19Hast du dem Roß Stärke verliehen und seinen Hals mit der flatternden Mähne umhüllt?
20Nau ranei ia i mea kia pekepeke, kia pera me te mawhitiwhiti? He hanga whakawehi te kororia o tona whewhengu.
20Lehrst du es springen wie eine Heuschrecke, daß sein stolzes Schnauben furchtbar klingt?
21E hukari ana ia ia te raorao, me te koa ano ki tona kaha: tika tonu ia ki te hunga mau patu.
21Es scharrt den Boden, freut sich seiner Stärke und läuft den Waffen entgegen;
22Whakahawea ana ia ki te wehi, kahore ona mataku; e kore ano ia e nunumi mai i te hoari.
22es lacht der Furcht, ist unverzagt und weicht vor dem Schwerte nicht zurück;
23Papa ana te papa pere ki tona taha, te tao e rarapa ana, me te timata.
23ber ihm klirrt der Köcher, blitzen Speer und Wurfspieß.
24E horomia ana e ia te whenua, me te ngangau me te riri; kahore ia i te whakapono ko te reo tera o te tetere.
24Es scharrt den Boden mit Ungestüm und bleibt nicht stehen, wenn die Posaune ertönt;
25Ka tangi ana te tetere ka mea ia, Ha, ha! I tawhiti ano ka hongia e ia te pakanga, te whatitiri o nga rangatira, me te hamama.
25sobald die Posaune erklingt, spricht es: Hui! Von ferne wittert es die Schlacht, die Donnerstimme der Führer und das Feldgeschrei.
26¶ He mohio nou i rere ai te kahu, i roha ai i ona parirau, i anga ai whaka te tonga?
26Macht es dein Verstand, daß der Habicht fliegt und seine Flügel gen Süden ausbreitet?
27Nau te kupu i kake ai te ekara? i hanga ai e ia tana ohanga ki te wahi tiketike?
27Schwingt sich auf dein Geheiß der Adler empor und legt sein Nest in der Höhe an?
28Noho ana ia i runga i te kamaka, kei reira tona kainga, kei te kamaka keokeo, kei te pa kaha.
28Er wohnt in Felsspalten und horstet auf Klippen und Bergesspitzen.
29A rapua ana e ia he kai i reira; e kite atu ana ona kanohi i tawhiti.
29Von dort aus erspäht er sich Beute, seine Augen schweifen weit umher;
30Horomititia ake ana hoki nga toto e ana pi; a ko te wahi i nga tupapaku,, kei reira ano ia.
30seine Jungen schlürfen Blut, und wo ein Aas ist, da ist er.