¹Er jeg ikke fri? er jeg ikke apostel? har jeg ikke sett Jesus, vår Herre? er ikke I mitt verk i Herren?

¹Не съм ли свободен? Не съм ли апостол? Не видях ли Исуса, нашия Господ? Не сте ли вие моето дело в Господа?

²Er jeg ikke apostel for andre, så er jeg det i det minste for eder; for I er innseglet på mitt apostel-embede i Herren.

²На други, ако не съм апостол, то поне на вас съм; защото в Господа вие сте печата на моето апостолство.

³Dette er mitt forsvar mot dem som dømmer mig.

³Ето моето оправдание пред тия, които изпитват [поведението] ми:

⁴Har vi ikke rett til å ete og drikke?

⁴Нямаме ли право да ядем и да пием [за сметка на църквите?]

⁵Har vi ikke rett til å føre en søster med oss som hustru, likesom de andre apostler og Herrens brødre og Kefas?

⁵Нямаме ли право [и ние], както другите апостоли, и братята на Господа, и Кифа, да водим жена от сестрите?

⁶Eller er det bare jeg og Barnabas som ikke har rett til å slippe å arbeide?

⁶Или само аз и Варнава нямаме право да не работим [за прехраната си?]

⁷Hvem gjør vel nogensinne krigstjeneste på egen lønning? hvem planter en vingård og eter ikke av dens frukt? eller hvem før en hjord og eter ikke av hjordens melk?

⁷Кой войник служи някога на свои разноски? Кой насажда лозе и не яде плода му? Или кой пасе стадо и не яде от млякото на стадото?

⁸Taler jeg dette bare på menneskelig vis, eller sier ikke også loven dette?

⁸По човешки ли говоря това? Или не казва същото и законът?

⁹I Mose lov er det jo skrevet: Du skal ikke binde munnen til på en okse som tresker. Er det oksene som ligger Gud på hjerte,

⁹Защото в Моисеевия закон е писано: "Да не обвързваш устата на вола, когато вършее". За воловете ли [тук] се грижи Бог,

¹⁰eller sier han ikke dette bare for vår skyld? For vår skyld er det jo skrevet at den som pløier, skal pløie med håp, og den som tresker, skal gjøre det med håp om å få sin del.

¹⁰или [го казва] несъмнено заради нас? Да; заради нас е писано това; защото който оре, с надежда трябва да оре; и който вършее, [трябва да вършее] с надежда, че ще участвува в плода.

¹¹Har vi sådd for eder de åndelige goder, er det da noget stort om vi høster eders timelige goder?

¹¹Ако ние сме посели у вас духовното, голямо нещо ли е, ако пожънем от вас телесното?

¹²Har andre rett over eder, skulde da ikke vi meget mere ha det? Men denne rett har vi ikke brukt; vi tåler alt, for ikke å legge nogen hindring for Kristi evangelium.

¹²Ако други участвуват в [това] право над вас, не участвуваме ли ние повече? Обаче, ние не използувахме това право, но търпим всичко, за да не причиним някакво препятствие на Христовото благовестие.

¹³Vet I ikke at de som gjør tjeneste i templet, får sin føde av templet, og de som tjener ved alteret, deler med alteret?

¹³Не знаете ли, че тия, които свещенодействуват, се хранят от светилището? и че тия, които служат на олтара, вземат дял от олтара?

¹⁴Så har også Herren fastsatt for dem som forkynner evangeliet, at de skal leve av evangeliet.

¹⁴Така и Господ е наредил, щото проповедниците на благовестието да живеят от благовестието.

¹⁵Men jeg har ikke gjort bruk av noget av dette. Jeg skriver ikke dette forat det skal bli så med mig; for heller vil jeg dø enn at nogen skulde gjøre det til intet som jeg roser mig av.

¹⁵Но аз не съм използувал ни една от тия [наредби], нито пиша това, за да се направи за мене така; защото за мене е по-добре да умра, отколкото да осуети някой моята похвала.

¹⁶For om jeg forkynner evangeliet, er det ikke noget å rose mig av; det er en nødvendighet som påligger mig; for ve mig om jeg ikke forkynner evangeliet!

¹⁶Защото, ако проповядвам благовестието, няма с какво да се похваля; понеже нужда ми се налага; защото горко ми ако не благовествувам.

¹⁷For gjør jeg dette frivillig, da har jeg lønn; men gjør jeg det nødtvunget, da er det en husholdning som er mig betrodd.

¹⁷Понеже, ако върша това доброволно, имам награда, но ако с принуждение, то само [изпълнявам] повереното ми настойничество:

¹⁸Hvad er da min lønn? At jeg, når jeg forkynner evangeliet, gjør det for intet, så jeg ikke gjør bruk av min rett i evangeliet.

¹⁸И тъй, каква е моята награда? [Тая] че, като проповядвам евангелието, да мога да направя благовестието безплатно, така щото да не използувам напълно моето право в благовестието.

¹⁹For om jeg enn er fri fra alle, har jeg dog selv gjort mig til tjener for alle, for å vinne de fleste,

¹⁹Защото, при все че съм свободен от всичките [човеци], аз заробих себе си на всички, за да придобия мнозината.

²⁰og jeg er blitt som en jøde for jødene, for å vinne jøder, for dem som er under loven, som en som er under loven - om jeg enn ikke selv er under loven - for å vinne dem som er under loven;

²⁰На юдеите станах като юдеин, за да придобия юдеи; на тия, които са под закон, [станах] като под закон, (при все че сам аз не съм под закон), за да придобия тия, които са под закон.

²¹for dem som er uten lov, er jeg blitt som en som er uten lov - om jeg enn ikke er lovløs for Gud, men lovbundet for Kristus - for å vinne dem som er uten lov;

²¹На тия, които нямат закон, [станах] като че нямам закон, (при все че не съм без закон спрямо Христа), за да придобия тия, които нямат закон.

²²for de skrøpelige er jeg blitt skrøpelig, for å vinne de skrøpelige; for dem alle er jeg blitt alt, for i alle tilfelle å frelse nogen.

²²На слабите станах слаб, за да придобия слабите. На всички станах всичко, та по всякакъв начин да спася неколцина.

²³Men alt gjør jeg for evangeliets skyld, forat også jeg kan få del i det.

²³Всичко [това] върша заради благовестието, за да участвувам и аз в него.

²⁴Vet I ikke at de som løper på rennebanen, de løper vel alle, men bare én får prisen? Løp da således, forat I kan vinne den!

²⁴Не знаете ли, че, които тичат на игрището, всички тичат, а [само] един получава наградата? Така тичайте, щото да [я] получите.

²⁵Hver som er med i veddekamp, er avholdende i alt, hine for å få en forgjengelig krans, men vi en uforgjengelig.

²⁵И всеки, който се подвизава, се въздържа от всичко. Те [вършат това] за да получат тленен венец, а ние нетленен.

²⁶Jeg løper da ikke som på det uvisse; jeg fekter ikke som en som slår i været;

²⁶И тъй, аз така тичам, не като към нещо неизвестно; така удрям, не като че бия въздуха;

²⁷men jeg undertvinger mitt legeme og holder det i trældom, forat ikke jeg som preker for andre, selv skal finnes uverdig.

²⁷но уморявам тялото си и го поробвам, да не би, като съм проповядвал на другите, сам аз да стана неодобрен.