¹Brødre! mitt hjertes ønske og min bønn til Gud for dem er at de må bli frelst.

¹Братя, моето сърдечно желание и молбата ми към Бога е за спасението [на Израиля].

²For jeg gir dem det vidnesbyrd at de har nidkjærhet for Gud, men ikke med skjønnsomhet;

²Защото свидетелствувам за тях, че те имат ревност за Бога, само че не е според пълното знание.

³for da de ikke kjente Guds rettferdighet og strevde efter å grunne sin egen rettferdighet, gav de sig ikke inn under Guds rettferdighet.

³Понеже, ако не знаят правдата, [която е] от Бога и искат да поставят своята, те не се покориха на правдата от Бога.

⁴For Kristus er lovens ende, til rettferdighet for hver den som tror.

⁴Понеже Христос [изпълнява] целта на закона, да се оправдае всеки, който вярва.

⁵For Moses skriver om rettferdigheten av loven: Det menneske som gjør disse ting, skal leve ved dem;

⁵Защото Моисей пише, че човек, който върши правдата, която е чрез [пазенето на] закона, ще живее чрез нея.

⁶men rettferdigheten av troen sier så: Si ikke i ditt hjerte: Hvem skal fare op til himmelen - det vil si: for å hente Kristus ned - ?

⁶А правдата, която е чрез вяра, говори така: "Да не речеш в сърцето си: Кой ще се възкачи на небето, сиреч, да свали Христа?

⁷eller: Hvem skal fare ned i avgrunnen - det vil si: for å hente Kristus op fra de døde - ?

⁷или: Кой ще слезе в бездната сиреч да възведе Христа от мъртвите?"

⁸Men hvad sier den? Ordet er dig nær, i din munn og i ditt hjerte; det er troens ord, det som vi forkynner,

⁸Но що казва тя? [Казва, че] "думата е близо при тебе, в устата ти и в сърцето ти", сиреч думата на вярата която проповядваме.

⁹for dersom du med din munn bekjenner at Jesus er Herre, og i ditt hjerte tror at Gud opvakte ham fra de døde, da skal du bli frelst;

⁹Защото, ако изповядаш с устата си, че Исус е Господ, и повярваш със сърцето си, че Бог Го е възкресил от мъртвите ще се спасиш.

¹⁰for med hjertet tror en til rettferdighet, og med munnen bekjenner en til frelse.

¹⁰Защото със сърце вярва човек и се оправдава, и с уста прави изповед и се спасява.

¹¹For Skriften sier: Hver den som tror på ham, skal ikke bli til skamme.

¹¹Защото писанието казва: "Никой, който вярва в Него, не ще се посрами".

¹²Det er jo ingen forskjell på jøde og greker; de har alle den samme Herre, som er rik nok for alle som påkaller ham;

¹²Понеже няма разлика между юдеин и грък защото същият Господ е Господ на всички, богат към всички, които Го призовават.

¹³for hver den som påkaller Herrens navn, skal bli frelst.

¹³Защото "всеки, който призове Господното име, ще се спаси".

¹⁴Hvorledes kan de da påkalle den som de ikke tror på? og hvorledes kan de tro der de ikke har hørt? og hvorledes kan de høre uten at det er nogen som forkynner?

¹⁴Как, прочее, ще призоват Този, в Когото не са повярвали? И как ще повярват в Този, за Когото не са чули? А как ще чуят без проповедник?

¹⁵og hvorledes kan de forkynne uten at de blir utsendt? som skrevet er: Hvor fagre deres føtter er som forkynner fred, som bærer godt budskap!

¹⁵И как ще проповядват, ако не бъдат пратени? Както е писано: - "Колко са прекрасни Нозете на тия, които благовествуват доброто!"

¹⁶Men ikke alle var lydige mot evangeliet. For Esaias sier: Herre! hvem trodde vel det han hørte av oss?

¹⁶Но не всички послушаха благовестието; защото Исаия казва: "Господи, [кой от нас] е повярвал на онова, което сме чули"?

¹⁷Så kommer da troen av forkynnelsen, og forkynnelsen ved Kristi ord;

¹⁷И тъй, вярването [е] от слушане, а слушането - от Христовото слово.

¹⁸men jeg sier: Har de da ikke fått høre? Jo til visse; deres røst gikk ut til all jorden, og deres ord til jorderikes ende.

¹⁸Но казвам: те не са ли чули? Наистина, [чули] са: - "По цялата земя е излязъл гласът им, И думите им до краищата на вселената".

¹⁹Men jeg sier: Kjente da Israel ikke til det? Først sier Moses: Jeg vil gjøre eder nidkjære på det som ikke er et folk; på et uforstandig folk vil jeg gjøre eder harme;

¹⁹Но [пак] казвам: Израил не е ли разбрал? [Разбрал е, защото] първо Моисей казва: - "Аз ще ви раздразня до ревнуване с тия, които не са народ; С народ несмислен ще ви разгневя";

²⁰og Esaias våger sig til å si: Jeg blev funnet av dem som ikke søkte mig; jeg åpenbarte mig for dem som ikke spurte efter mig;

²⁰а Исаия се осмелява да каже: - "Намерен бях от ония, които не Ме търсеха; Явен станах на тия, които не питаха за Мене;

²¹men om Israel sier han: Hele dagen rakte jeg mine hender ut til et ulydig og gjenstridig folk.

²¹а за Израиля казва: - "Простирах ръцете Си цял ден Към люде непокорни и опаки"