1Da tok Job til orde og sa:
1Ijob respondis kaj diris:
2Jeg har hørt meget som dette; I er plagsomme trøstere alle sammen.
2Mi auxdis multe da similaj aferoj; Tedaj konsolantoj vi cxiuj estas.
3Blir det aldri ende på de vindige ord? Eller hvad egger dig til å svare?
3CXu estos fino al la ventaj vortoj? Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?
4Også jeg kunde tale som I; om I var i mitt sted, kunde jeg sette ord sammen mot eder, og jeg kunde ryste på hodet over eder;
4Mi ankaux povus paroli, kiel vi. Se vi estus sur mia loko, Mi konsolus vin per vortoj Kaj balancus pri vi mian kapon.
5jeg kunde styrke eder med min munn*, og mine lebers medynk kunde stille eders smerte. / {* d.e. med tomme ord.}
5Mi fortigus vin per mia busxo Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.
6Om jeg taler, stilles ikke min smerte, og lar jeg det være, hvad lindring får jeg da?
6Se mi parolos, mia doloro ne kvietigxos; Se mi cxesos, kio foriros de mi?
7Ja, nu har han trettet mig ut; du har ødelagt hele mitt hus.
7Sed nun Li lacigis min, Li detruis mian tutan esencon.
8Og du grep mig fatt - det blev et vidne mot mig; min magerhet stod op imot mig, like i mitt åsyn vidnet den mot mig.
8Vi faris al mi sulkojn, tio farigxis atesto; Mia senfortigxo staras antaux mia vizagxo, kaj parolas.
9Hans vrede sønderrev mig og forfulgte mig; han skar tenner imot mig; som min motstander hvesset han sine øine mot mig.
9Lia kolero dissxiras; Mia malamanto grincigas kontraux mi siajn dentojn; Mia premanto briligas kontraux mi siajn okulojn.
10De* spilet op sin munn mot mig, med hån slo de mine kinnben; alle slo de sig sammen mot mig. / {* mine fiender, JBS 16, 11.}
10Ili malfermegis kontraux mi sian busxon, insulte batas min sur la vangojn; CXiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.
11Gud gir mig i urettferdige folks vold og styrter mig i ugudelige menneskers hender.
11Dio transdonis min al maljustulo, JXetis min en la manojn de malbonuloj.
12Jeg levde i ro; da sønderbrøt han mig, han grep mig i nakken og sønderknuste mig, han satte mig op til skive for sig.
12Mi estis trankvila; sed Li frakasis min, Li kaptis min je la kolo, disbatis min, Kaj Li faris min por Si celo.
13Hans skyttere kringsatte mig, han kløvde mine nyrer uten barmhjertighet; han øste ut min galle på jorden.
13Liaj pafistoj min cxirkauxis; Li dishakas miajn internajxojn kaj ne kompatas, Li elversxas sur la teron mian galon.
14Han rev i mig rift på rift; han stormet mot mig som en kjempe.
14Li faras en mi brecxon post brecxo, Li kuras kontraux min kiel batalisto.
15Jeg har sydd sekk om min hud og stukket mitt horn i støvet*; / {* d.e. opgitt min makt og høihet.}
15Sakajxon mi kudris sur mian korpon, Kaj en polvo mi kasxis mian kornon.
16mitt ansikt er rødt av gråt, og over mine øielokk ligger det dødsskygge.
16Mia vizagxo sxvelis de plorado, Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;
17Og dog er det ingen urett i mine hender, og min bønn er ren.
17Kvankam ne trovigxas perfortajxo en miaj manoj, Kaj mia pregxo estas pura.
18Å jord, dekk ikke mitt blod*, og måtte det ikke være noget sted hvor mitt skrik stanser! / {* JES 26, 21. 1MO 4, 10.}
18Ho tero, ne kovru mian sangon, Kaj mia kriado ne trovu haltejon.
19Selv nu har jeg mitt vidne i himmelen og i det høie en som kan stadfeste mine ord.
19Vidu, en la cxielo estas mia atestanto, Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.
20Stadig spotter mine venner mig; mot Gud skuer gråtende mitt øie,
20Parolistoj estas por mi miaj amikoj; Sed mia okulo larmas al Dio,
21at han må la mannen få rett i hans strid med Gud og menneskebarnet rett mot hans næste;
21Ke Li decidu inter homo kaj Dio, Inter homo kaj lia amiko.
22for få år vil det gå før jeg vandrer den vei som jeg ikke vender tilbake.
22CXar la nombro de la jaroj pasos, Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.