¹Da tok Job til orde og sa:

¹Ijob respondis kaj diris:

²Gid min gremmelse blev veid, og min ulykke samtidig lagt på vekten!

²Se estus pesita mia cxagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,

³For nu er den tyngre enn havets sand; derfor var mine ord tankeløse.

³GXi estus nun pli peza, ol la sablo cxe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.

⁴For den Allmektiges piler sitter i mig, og min ånd drikker deres gift; Guds redsler stiller sig op imot mig.

⁴CXar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La terurajxoj de Dio direktigxis sur min.

⁵Skriker vel et villesel midt i det grønne gress? Eller brøler en okse foran sitt fôr?

⁵CXu krias sovagxa azeno sur herbo? CXu bovo blekas kolere cxe sia mangxajxo?

⁶Hvem vil ete det som det ingen smak er i, uten salt? Eller er det smak i eggehvite?

⁶CXu oni mangxas sengustajxon sen salo? CXu havas guston la albumeno de ovo?

⁷Det byr mig imot å røre ved det*; det er for mig som utskjemt mat. / {* d.e. ved mine lidelser.}

⁷Kion ne volis tusxi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia mangxajxo.

⁸Gid min bønn måtte bli hørt, og Gud vilde opfylle mitt håp!

⁸Ho, se mia peto plenumigxus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!

⁹Og måtte det behage Gud å knuse mig, å slippe løs sin hånd og avskjære min livstråd!

⁹Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!

¹⁰Da hadde jeg ennu en trøst, og jeg skulde springe av glede midt i den skånselløse smerte; for jeg har ikke fornektet den Helliges ord.

¹⁰Tio estus ankoraux konsolo por mi; Kaj mi gxojus, se en la turmento Li ne kompatus, CXar mi ne forpusxis ja la vortojn de la Sanktulo.

¹¹Hvad kraft har jeg, så jeg kunde holde ut, og hvad blir enden med mig, så jeg kunde være tålmodig?

¹¹Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?

¹²Er da min kraft som stenens kraft? Eller er mitt kjøtt av kobber?

¹²CXu mia forto estas forto de sxtonoj? CXu mia karno estas kupro?

¹³Er jeg da ikke aldeles hjelpeløs? Er ikke all utsikt til frelse fratatt mig?

¹³Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpusxita for de mi.

¹⁴Den ulykkelige burde møte kjærlighet hos sin venn, selv om han opgir frykten for den Allmektige.

¹⁴Al malfelicxulo decas kompato de amiko, Ecx se li forlasas la timon antaux la Plejpotenculo.

¹⁵Men mine brødre har sviktet som en bekk, som strømmer hvis vann skyller over,

¹⁵Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,

¹⁶som er grumset av is, og som det skjuler sig sne i;

¹⁶Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kasxas sin negxo;

¹⁷men på den tid de treffes av solens glød, tørkes de ut; når det blir hett, svinner de bort.

¹⁷En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forsxovigxas de sia loko.

¹⁸Karavaner som er på veien til dem, bøier av; de drar op i ørkenen og omkommer.

¹⁸Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.

¹⁹Temas karavaner speidet efter dem, Sjebas reisefølger satte sitt håp til dem;

¹⁹Sercxas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el SXeba;

²⁰de blev til skamme, fordi de stolte på dem; de kom dit og blev skuffet.

²⁰Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj rugxigxas de honto.

²¹Således er I nu blitt til intet; I ser ulykken og blir redde.

²¹Nun vi neniigxis; Vi ekvidis terurajxon, kaj ektimis.

²²Har jeg vel bedt eder at I skulde gi mig noget eller bruke noget av eders gods til beste for mig,

²²CXu mi diris:Donu al mi, El via havajxo donacu pro mi,

²³at I skulde frelse mig av fiendens hånd og løskjøpe mig fra voldsmenn?

²³Savu min el la mano de premanto, Aux liberigu min el la mano de turmentantoj?

²⁴Lær mig, så skal jeg tie, og vis mig hvori jeg har faret vill!

²⁴Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.

²⁵Hvor kraftige er ikke rettsindige ord! Men hvad gagn er det i en refselse fra eder?

²⁵Kial vi mallauxdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?

²⁶Tenker I på å refse ord? Ord av en fortvilet mann hører jo vinden til.

²⁶CXu vi intencas riprocxi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.

²⁷Endog om en farløs kunde I kaste lodd og kjøpslå om eders venn.

²⁷Ecx orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.

²⁸Men gjør nu så vel å se på mig! Skulde jeg vel ville lyve eder midt op i ansiktet?

²⁸Nun, cxar vi komencis, rigardu min; CXu mi mensogos antaux via vizagxo?

²⁹Vend om, la det ikke skje urett! Vend om, jeg har ennu rett i dette.

²⁹Rigardu denove, vi ne trovos malpiajxon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.

³⁰Er det urett på min tunge, eller skulde min gane ikke merke hvad som er ondt?

³⁰CXu estas peko sur mia lango? CXu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?