¹Min sjel er lei av mitt liv, jeg vil la min klage ha fritt løp, jeg vil tale i min sjels bitre smerte.

¹“Mano siela pavargo nuo gyvenimo, tad skųsiuos atvirai, kalbėsiu iš sielos kartėlio.

²Jeg vil si til Gud: Fordøm mig ikke, la mig vite hvorfor du strider mot mig!

²Sakysiu Dievui: ‘Nepasmauk manęs, parodyk man, kodėl su manimi kovoji.

³Tykkes det dig godt at du undertrykker, at du forkaster det dine hender med omhu har dannet, og lar ditt lys skinne over ugudeliges råd?

³Ar Tau gera prispausti ir paniekinti savo rankų darbą, ir šviesti nedorėlių pasitarime?

⁴Har du menneskeøine, eller ser du således som et menneske ser?

⁴Ar Tavo akys kūniškos, ar matai taip, kaip žmogus?

⁵Er dine dager som et menneskes dager, eller dine år som en manns dager? -

⁵Ar Tavo dienos kaip žmogaus dienos ir Tavo metai kaip žmonių laikas,

⁶siden du søker efter min misgjerning og leter efter min synd,

⁶kad ieškai mano kaltės ir teiraujiesi mano nuodėmių,

⁷enda du vet at jeg ikke er ugudelig, og at det ingen er som redder av din hånd.

⁷nors žinai, kad nesu nedorėlis? Nėra nė vieno, kuris mane išgelbėtų iš Tavo rankų.

⁸Dine hender har dannet mig og gjort mig, helt og i alle deler, og nu vil du ødelegge mig!

⁸Tavo rankos padarė mane, o dabar nori mane sunaikinti.

⁹Kom i hu at du har dannet mig som leret, og nu lar du mig atter vende tilbake til støvet!

⁹Atsimink, kad mane iš molio padarei ir vėl į dulkes paversi.

¹⁰Helte du mig ikke ut som melk og lot mig størkne som ost?

¹⁰Kaip pieną mane išliejai ir kaip sūrį suspaudei.

¹¹Med hud og kjøtt klædde du mig, og med ben og sener gjennemvevde du mig.

¹¹Tu apvilkai mane kūnu ir oda, kaulais ir gyslomis sutvirtinai mane.

¹²Liv og miskunnhet har du gitt mig, og din varetekt har vernet om min ånd.

¹²Gyvybę ir palankumą man suteikei, Tavo aplankymas saugojo mano dvasią.

¹³Og dette* gjemte du i ditt hjerte, jeg vet at dette hadde du i sinne: / {* det som opregnes JBS 10, 14 fg.}

¹³Visa tai paslėpei savo širdyje; žinau, kad tai yra su Tavimi.

¹⁴Syndet jeg, så vilde du vokte på mig og ikke frikjenne mig for min misgjerning;

¹⁴Jeigu nusidedu, Tu pastebi tai ir mano kalčių neatleidi.

¹⁵var jeg skyldig, da ve mig, men var jeg uskyldig, skulde jeg dog ikke kunne løfte mitt hode, mett av skam og med min elendighet for øie;

¹⁵Jei aš nedorėlis, vargas man! O jei aš ir teisus, negaliu pakelti galvos, nes esu pilnas gėdos. Pažiūrėk į mano vargą,

¹⁶og hevet det sig dog, så vilde du jage efter mig som en løve, og atter vise dig forunderlig mot mig;

¹⁶nes jis didėja. Kaip liūtas mane medžioji ir pasirodai baisingas prieš mane.

¹⁷du vilde føre nye vidner mot mig og øke din harme mot mig, sende alltid nye hærflokker mot mig.

¹⁷Tu pastatai naujus liudytojus prieš mane ir daugini savo pasipiktinimą; permainos ir karai kyla prieš mane.

¹⁸Hvorfor lot du mig utgå av mors liv? Jeg skulde ha opgitt ånden, og intet øie skulde ha sett mig;

¹⁸Kodėl leidai man gimti? O kad būčiau miręs ir niekas nebūtų manęs matęs.

¹⁹jeg skulde ha vært som om jeg aldri hadde vært til; fra mors liv skulde jeg ha vært båret til graven.

¹⁹Aš būčiau tarsi nebuvęs ir iš įsčių būčiau nuneštas į kapą.

²⁰Er ikke mine dager få? - Han holde op! Han la mig være, så jeg kan bli litt glad,

²⁰Mano gyvenimo dienų mažai; palik mane, kad nors kiek atsikvėpčiau,

²¹før jeg går bort for ikke å vende tilbake, bort til mørkets og dødsskyggens land,

²¹prieš išeidamas ten, iš kur negrįžta, į tamsos šalį ir mirties šešėlį.

²²et land så mørkt som den sorteste natt, hvor dødsskygge og forvirring råder, og hvor lyset er som den sorteste natt!

²²Į gūdžios tamsos šalį, kur mirties šešėlis, kur nėra skirtumo tarp šviesos ir tamsos’ ”.