1Da tok Sofar fra Na'ama til orde og sa:
1Naamatietis Cofaras atsakydamas tarė:
2Skulde en ordflom bli uten svar, eller en ordgyter få rett?
2“Ar žodžių gausybė neturi būti atsakyta? Ar, daug kalbėdamas, būsi išteisintas?
3Skulde dine store ord drive menn til taushet, skulde du spotte uten at nogen skammer dig ut?
3Ar tavo melai galėtų nutildyti vyrus? Kai tu tyčiojiesi, ar niekas tavęs nesugėdins?
4Og skal du få si: Ren er min lære, og skyldfri er jeg i dine øine?
4Tu sakei: ‘Mano mokslas yra tikras, aš esu teisus Tavo akyse’.
5Men bare Gud vilde tale og oplate sine leber mot dig
5O kad Dievas, pravėręs lūpas, prabiltų prieš tave.
6og åpenbare dig visdommens hemmeligheter, at det i dem er dobbelt forstand! Da måtte du nok innse at Gud tilgir dig noget av din misgjerning.
6Jis apreikštų tau išminties paslaptis, ir tu pamatytum, kad du kartus daugiau turėtum kentėti. Žinok, kad Dievas iš tavęs reikalauja mažiau, negu verta tavo neteisybė.
7Mon du kan finne bunn i Guds vesen eller nå frem til den Allmektiges ytterste grense?
7Ar gali tyrinėdamas suprasti Dievą? Ar gali tobulai suprasti Visagalį?
8Himmelhøi er den*, hvad kan du gjøre? Dypere enn dødsriket, hvad vet du? / {* d.e. Guds visdom.}
8Jis aukščiau už dangų. Ką tu gali padaryti? Jis giliau už pragarą. Ką tu gali žinoti?
9Lengere enn jorden er dens mål og bredere enn havet.
9Jis ilgesnis už žemę ir platesnis už jūrą.
10Om han farer frem og setter i fengsel og sammenkaller retten, hvem vil da hindre ham?
10Jei Jis praeidamas suima ir patraukia tieson, kas Jam užgins?
11For han, han kjenner de falske folk og ser uretten, uten at han trenger å gi akt på den,
11Jis pažįsta žmonių tuštybę, mato jų nedorybes. Ar Jis nekreips į tai dėmesio?
12og selv en uvettig mann får forstand*, og et ungt villesel blir født til menneske. / {* når Gud således går i rette med ham, JBS 11, 10.}
12Tuščias žmogus dedasi išmintingas, nors gimsta kaip laukinio asilo jauniklis.
13Hvis du retter ditt hjerte og utbreder dine hender til ham -
13Jei tu paruoši savo širdį ir ištiesi savo rankas į Jį,
14er det synd i din hånd, da ha den bort og la ikke urett bo i dine telt -
14jei pašalinsi savo kaltes ir neleisi nedorybei gyventi tavyje,
15ja, da skal du, fri for lyte, opløfte ditt åsyn og stå fast og ikke frykte;
15tada pakelsi savo veidą be dėmės, būsi tvirtas ir nieko nebijosi.
16for du skal glemme din møie, som forbifarne vann skal du komme den i hu.
16Tada pamirši buvusį vargą, prisiminsi jį kaip nutekėjusį vandenį.
17Og lysere enn middagen blir da ditt liv; mørket blir for dig som morgenen.
17Tavo gyvenimas bus šviesus kaip vidudienis, tu nušvisi kaip rytas.
18Og du skal være trygg, for da er det håp, og når du har sett dig vel omkring, kan du legge dig trygt til ro.
18Tu būsi saugus, nes yra viltis, tu apsiklosi ir ilsėsies ramybėje.
19Og du skal hvile, og ingen skal skremme dig op, og mange skal søke din yndest.
19Tu atsigulsi ir niekas tavęs neišgąsdins, daugelis ieškos tavo pagalbos.
20Men de ugudeliges øine tæres bort; de har ingen tilflukt mere, og deres håp er å utånde sjelen.
20Tačiau nedorėlių akys užges, jie nepaspruks, jų viltis kaip paskutinis atodūsis”.