¹Da tok Job til orde og sa:

¹Jobas atsakydamas tarė:

²Ja sannelig, I er de rette folk, og med eder dør visdommen ut.

²“Iš tikrųjų jūs esate žmonės, su kuriais išmintis mirs!

³Også jeg har forstand, likesom I, jeg står ikke tilbake for eder, og hvem vet ikke dette?

³Aš turiu supratimą kaip ir jūs ir nesu už jus menkesnis. O kas viso to nežino?

⁴Til spott for mine venner er jeg, jeg som ropte til Gud og fikk svar; til spott er jeg, den rettskafne og ulastelige.

⁴Mano artimas išjuokia mane. Aš šaukiausi Dievo, ir Jis mane išklausė, o jūs juokiatės iš teisaus ir doro žmogaus.

⁵Ulykken fortjener bare forakt efter de trygges mening; forakt venter dem hvis fot vakler.

⁵Tas, kuris saugus, paniekina žiburį, paruoštą tam, kurio koja paslysta.

⁶Ødeleggeres telt blir i ro, og trygge er de som egger Gud til vrede, de som fører sin gud i sin hånd*. / {* HAB 1, 11.}

⁶Plėšikų palapinės pilnos ir Dievą rūstinantys saugūs, bet Dievas atidavė viską į jų rankas.

⁷Men spør du dyrene, de skal lære dig, og himmelens fugler, de skal si dig det,

⁷Paklausk žvėrių, jie tave pamokys, ir padangių paukščių­jie tau pasakys.

⁸eller tal til jorden, og den skal lære dig, og havets fisker skal fortelle dig det.

⁸Kalbėk žemei, ji tau patars, jūros žuvys paaiškins tau.

⁹Hvem skjønner ikke av alt dette at det er Herrens hånd som har skapt det,

⁹Kas iš viso to nepažins, kad Viešpaties ranka tai padarė?

¹⁰han som har i sin hånd hver levende sjel og hvert menneskelegemes ånd?

¹⁰Jo rankoje yra kiekvieno gyvio siela ir kiekvieno žmogaus kvapas.

¹¹Mon ikke øret prøver ord, likesom ganen smaker mat?

¹¹Ausis skiria žodžius, burna jaučia maisto skonį.

¹²Hos gråhårede er visdom, og langt liv gir forstand.

¹²Su senoliais išmintis, ir ilgaamžiai turi supratimą.

¹³Hos ham er visdom og velde, ham hører råd og forstand til.

¹³Su Juo išmintis ir galia, Jis išmano ir pamoko.

¹⁴Se, han river ned, og det bygges ikke op igjen; han stenger for en mann, og det lukkes ikke op.

¹⁴Jei Jis sugriauna, niekas nebegali atstatyti; jei Jis uždaro žmogų, niekas nebeatidaro.

¹⁵Han demmer for vannene, og de tørker bort, og han slipper dem løs, og de velter om jorden.

¹⁵Kai Jis sulaiko vandenis, jie išdžiūsta; kai siunčia juos, sunaikina žemę.

¹⁶Hos ham er styrke og visdom; i hans makt er både den som farer vill, og den som fører vill.

¹⁶Jis yra galingas ir išmintingas, Jo žinioje apgavikas ir apgautasis.

¹⁷Han fører rådsherrer bort som fanger, og dommere gjør han til dårer.

¹⁷Krašto patarėjams jis atima išmintį, o teisėjus padaro kvailus.

¹⁸Kongers tvangsbånd løser han og binder rep om deres lender.

¹⁸Jis atpalaiduoja karalių pančius ir juos sujuosia.

¹⁹Han fører prester bort som fanger, og mektige menn støter han ned.

¹⁹Jis atima kunigaikščiams garbę ir nuverčia galinguosius.

²⁰Han fratar prøvede menn mælet og oldinger deres innsikt.

²⁰Jis nutildo patikimus kalbėtojus, o iš vyresniųjų atima supratimą.

²¹Han utøser forakt over fyrster, og de sterkes belte løser han.

²¹Jis lieja paniekinimą ant kunigaikščių ir susilpnina galiūnų jėgas.

²²Han drar det skjulte frem av mørket og fører dødsskygge frem i lyset.

²²Jis atidengia, kas paslėpta tamsoje, ir iškelia švieson mirties šešėlį.

²³Han lar folkene bli store, og han lar dem gå til grunne; han gir folkene vidt rum, og han fører dem bort.

²³Jis iškelia tautas ir jas sunaikina; išsklaido ir vėl surenka.

²⁴Høvdingene i landet fratar han forstanden og lar dem fare vill i et uveisomt øde;

²⁴Jis aptemdo protą tautų vadams, ir jie klaidžioja dykumoje be jokio kelio,

²⁵de famler i mørke uten lys, og han lar dem rave likesom drukne.

²⁵jie grabalioja tamsoje ir blaškosi kaip girti”.