¹Se, alt sammen har mitt øie sett, mitt øre hørt og merket sig.

¹“Mano akys viską matė, ausys girdėjo ir suprato.

²Det I vet, vet også jeg; jeg står ikke tilbake for eder.

²Kiek jūs žinote, tiek ir aš žinau, aš nesu menkesnis už jus.

³Men jeg vil tale til den Allmektige, og jeg har lyst til å rettferdiggjøre mig for Gud.

³Norėčiau kalbėti su Visagaliu ir ginčytis su Dievu.

⁴Men I spinner løgn sammen, I er alle dårlige læger.

⁴Jūs esate melo kalviai, niekam tikę gydytojai.

⁵Gid I vilde tie stille! Det skulde bli regnet eder til visdom.

⁵Jei jūs tylėtumėte, tuo parodytumėte savo išmintį.

⁶Hør nu på min tilrettevisning og merk på refselsene fra mine leber!

⁶Pasiklausykite mano svarstymų, įsidėmėkite mano kalbą.

⁷Vil I tale urett til forsvar for Gud, og vil I til hans forsvar tale svik?

⁷Ar kalbėsite nedorai už Dievą ir sakysite melą už Jį?

⁸Vil I ta hans parti, eller vil I være sakførere for Gud?

⁸Ar, būdami šališki, norite Dievą ginti?

⁹Vil det gå eder godt når han ransaker eder, eller vil I narre ham, som en narrer et menneske?

⁹Ar bus gerai, kai Jis jus ištirs? Ar pasijuoksite iš Dievo kaip iš žmogaus?

¹⁰Han vil tukte eder, om I i lønndom tar parti for ham.

¹⁰Jis jus tikrai sudraus, jei būsite užslėpę šališkumą.

¹¹Vil ikke hans høihet forferde eder, og redselen for ham falle over eder?

¹¹Ar Jo didybė jūsų negąsdins? Ar Jo baimė neapims jūsų?

¹²Eders tankesprog er askesprog; eders skanser* blir til skanser av ler. / {* d.e. bevisgrunner.}

¹²Jūsų kalbos tarsi pelenai, o jūsų kūnai kaip molis.

¹³Ti, la mig være, så jeg kan tale, så får det komme over mig hvad det vil!

¹³Nutilkite ir leiskite man kalbėti, kas man bebūtų.

¹⁴Hvorfor skulde jeg bære mitt kjøtt mellem mine tenner*? Jeg vil legge mitt liv i min hånd**. / {* søke å redde mitt liv.} / {** sette det på spill.}

¹⁴Kam aš draskau dantimis savo kūną ir nešioju savo sielą savo rankose?

¹⁵Se, han vil drepe mig - jeg venter på ham; jeg vil bare rettferdiggjøre mine veier for hans åsyn.

¹⁵Jei Jis mane ir nužudys, aš Juo pasitikėsiu ir išlaikysiu savo kelius Jo akivaizdoje.

¹⁶Også det skal bli mig til frelse; for ingen gudløs kommer for hans åsyn.

¹⁶Jis bus mano išgelbėjimas, nes veidmainis nepasirodys Dievo akivaizdoje.

¹⁷Hør da nøie på mitt ord og la min forklaring trenge inn i eders ører!

¹⁷Atidžiai klausykite mano kalbos ir savo ausimis išgirskite mano pasiteisinimą.

¹⁸Se, jeg har saken i orden; jeg vet jeg skal få rett.

¹⁸Štai aš iškėliau savo bylą, nes žinau, kad būsiu išteisintas.

¹⁹Hvem er den som vil gå i rette med mig? Ja, da vil jeg tie og opgi ånden.

¹⁹Kas galėtų mane kaltinti? Jei aš nutilčiau, atiduočiau savo dvasią.

²⁰Bare to ting må du ikke gjøre mot mig, da skal jeg ikke skjule mig for ditt åsyn:

²⁰Nedaryk man dviejų dalykų, tada nesislėpsiu nuo Tavęs:

²¹Ta din hånd bort fra mig, og la ikke dine redsler forferde mig!

²¹atitrauk nuo manęs savo ranką ir negąsdink manęs.

²²Så kall da, og jeg skal svare; eller la mig tale, og svar du mig!

²²Tada Tu šauksi, ir aš atsiliepsiu; arba leisk man kalbėti ir atsakyk man.

²³Hvor mange misgjerninger og synder har jeg? La mig få vite min brøde og min synd!

²³Kiek nusikaltimų ir nuodėmių padariau? Parodyk man mano kaltes ir nuodėmes.

²⁴Hvorfor skjuler du ditt åsyn og holder mig for din fiende?

²⁴Kodėl slepi savo veidą ir mane laikai priešu?

²⁵Vil du skremme et bortblåst blad og forfølge det tørre strå? -

²⁵Kodėl rodai savo jėgą prieš vėjo blaškomą lapą ir persekioji sausą šiaudą?

²⁶siden du idømmer mig så hårde lidelser og lar mig arve min ungdoms misgjerninger

²⁶Tu rašai prieš mane karčius dalykus ir baudi už jaunystės nuodėmes;

²⁷og setter mine føtter i stokken og vokter på alle mine veier og drar en ring om mine fotsåler,

²⁷Tu įtveri mano kojas į šiekštą ir seki visus mano žingsnius ir takus.

²⁸og dette gjør du mot en som tæres bort som makk-ett tre, som et klædebon møllet har ett.

²⁸Esu sunaikintas kaip puvėsis, kaip drabužis, suėstas kandžių”.