¹Da tok Elifas fra Teman til orde og sa:

¹Temanas Elifazas atsakydamas tarė:

²Svarer vel en vis mann med en kunnskap som bare er vind, og fyller han sitt indre med stormvær?

²“Ar išmintingas žmogus kalba tuščius žodžius ir pripildo savo vidurius rytų vėjo?

³Vil han vel forsvare sin sak med ord som ikke nytter, og med tale hvormed han intet utretter?

³Ar jis kalba netinkamus žodžius ir sako tai, kas neatneša nieko gero?

⁴Du nedbryter endog gudsfrykten og svekker andakten for Guds åsyn;

⁴Tu atmetei baimę ir nesivaržai, kalbėdamas prieš Dievą.

⁵for din synd legger ordene i din munn, og du velger falske menns tale.

⁵Tavo lūpos kalba apie tavo kaltę ir tu pasirinkai klastingą liežuvį.

⁶Din egen munn domfeller dig, ikke jeg; dine leber vidner mot dig.

⁶Tavo paties burna pasmerkia tave, o ne aš, tavo paties lūpos liudija prieš tave.

⁷Blev du født først av alle mennesker, eller kom du til verden før alle haugene var til?

⁷Bene tu esi pirmas gimęs žmogus, sutvertas pirma kalnų?

⁸Har du vært tilhører i Guds lønnlige råd og der tilranet dig visdom?

⁸Ar tu girdėjai Dievo paslaptis ir turi visą išmintį?

⁹Hvad vet du som vi ikke vet? Hvad forstår du som er ukjent for oss?

⁹Ką žinai, ko mes nežinome? Ką supranti, ko mes nesuprantame?

¹⁰Det er blandt oss en som er både gammel og gråhåret, rikere på dager enn din far.

¹⁰Tarp mūsų yra ilgaamžių ir žilagalvių, senesnių už tavo tėvą.

¹¹Er Guds trøsteord for lite for dig, og et ord som er talt i saktmodighet til dig?

¹¹Ar tau neužtenka Dievo paguodos? Ar turi kokią paslaptį?

¹²Hvorfor lar du dig rive med av ditt hjerte, og hvorfor gnistrer dine øine? -

¹²Kodėl tavo širdis tave nunešė į šalį ir prieš ką merki savo akį?

¹³siden du vender din vrede mot Gud og lar ordene strømme fra din munn.

¹³Kodėl nukreipi savo dvasią prieš Dievą ir leidi tokiems žodžiams išeiti iš tavo lūpų?

¹⁴Hvad er et menneske, at han skulde være ren, og en som er født av en kvinne, at han skulde være rettferdig?

¹⁴Kas yra žmogus, kad būtų tyras; tas, kuris gimęs iš moters, kad būtų teisus?

¹⁵Endog på sine hellige stoler han ikke, og himlene er ikke rene i hans øine,

¹⁵Jis nepasitiki savo šventaisiais ir dangūs nėra tyri Jo akivaizdoje,

¹⁶langt mindre da en vederstyggelig, en fordervet, en mann som drikker urett som vann*. / {* d.e. er like så begjærlig efter å gjøre urett som den tørstige er efter vann.}

¹⁶tuo labiau bjaurus ir purvinas žmogus, kuris geria nedorybę kaip vandenį.

¹⁷Jeg vil kunngjøre dig noget, hør på mig! Hvad jeg har sett, det vil jeg fortelle,

¹⁷Klausyk manęs, aš tave pamokysiu, ką patyriau, pasakysiu,

¹⁸det som vise menn forkynner og ikke har dulgt, det som de mottok fra sine fedre,

¹⁸ką išminčiai skelbė, sužinoję iš savo tėvų, ir nenuslėpė.

¹⁹til hvem landet alene var gitt, og blandt hvem ingen fremmed hadde draget igjennem.

¹⁹Jiems vieniems buvo atiduota žemė ir joks svetimšalis nevaikščiojo tarp jų.

²⁰En ugudelig lever i angst alle sine dager, og få i tall er de år som er gjemt for voldsmannen.

²⁰Nedorėlis kenčia per visas savo dienas, metų skaičius paslėptas nuo prispaudėjo.

²¹Redselstoner lyder i hans ører; midt i freden kommer ødeleggeren over ham.

²¹Baisūs garsai jo ausyse, taikos metu jį užklumpa naikintojas.

²²Han tror ikke han skal komme tilbake fra mørket, og han er utsett til å falle for sverdet.

²²Jis nesitiki ištrūkti iš tamsos, jis paskirtas kardui.

²³Han flakker om efter brød og spør: Hvor er det å finne? Han vet at en mørkets dag står ferdig ved hans side .

²³Jis klaidžioja, ieškodamas duonos. Bet kur ji? Jis žino, kad jo laukia tamsi diena.

²⁴Nød og trengsel forferder ham; den overvelder ham, lik en stridsrustet konge,

²⁴Jį gąsdina vargas ir pavojus, jie nugalės jį kaip karalius, pasiruošęs kovai.

²⁵fordi han rakte ut sin hånd mot Gud og våget å trosse den Allmektige,

²⁵Nes jis grasina Dievui, kėsinasi į Visagalį,

²⁶stormet frem mot ham med opreist nakke, med sine skjolds tette tak,

²⁶su skydu rankoje puola Jį.

²⁷fordi han dekket sitt ansikt med sin fedme og la fett på sin lend

²⁷Jo veidas padengtas riebalais, jis pats aptekęs taukais.

²⁸og bodde i ødelagte byer, i hus hvor ingen skulde bo, og som var bestemt til å bli grusdynger.

²⁸Jis gyvena sugriautuose miestuose, namuose, kuriuose niekas negyvena, kurie skirti nugriauti.

²⁹Han blir ikke rik, og hans gods varer ikke ved, og hans grøde luter ikke mot jorden.

²⁹Jis nepraturtės, jo nuosavybė neišliks; jo turtai nepasklis po žemę.

³⁰Han slipper ikke ut av mørket; ildslue skal tørke hans kvister, og han skal komme bort ved hans* munns ånde. / {* Guds. JBS 4, 9. JES 11, 4.}

³⁰Jis neištrūks iš tamsos, jo šakas sudegins liepsna, nuo Jo burnos kvapo jis pranyks.

³¹Ei sette han sin lit til det som forgjengelig er! Da narrer han sig selv, for bare forgjengelighet blir hans vederlag.

³¹Tenepasitiki apsigaudamas tuštybe, nes tuštybe bus jam atlyginta.

³²Før hans dag kommer, blir det opfylt, og hans gren grønnes ikke.

³²Jis pražus ne laiku ir jo šakos nežaliuos.

³³Han blir som et vintre som mister sine druer før de er modne, og som et oljetre som feller sine blomster;

³³Jo neprinokusios vynuogės nukris, nubyrės kaip alyvmedžio žiedai.

³⁴for den gudløses hus er ufruktbart, og ild fortærer deres telter som lar sig underkjøpe.

³⁴Veidmainių susirinkimas bus nevaisingas, ir ugnis sudegins kyšių ėmėjų palapines.

³⁵De undfanger ulykke og føder nød, og deres morsliv fostrer svik.

³⁵Jie pastoja piktu sumanymu ir pagimdo blogį; jų pilvas paruošia apgaulę”.