¹Da tok Job til orde og sa:

¹Jobas atsakydamas tarė:

²Jeg har hørt meget som dette; I er plagsomme trøstere alle sammen.

²“Tokių kalbų aš jau daug girdėjau. Netikę guodėjai jūs visi.

³Blir det aldri ende på de vindige ord? Eller hvad egger dig til å svare?

³Kada pasibaigs tuščios kalbos? Kas verčia tave man atsakyti?

⁴Også jeg kunde tale som I; om I var i mitt sted, kunde jeg sette ord sammen mot eder, og jeg kunde ryste på hodet over eder;

⁴Ir aš galėčiau taip kalbėti, jei jūs būtumėte mano vietoje. Aš galėčiau užversti jus žodžiais ir kraipyti galvą prieš jus.

⁵jeg kunde styrke eder med min munn*, og mine lebers medynk kunde stille eders smerte. / {* d.e. med tomme ord.}

⁵Tačiau aš stiprinčiau jus savo burna ir savo lūpų paguoda lengvinčiau jūsų kančią.

⁶Om jeg taler, stilles ikke min smerte, og lar jeg det være, hvad lindring får jeg da?

⁶Jei kalbu, mano skausmas nesumažėja; jei tyliu, man nelengviau.

⁷Ja, nu har han trettet mig ut; du har ødelagt hele mitt hus.

⁷Bet dabar Jis vargina mane; Tu sunaikinai visą mano šeimą.

⁸Og du grep mig fatt - det blev et vidne mot mig; min magerhet stod op imot mig, like i mitt åsyn vidnet den mot mig.

⁸Tu pripildei mane raukšlių, kurios liudija prieš mane, mano liesumas pakyla manyje liudyti man į veidą.

⁹Hans vrede sønderrev mig og forfulgte mig; han skar tenner imot mig; som min motstander hvesset han sine øine mot mig.

⁹Jis savo rūstybe parbloškė mane ir griežia dantimis prieš mane. Mano priešo akys įsmeigtos į mane.

¹⁰De* spilet op sin munn mot mig, med hån slo de mine kinnben; alle slo de sig sammen mot mig. / {* mine fiender, JBS 16, 11.}

¹⁰Jie atvėrė prieš mane savo burnas, plūsdami smogia man į veidą, jie susirinko prieš mane.

¹¹Gud gir mig i urettferdige folks vold og styrter mig i ugudelige menneskers hender.

¹¹Dievas atidavė mane bedieviams, perdavė į nedorėlių rankas.

¹²Jeg levde i ro; da sønderbrøt han mig, han grep mig i nakken og sønderknuste mig, han satte mig op til skive for sig.

¹²Aš gyvenau ramiai, bet Jis supurtė mane; nutvėręs už sprando, sutraiškė mane ir pastatė sau taikiniu.

¹³Hans skyttere kringsatte mig, han kløvde mine nyrer uten barmhjertighet; han øste ut min galle på jorden.

¹³Jo šauliai apsupo mane ir be pasigailėjimo perveria mano inkstus, išlieja mano tulžį.

¹⁴Han rev i mig rift på rift; han stormet mot mig som en kjempe.

¹⁴Jis daro man žaizdą po žaizdos, puola mane kaip milžinas.

¹⁵Jeg har sydd sekk om min hud og stukket mitt horn i støvet*; / {* d.e. opgitt min makt og høihet.}

¹⁵Aš savo kūną apdengiau ašutine; savo ragą paslėpiau dulkėse.

¹⁶mitt ansikt er rødt av gråt, og over mine øielokk ligger det dødsskygge.

¹⁶Mano veidas ištino nuo ašarų, mano akys­mirties šešėlis,

¹⁷Og dog er det ingen urett i mine hender, og min bønn er ren.

¹⁷nors mano rankose nėra neteisybės; mano malda yra tyra.

¹⁸Å jord, dekk ikke mitt blod*, og måtte det ikke være noget sted hvor mitt skrik stanser! / {* JES 26, 21. 1MO 4, 10.}

¹⁸Žeme, neuždenk mano kraujo, ir mano šauksmas tegul nenutyla.

¹⁹Selv nu har jeg mitt vidne i himmelen og i det høie en som kan stadfeste mine ord.

¹⁹Štai dabar mano liudytojas yra danguje, Tas, kuris pažįsta mane, yra aukštybėse.

²⁰Stadig spotter mine venner mig; mot Gud skuer gråtende mitt øie,

²⁰Mano draugai tyčiojasi iš manęs, tačiau Dievas mato mano ašaras.

²¹at han må la mannen få rett i hans strid med Gud og menneskebarnet rett mot hans næste;

²¹O kad kas galėtų apginti žmogų prieš Dievą, kaip žmogus apgina savo artimą.

²²for få år vil det gå før jeg vandrer den vei som jeg ikke vender tilbake.

²²Po kelerių metų aš nueisiu tuo keliu, kuriuo nebegrįžtama”.