¹Min ånd* er brutt, mine dager utslukket; bare graver har jeg for mig. {* livskraft.}

¹“Mano kvėpavimas nusilpo, dienos trumpėja, kapai paruošti man.

²Sannelig, spott omgir mig på alle kanter, og mitt øie må dvele ved deres trettekjære ferd.

²Mane apspito išjuokėjai, mano akys pavargo bežiūrėdamos į juos.

³Så sett nu et pant, gå i borgen for mig hos dig selv! Hvem skulde ellers gi mig håndslag*? / {* d.e. gå i borgen for mig, OSP 6, 1; 11, 15.}

³Tu pats laiduok už mane, nes kas kitas paduos man ranką?

⁴Du har jo lukket deres hjerte for innsikt; derfor vil du ikke la dem vinne.

⁴Tu paslėpei supratimą nuo jų širdžių, todėl jų neišaukštinsi.

⁵Den som forråder venner, så de blir til bytte*, hans barns øine skal tæres bort. / {* for sine forfølgere.}

⁵Kas pataikauja savo draugams, to vaikai nesidžiaugs laimikiu.

⁶Jeg er satt til et ordsprog for folk; jeg er en mann som blir spyttet i ansiktet.

⁶Jis padarė mane priežodžiu žmonėms, visi spjaudo man į veidą.

⁷Mitt øie er sløvt av gremmelse, og alle mine lemmer er som en skygge.

⁷Mano akys aptemo nuo sielvarto, mano kūnas kaip šešėlis.

⁸Rettskafne forferdes over dette, og den skyldfrie harmes over den gudløse;

⁸Teisieji pasibaisės tuo, o nekaltieji pakils prieš veidmainius.

⁹men den rettferdige holder fast ved sin vei, og den som har rene hender, får enn mere kraft.

⁹Teisusis laikysis savo kelio, o tas, kurio rankos švarios, stiprės ir stiprės.

¹⁰Men I - kom bare igjen alle sammen! Jeg finner dog ikke nogen vismann blandt eder.

¹⁰Ateikite jūs visi dar kartą, nes tarp jūsų nerandu nė vieno išmintingo.

¹¹Mine dager er faret forbi, mine planer sønderrevet - mitt hjertes eiendom!

¹¹Mano dienos praėjo; sumanymai ir mano širdies siekiai sudužo.

¹²Natt gjør de til dag, lyset, sier de, er nærmere enn det mørke som ligger like for mig.

¹²Jie naktį padarė diena, tačiau trūksta šviesos tamsoje.

¹³Når jeg håper på dødsriket som mitt hus, reder i mørket mitt leie,

¹³Ko gi aš dar laukiu? Mano namai yra kapas; aš savo guolį pasiklojau tamsoje.

¹⁴roper til graven: Du er min far, til makken: Du er min mor og min søster,

¹⁴Sugedimą aš vadinu tėvu, o kirmėles­motina ir seserimi.

¹⁵hvor er da mitt håp? Mitt håp - hvem øiner det?

¹⁵Kur yra mano viltis? Kas pamatys, kuo viliuosi?

¹⁶Til dødsrikets bommer farer de* ned, på samme tid som jeg går til hvile i støvet. / {* mine forhåpninger.}

¹⁶Ji nueis su manimi į gelmes ir ilsėsis su manimi dulkėse”.