¹Da tok Bildad fra Suah til orde og sa:

¹Šuachas Bildadas atsakydamas tarė:

²Når vil I dog engang sette en grense for eders ord? Bli først forstandige, så kan vi tale sammen.

²“Ar ilgai jūs dar taip kalbėsite? Nutilkite ir leiskite mums kalbėti.

³Hvorfor er vi aktet som fe? Hvorfor er vi urene i eders øine?

³Kodėl mes laikomi gyvuliais ir neišmanėliais?

⁴Å du som sønderriver dig selv din vrede! Mon jorden for din skyld skal lates øde, og en klippe rokkes fra sitt sted?

⁴Tu plėšai save pykčiu. Ar dėl tavęs žemė taps tuščia ir uolos pajudės iš savo vietos?

⁵Like fullt skal den ugudeliges lys utslukkes, og hans ilds lue skal ikke skinne.

⁵Nedorėlio šviesa užges ir jo liepsnos kibirkštis nebešvies.

⁶Lyset skal formørkes i hans telt og hans lampe utslukkes over ham.

⁶Jo palapinėje bus tamsu ir jo žiburys užges su juo.

⁷Hans kraftige skritt skal bli innsnevret, og hans eget råd styrte ham;

⁷Jo buvę tvirti žingsniai sutrumpės, jo paties sumanymas jį parblokš.

⁸for han kommer inn i et garn med sine føtter, og han vandrer på et nett.

⁸Jo kojos įkliuvusios į tinklą, jis eina uždengta duobe.

⁹En snare griper om hans hæl, et rep tar fatt i ham.

⁹Jo kulnis pateks į spąstus, ir jis paklius plėšikui.

¹⁰Skjult i jorden er det garn han fanges i, og fellen ligger på hans vei.

¹⁰Kilpa padėta jam ant žemės, spąstai ant tako.

¹¹Redsler forferder ham rundt om og jager ham hvor han setter sin fot.

¹¹Pavojai gąsdins jį iš visų pusių ir nuvarys jį nuo kojų.

¹²Av sult blir hans kraft fortært, og ulykke står ferdig ved hans side.

¹²Jo jėgos išseks nuo bado, žlugimas pasiruošęs prie jo šono.

¹³Hans hud fortæres stykke for stykke, dødens førstefødte* fortærer hans lemmer. / {* d.e. sykdom som volder døden.}

¹³Jo odą suės ligos, mirties pirmagimis prarys jo jėgą.

¹⁴Han rives bort fra sitt telt, som han setter sin lit til, og du lar ham dra avsted til redslenes konge.

¹⁴Jo pasitikėjimas bus išrautas iš jo palapinės ir nuves jį pas siaubų karalių.

¹⁵Folk som ikke hører ham til, bor i hans telt; det strøes svovel over hans bosted.

¹⁵Tai gyvens jo palapinėje, nes ji nebepriklauso jam, jo buveinė bus apibarstyta siera.

¹⁶Nedentil tørkes hans røtter bort, og oventil visner hans grener.

¹⁶Jo šaknys nudžius žemėje, o šakos bus nukirstos viršuje.

¹⁷Hans minne er blitt borte i landet, og hans navn nevnes ikke mere ute på marken.

¹⁷Jo atsiminimas dings krašte ir jo vardas nebus minimas gatvėje.

¹⁸Han støtes fra lys ut i mørke, han jages bort fra jorderike.

¹⁸Jis bus išvytas iš šviesos į tamsą ir išvarytas iš pasaulio.

¹⁹Han har ikke barn og ikke efterkommere blandt sitt folk, og det finnes ingen i hans boliger som har sloppet unda.

¹⁹Palikuonių jis nepaliks tautoje ir niekas nepasiliks jo buveinėje.

²⁰Over hans dag* forferdes de som bor i Vesten, og de som bor i Østen, gripes av redsel. / {* d.e. hans undergangs dag.}

²⁰Po jo atėję stebėsis jo diena ir prieš jį buvę bus išgąsdinti.

²¹Just således går det med den urettferdiges boliger, og således med hjemmet til den som ikke kjenner Gud.

²¹Tikrai tokia yra nedorėlio buveinė ir vieta to, kuris nepažįsta Dievo”.