1Da tok Job til orde og sa:
1Jobas atsakydamas tarė:
2Hvor lenge vil I bedrøve min sjel og knuse mig med ord?
2“Kaip ilgai varginsite mano sielą ir kankinsite mane tuščiais žodžiais?
3Det er nu tiende gang I håner mig og ikke skammer eder ved å krenke mig.
3Jau dešimt kartų mane plūdote ir nesigėdite mane kankinti.
4Har jeg virkelig faret vill, da blir min villfarelse min egen sak.
4O jei iš tikrųjų nusikaltau, tai mano klaida yra su manimi.
5Vil I virkelig ophøie eder over mig og vise mig at min vanære har rammet mig med rette?
5Ar iš tikrųjų norite didžiuotis prieš mane ir įrodyti mano nusikaltimą?
6Så vit da at Gud har gjort mig urett og satt sitt garn omkring mig!
6Žinokite, kad Dievas mane pargriovė ir savo tinklu mane pagavo.
7Se, jeg roper: Vold! - men jeg får intet svar; jeg skriker om hjelp, men det er ingen rett å få.
7Aš šaukiu apie priespaudą, bet niekas neatsiliepia, šaukiu garsiai, bet nėra teisybės.
8Min vei har han stengt, så jeg ikke kommer frem, og over mine stier legger han mørke.
8Jis užtvėrė man kelią, kad negaliu praeiti; mano takus Jis apsupo tamsa.
9Min ære har han avklædd mig og tatt bort kronen fra mitt hode.
9Jis nuplėšė mano garbę ir nuėmė karūną man nuo galvos.
10Han bryter mig ned på alle kanter, så jeg går til grunne, og han rykker op mitt håp som et tre.
10Iš visų pusių Jo naikinamas krintu, mano viltis lyg nukirstas medis.
11Han lar sin vrede brenne mot mig og akter mig som sin fiende.
11Jo rūstybė užsidegė prieš mane, Jis laiko mane savo priešu.
12Hans hærflokker kommer alle sammen og rydder sig vei mot mig, og de leirer sig rundt om mitt telt.
12Jo būriai traukia kartu prieš mane ir apgula mano palapinę.
13Mine brødre har han drevet langt bort fra mig, og mine kjenninger er blitt aldeles fremmede for mig.
13Jis patraukė mano brolius nuo manęs ir pažįstami šalinasi manęs.
14Mine nærmeste holder sig borte, og mine kjente har glemt mig.
14Mano artimieji paliko mane, mano draugai mane užmiršo.
15Mine husfolk og mine tjenestepiker akter mig for en fremmed; jeg er en utlending i deres øine.
15Tie, kurie gyvena mano namuose, net mano tarnaitės, laiko mane svetimu, nepažįstamas tapau jų akyse.
16Kaller jeg på min tjener, så svarer han ikke; med egen munn må jeg bønnfalle ham.
16Aš šaukiu savo tarną, bet jis neatsiliepia, aš turiu jį maldauti savo burna.
17Min ånde er motbydelig for min hustru, og min vonde lukt for min mors sønner.
17Mano kvapas bjaurus mano žmonai ir mano kūno vaikai atmetė mane.
18Endog barn forakter mig; vil jeg reise mig, så taler de mot mig.
18Maži vaikai niekina mane. Kai noriu atsikelti, jie šaiposi iš manęs.
19Alle mine nærmeste venner avskyr mig, og de jeg elsket, har vendt sig mot mig.
19Manimi bjaurisi mano artimiausi draugai; tie, kuriuos mylėjau, tapo mano priešais.
20Mine ben trenger ut gjennem min hud og mitt kjøtt, og bare tannhinnen er ennu urørt på mig.
20Iš manęs liko tik oda ir kaulai, prie dantų liko tik lūpos.
21Forbarm eder, forbarm eder over mig, I mine venner! For Guds hånd har rørt ved mig.
21Draugai, pasigailėkite, pasigailėkite manęs, nes Dievo ranka palietė mane.
22Hvorfor forfølger I mig likesom Gud og blir ikke mette av mitt kjøtt?
22Kodėl mane persekiojate kaip Dievas ir nepasisotinate mano kūnu?
23Men gid mine ord måtte bli opskrevet! Gid de måtte bli optegnet i en bok,
23O kad mano žodžiai būtų įrašyti į knygą,
24ja, med jerngriffel og bly for evig bli hugget inn i sten!
24įrėžti geležiniu rašikliu bei švinu amžiams į uolą.
25Men jeg - jeg vet min gjenløser lever, og som den siste skal han stå frem på støvet.
25Nes aš žinau, kad mano Atpirkėjas gyvas ir kad Jis atsistos galiausiai ant žemės.
26Og efterat denne min hud er blitt ødelagt, skal jeg ut fra mitt kjød skue Gud,
26Ir kai mano oda sunyks, aš savo kūne regėsiu Dievą.
27han som jeg skal skue, mig til gode, han som mine øine skal se og ikke nogen fremmed - mine nyrer tæres bort i mitt liv*. / {* av lengsel herefter, 2KO 5, 2.}
27Aš pats Jį matysiu, savo akimis žiūrėsiu į Jį, o ne svetimomis. Mano širdis krūtinėje ilgisi Jo.
28Når I sier: Hvor vi skal forfølge ham! - I har jo funnet skylden hos mig -
28Jūs turėtumėte sakyti: ‘Kodėl mes jį persekiojame?’, tarsi priežastis būtų manyje.
29så frykt for sverdet! For vrede er en synd som er hjemfalt til sverd. Dette sier jeg forat I skal tenke på at det kommer en dom.
29Bijokite kardo, nes pyktis baudžiamas kardu, kad žinotumėte, jog yra teismas”.