1De tre menn svarte ikke Job mere, fordi han var rettferdig i sine egne øine.
1Tie trys vyrai liovėsi atsakinėti Jobui, nes jis laikė save teisiu.
2Da optendtes Elihus vrede - han stammet fra Bus* og var sønn av Barak'el, av Rams ætt. Mot Job optendtes hans vrede, fordi han holdt sig selv for å være rettferdig for Gud, / {* 1MO 22, 21.}
2Barachelio sūnus Elihuvas, buzitas iš Ramo giminės, supyko ant Jobo, nes jis teisino save, o ne Dievą.
3og mot hans tre venner optendtes hans vrede, fordi de ikke fant noget svar og allikevel dømte Job skyldig.
3Jis supyko ir ant jo trijų draugų, nes jie nesurado atsakymo, tačiau kaltino Jobą.
4Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre av år enn han.
4Jobui kalbant, Elihus laukė, nes jie buvo vyresni už jį.
5Da nu Elihu så at det ikke var noget svar i de tre menns munn, da optendtes hans vrede.
5Kai Elihus pamatė, kad tie trys vyrai nesurado atsakymo, užsidegė jo pyktis.
6Så tok da Elihu, sønn av Barak'el, busitten, til orde og sa: Jeg er ung av år, og I er gråhårede; derfor holdt jeg mig tilbake og torde ikke uttale for eder hvad jeg vet.
6Barakelio sūnus Elihus, buzitas, atsakydamas tarė: “Aš dar jaunas, jūs senesni amžiumi, todėl bijojau ir nedrįsau jums pareikšti savo nuomonės.
7Jeg tenkte: La alderen tale og de mange år forkynne visdom!
7Aš galvojau: ‘Amžius tegul kalba, metų skaičius tepamoko išminties’.
8Dog, det er menneskets ånd og den Allmektiges åndepust som gjør forstandig.
8Tačiau dvasia yra žmoguje ir Visagalio įkvėpimas duoda jam supratimą.
9De gamle er ikke alltid vise, ikke alltid forstår oldinger hvad rett er.
9Seniai ne visados išmintingi ir ne amžius leidžia suvokti, kas teisinga.
10Derfor sier jeg: Hør nu på mig! Også jeg vil uttale hvad jeg vet.
10Todėl pasiklausykite manęs. Aš irgi pareikšiu savo nuomonę.
11Jeg ventet på eders ord, jeg lyttet efter forstandig tale fra eder, mens I grundet på hvad I skulde si.
11Aš laukiau jūsų žodžių, klausiau jūsų svarstymų, kai ieškojote, ką atsakyti.
12Jeg gav akt på eder; men det var ingen av eder som gjendrev Job, ingen som svarte på hans ord.
12Aš atidžiai jus stebėjau, tačiau nė vienas iš jūsų neįtikino Jobo ir neatsakė į jo žodžius.
13Si ikke: Vi har funnet visdom hos ham; bare Gud kan få bukt med ham, ikke noget menneske!
13Nesakykite, kad atsakėte išmintingai: ‘Dievas jį įveiks, ne žmogus’.
14Han har jo ikke rettet sin tale mot mig, og med eders ord vil jeg ikke svare ham.
14Jis nesikreipė savo žodžiais į mane, ir aš jam neatsakysiu jūsų žodžiais.
15De er forferdet og svarer ikke mere; ordene er blitt borte for dem.
15Jie nustebę stovi, netekę žado, nebežino, ką sakyti.
16Skal jeg vente, fordi de ikke taler, fordi de står der og ikke svarer mere?
16Kai aš laukiau, o jie stovėjo tylėdami ir nieko nesakė,
17Også jeg vil nu svare for min del; også jeg vil uttale hvad jeg vet.
17aš nusprendžiau atsakyti ir pareikšti savo nuomonę.
18For jeg er full av ord; ånden i mitt indre driver mig.
18Aš turiu žodžių pakankamai, o dvasia mane ragina.
19Mitt indre er som innestengt vin; som nyfylte skinnsekker vil det revne.
19Mano pilvas kaip vynas, nerandąs išėjimo, plėšantis naujas odines.
20Jeg vil tale, så jeg kan få luft; jeg vil åpne mine leber og svare.
20Aš turiu kalbėti, kad man būtų lengviau; praversiu savo lūpas ir atsakysiu.
21Jeg vil ikke ta parti for nogen, og jeg vil ikke smigre for noget menneske;
21Nebūsiu šališkas ir niekam nepataikausiu.
22for jeg forstår ikke å smigre; ellers kunde min skaper lett rykke mig bort.
22Jei pataikaučiau, mano Kūrėjas greitai pašalintų mane”.