¹Men hør nu, Job, på min tale og lytt til alle mine ord!

¹“Jobai, klausyk mano žodžių ir juos įsidėmėk.

²Se, jeg har åpnet mine leber, allerede taler min tunge i min munn.

²Atvėriau burną, ir mano liežuvis prabilo.

³Ærlige og opriktige er mine ord, og hvad jeg vet, skal mine leber uttale likefrem.

³Mano žodžiai eis iš neklastingos širdies; mano lūpos kalbės tyrą pažinimą.

⁴Guds Ånd har skapt mig, og den Allmektiges ånde holder mig live.

⁴Dievo Dvasia mane sukūrė, Visagalis įkvėpė man gyvybę.

⁵Hvis du kan, så svar mig! Rust dig mot mig, tred frem!

⁵Atsakyk man, jei gali, parink tinkamus žodžius ir ginkis.

⁶Se, jeg er din like for Gud, også jeg er dannet av ler.

⁶Štai pagal tavo norą aš esu vietoje Dievo; padarytas iš molio, kaip ir tu.

⁷Redsel for mig skal ikke overvelde dig, og min myndighet ikke tynge dig.

⁷Aš tavęs negaliu išgąsdinti ir mano ranka neprislėgs tavęs.

⁸Sannelig, du har sagt i mitt nærvær, så lød dine ord som jeg hørte:

⁸Ką tu sakei, aš girdėjau, klausiausi tavo žodžių:

⁹Ren er jeg, uten brøde, plettfri er jeg og fri for misgjerning;

⁹‘Aš esu tyras, be nuodėmės, esu nenusikaltęs ir nėra manyje neteisybės.

¹⁰men Gud søker grunn til fiendskap mot mig, han akter mig for sin uvenn;

¹⁰Jis kaltina mane, laiko mane savo priešu.

¹¹han setter mine føtter i stokken og vokter på alle mine veier.

¹¹Jis įtvėrė mano kojas į šiekštą, seka visus mano žingsnius’.

¹²Nei, i dette har du ikke rett, svarer jeg dig; Gud er jo større enn et menneske.

¹²Štai čia tu klysti, nes Dievas yra didesnis už žmogų.

¹³Hvorfor går du i rette med ham? Han svarer jo ikke et eneste ord.

¹³Kodėl tu ginčijiesi su Juo? Jis neatsiskaito už jokius savo darbus.

¹⁴Men én gang taler Gud, ja to ganger hvis mennesket ikke akter på det.

¹⁴Dievas kalba vienu ar kitu būdu, bet žmogus to nesupranta.

¹⁵I drøm, i nattlig syn, når dyp søvn faller på menneskene, når de slumrer på sitt leie,

¹⁵Sapne, nakties regėjime, kai žmonės giliai įmigę ar snaudžia ant lovos,

¹⁶da åpner han deres ører og trykker sitt segl på advarselen til dem,

¹⁶Jis atidaro žmonių ausis savo įspėjimams,

¹⁷for å få mennesket til å la sin gjerning fare og for å utrydde overmotet hos mannen,

¹⁷norėdamas atitraukti žmogų nuo jo poelgių ir puikybės.

¹⁸for å berge hans sjel fra graven og hans liv fra å rammes av det drepende spyd.

¹⁸Jis saugo jo sielą nuo pražūties ir gyvybę nuo mirties.

¹⁹Mennesket tuktes også med smerter på sitt leie, og en stadig uro går gjennem marg og ben.

¹⁹Žmogus baudžiamas skausmais savo lovoje, visi jo kaulai apimti stipraus skausmo.

²⁰Han vemmes ved brød og hans sjel ved lekker mat.

²⁰Mėgstamiausio maisto jis nebegali valgyti,

²¹Hans kjøtt tæres bort, så en ikke ser det mere, og hans ben, som en før ikke så, ligger bare;

²¹jo kūnas sunyksta, kad negali jo atpažinti, lieka tik vieni kaulai.

²²hans sjel kommer nær til graven og hans liv til dødens engler.

²²Jo siela artėja prie kapo, gyvybė­prie mirties.

²³Er det da hos ham en engel, en tolk, en av tusen, som forkynner mennesket dets rette vei,

²³Jei pas jį ateitų pasiuntinys kaip tarpininkas, vienas iš tūkstančio, ir parodytų žmogui Jo teisingumą,

²⁴da ynkes Gud over ham og sier: Fri ham fra å fare ned i graven! Jeg har fått løsepenger.

²⁴Jis būtų maloningas jam ir sakytų: ‘Išlaisvink jį, kad nenueitų į duobę; Aš suradau išpirką’.

²⁵Hans kropp blir da frodigere enn i ungdommen, han blir atter som i sin ungdoms dager.

²⁵Jo kūnas atsinaujins ir jis grįš į jaunystės dienas.

²⁶Han beder til Gud, og han er ham nådig; han ser Guds åsyn med jubel, og han gir mennesket dets rettferdighet tilbake.

²⁶Jis melsis Dievui, ir Tas bus maloningas jam. Su džiaugsmu jis regės Jo veidą, nes Jis sugrąžins žmogui savo teisumą.

²⁷Han synger for menneskene og sier: Jeg hadde syndet og gjort det rette kroket, men han gjengjeldte mig det ikke;

²⁷Jis žiūrės į žmones ir sakys: ‘Buvau nusidėjęs ir nukrypęs nuo tiesos, bet man už tai neatlygino’.

²⁸han har fridd min sjel fra å fare ned i graven, og mitt liv ser lyset med lyst.

²⁸Jis išgelbės jo sielą iš duobės ir jis gyvendamas matys šviesą.

²⁹Se, alt dette gjør Gud to ganger, ja tre, mot en mann

²⁹Dievas visa tai kartoja žmogui du ar tris kartus,

³⁰for å frelse hans sjel fra graven, så han omstråles av de levendes lys.

³⁰norėdamas išgelbėti jo sielą, kad jis matytų šviesą ir gyventų.

³¹Gi akt, Job, hør på mig! Ti, så jeg får tale.

³¹Jobai, tylėk, klausyk ir įsidėmėk, ką aš sakysiu.

³²Har du ord, så svar mig, tal! Jeg vil gjerne gi dig rett.

³²Jei turi ką pasakyti, kalbėk, nes aš trokštu tave pateisinti.

³³Hvis ikke, så hør du på mig! Ti, så jeg får lære dig visdom.

³³Jei ne, paklausyk manęs, ir aš pamokysiu tave išminties”.