¹Og Elihu tok atter til orde og sa:

¹Elihuvas tęsė:

²Hør mine ord, I vise, og lån mig øre, I forstandige!

²“Išminčiai, paklausykite mano žodžių ir supraskite juos, turintieji išmanymą.

³Øret prøver jo ord, likesom ganen smaker mat.

³Ausis skiria žodžius, kaip burna jaučia maisto skonį.

⁴La oss velge det som er rett; la oss sammen søke å finne ut hvad der er godt!

⁴Kartu patyrinėkime, kas tiesa, ir nustatykime, kas gera.

⁵Job har jo sagt: Jeg er rettferdig, og Gud har tatt min rett fra mig;

⁵Juk Jobas sakė: ‘Aš esu teisus, bet Dievas nedaro man teisybės.

⁶tross min rett skal jeg være en løgner; en drepende pil har rammet mig, enda der ingen brøde er hos mig.

⁶Nors esu teisus, mane laiko melagiu; mano žaizda nepagydoma, nors esu nekaltas’.

⁷Hvem er en mann som Job, han som drikker bespottelse som vann* / {* JBS 15, 16.}

⁷Ar yra kitas toks žmogus kaip Jobas, kuris geria paniekinimus kaip vandenį,

⁸og gir sig i lag med dem som gjør ondt, og søker omgang med ugudelige menn?

⁸kuris draugauja su piktadariais ir bendrauja su nedorėliais?

⁹For han har sagt: En mann har intet gagn av at han holder vennskap med Gud.

⁹Jis sakė: ‘Žmogui jokios naudos, jei jis stengiasi patikti Dievui’.

¹⁰Derfor, I forstandige, hør på mig! Det være langt fra Gud å gjøre noget syndig og fra den Allmektige å være urettferdig!

¹⁰Vyrai, kurie išmanote, paklausykite manęs. Negali būti, kad Dievas darytų neteisybę ir Visagalis nusikalstų.

¹¹Han lønner mennesket efter dets gjerninger og gjengjelder mannen efter hans ferd.

¹¹Jis atlygina žmogui pagal jo darbus ir užmoka pagal jo kelius.

¹²Ja sannelig, Gud gjør ikke noget syndig, og den Allmektige forvender ikke retten.

¹²Tikrai Dievas nedaro neteisybės ir Visagalis neiškraipo teisės.

¹³Hvem har overgitt jorden til hans varetekt, og hvem har overlatt hele jorderike til ham?

¹³Kas Jam patikėjo žemę ir kas pavedė Jam visatą?

¹⁴Dersom han bare vilde tenke på sig selv og dra sin Ånd og sin ånde til sig igjen,

¹⁴Jei Jis savo dvasią ir kvapą atimtų iš žmogaus,

¹⁵da skulde alt kjød opgi ånden på én gang, og mennesket bli til støv igjen.

¹⁵tai žmogaus kūnas pražūtų ir virstų dulkėmis.

¹⁶Men gi nu akt og hør på dette, lytt nøye til mine ord!

¹⁶Jei ką nors supranti, tai paklausyk, ką sakau.

¹⁷Kan vel en som hater retten, være hersker? Eller tør du fordømme den Rettferdige, den Mektige?

¹⁷Ar gali būti valdovu tas, kuris nepakenčia teisingumo? Ar galėtum pasmerkti Tą, kuris yra visų teisiausias?

¹⁸Sier vel nogen til en konge: Din niding, eller til en fyrste: Du ugudelige?

¹⁸Kas sako karaliui, kad jis nedorėlis, arba kunigaikščiui, kad jis bedievis?

¹⁹Gud tar jo ikke parti for fyrster og akter ikke en rik høiere enn en fattig? De er jo alle hans henders verk.

¹⁹O Jis neatsižvelgia į kunigaikštį ir neteikia turtuoliams pirmenybės prieš vargšus, nes jie visi yra Jo kūriniai?

²⁰I et øieblikk dør de, midt om natten; folket raver og forgår, og den mektige rykkes bort, ikke ved menneskehånd.

²⁰Staiga jie mirs, tautos bus išgąsdintos naktį ir pranyks. Galiūnus Jis pašalins, žmogui nepridėjus rankos.

²¹For hans øine vokter på hver manns veier, og han ser alle hans skritt;

²¹Jis stebi žmogaus kelius ir mato visus jo žingsnius.

²²det finnes intet mørke og ingen dødsskygge hvor de som gjør ondt kan skjule sig;

²²Jam nėra sutemų nei tamsos, kurioje piktadariai galėtų pasislėpti.

²³Gud har ikke nødig å gi lenge akt på en mann før han må møte for Guds dom.

²³Todėl Jis nereikalauja iš žmogaus, kad tas eitų į teismą su Dievu.

²⁴Han knuser de mektige uten å granske deres sak og setter så andre i deres sted.

²⁴Jis sutrupins galinguosius ir paskirs kitus į jų vietą.

²⁵Ja, han kjenner deres gjerninger, og han slår dem ned om natten så de går til grunne.

²⁵Jis žino jų darbus, todėl parbloškia juos naktį ir sunaikina.

²⁶Han tukter dem som ugjerningsmenn, på et sted hvor alle kan se det;

²⁶Jis baudžia juos kaip piktadarius visų akivaizdoje,

²⁷for derfor vek de bort fra ham og aktet ikke på nogen av hans veier,

²⁷nes jie pasitraukė nuo Jo ir nepaisė Jo kelių.

²⁸forat de skulde la de fattiges skrik komme for ham, forat han skulde høre de undertryktes rop.

²⁸Vargšų šauksmas pasiekė Jį ir Jis išklausė nuskriaustuosius.

²⁹Lar han være å skride inn, hvem tør da fordømme ham? Skjuler han sitt åsyn, hvem får da se ham? Både med et folk og med et enkelt menneske gjør han jo således,

²⁹Kai Jis duoda ramybę, kas gali varginti? Kas Jį suras, jei Jis pasislėps nuo tautos ar nuo atskiro žmogaus?

³⁰forat et gudløst menneske ikke skal herske, forat det ikke skal være snarer for folket.

³⁰Jis apsaugo žmones, kad jiems nekaraliautų veidmainis.

³¹For har vel et slikt menneske nogensinne sagt til Gud: Jeg har vært overmodig, jeg vil herefter ikke gjøre det som ondt er;

³¹Derėtų sakyti Dievui: ‘Aš nusipelniau Tavo bausmės, ateityje nebenusikalsiu.

³²det jeg ikke ser, det må du lære mig; har jeg gjort urett, så vil jeg ikke gjøre det mere?

³²Pamokyk mane, ko nežinau; jei nusikaltau, daugiau to nedarysiu’.

³³Skulde han vel gjengjelde efter ditt tykke? Du har jo klandret ham*. Så må du velge og ikke jeg, og hvad du vet, får du si. / {* nemlig for hans gjengjeldelse.}

³³Ar Jis turėtų atlyginti pagal tavo supratimą dėl to, kad tu prieštarauji? Tu pasirenki, o ne aš. Todėl kalbėk, ką žinai.

³⁴Forstandige menn vil si til mig, ja hver vismann som hører på mig:

³⁴Supratingi žmonės sako man, išminčiai, kurie klauso manęs:

³⁵Job taler uten skjønnsomhet, og hans ord er ikke forstandige.

³⁵‘Jobas kalba nesuprasdamas ir jo žodžiai neapgalvoti’.

³⁶Gid Job måtte bli prøvd uavlatelig, fordi han har svart på onde menneskers vis!

³⁶Jobo žodžius reikia iki galo ištirti, nes jis kalba kaip piktadarys.

³⁷For til sin synd legger han brøde; her iblandt oss klapper han i hendene* og bruker mange ord om Gud. / {* d.e. han håner; JBS 27, 23.}

³⁷Jis prideda maištą prie savo nuodėmės, ploja rankomis tarp mūsų ir kalba žodžių gausybę prieš Dievą”.