¹Og Elihu tok atter til orde og sa:

¹Elihuvas tęsė:

²Holder du det for rett, du som har sagt: Jeg er rettferdigere enn Gud,

²“Ar manai, kad tu teisingai kalbi sakydamas: ‘Aš esu teisesnis už Dievą’?

³at du sier: Hvad nytter det mig, hvad gagn har jeg av at jeg ikke synder?

³Nes tu sakai: ‘Kokia nauda man iš to, jei aš nenusidedu?’

⁴Jeg vil gi dig svar, og dine venner med dig.

⁴Aš atsakysiu tau ir tavo draugams.

⁵Vend ditt øie mot himmelen og se, gi akt på skyene høit over dig!

⁵Pažvelk į dangaus debesis, kurie yra aukštai.

⁶Om du synder, hvad gjør du ham med det? Og er dine overtredelser mange, hvad skade volder du ham?

⁶Jei nusikaltai, ar Jam pakenkei? Jei savo nuodėmes daugini, ar Jam ką padarai?

⁷Er du rettferdig, hvad kan du gi ham, hvad mottar han av din hånd?

⁷Jei teisus esi, kokia nauda Jam? Ką Jis gaus iš tavęs?

⁸Bare for et menneske, din likemann, kan din ugudelighet ha noget å si, og bare for et menneskebarn din rettferdighet.

⁸Tavo nedorybės kenkia tokiems kaip tu, ir tavo teisumas naudingas žmogaus sūnui.

⁹Over de mange undertrykkelser klager de; de skriker om hjelp mot de mektiges arm.

⁹Didelių vargų prispausti, žmonės šaukiasi pagalbos prieš smurtininkus.

¹⁰Men ingen sier: Hvor er Gud, min skaper, han som lar lovsanger lyde om natten*, / {* d.e. i ulykkens natt.}

¹⁰Bet niekas neklausia: ‘Kur yra Dievas, mano Kūrėjas, kuris duoda giesmes naktį,

¹¹han som gir oss forstand fremfor jordens dyr og gjør oss vise fremfor himmelens fugler?

¹¹kuris sutvėrė mus išmintingesnius už gyvulius ir padangių paukščius?’

¹²Da roper de, uten at han svarer, om hjelp mot de ondes overmot.

¹²Ten jie šaukia, bet niekas neatsako dėl piktadarių išdidumo.

¹³Ja visselig, Gud hører ikke på tomme ord, den Allmektige akter ikke på slikt.

¹³Dievas nepaiso tuščių kalbų ir Visagalis nekreipia į jas dėmesio.

¹⁴Også når du sier at du ikke ser ham, så ser han nok din sak, og du må bie på ham.

¹⁴Nors tu sakai, kad Jo nematai, bet teisingumas yra prieš Jį, todėl pasitikėk Juo.

¹⁵Men nu, fordi du ikke gjør det, hjemsøker han dig i sin vrede, og han akter ikke stort på overmodige ord.

¹⁵Kadangi Jis neaplankė savo rūstybėje ir nekreipė dėmesio į kvailybę,

¹⁶Og Job oplater sin munn med tom tale; han bruker mange ord i sin uforstand.

¹⁶todėl Jobas tuščiai atveria savo burną, išdidžiais žodžiais neišmintingai kalba”.