¹Ja, over dette forferdes mitt hjerte og hopper i mitt bryst.

¹“Dėl to mano širdis dreba ir pasitraukė iš savo vietos.

²Hør, hør braket av hans røst og det drønn som går ut av hans munn!

²Klausykite Jo balso, griaudėjimo, kuris sklinda iš Jo burnos.

³Under hele himmelen lar han det fare, og han sender sitt lys til jordens ytterste ender.

³Jis siunčia jį po visą padangę, Jo žaibai iki žemės pakraščių.

⁴Efterpå brøler røsten, han tordner med sin veldige røst; han holder ikke lynene tilbake når hans røst lar sig høre.

⁴Po to aidi balsas. Jis sugriaudžia savo didybės balsu ir nieko nepasilieka, kai Jo balsas pasigirsta.

⁵Gud tordner underfullt med sin røst; han gjør storverk, og vi forstår dem ikke.

⁵Dievas didingai griaudėja savo balsu, Jis daro mums nesuvokiamų dalykų.

⁶Han sier til sneen: Fall til jorden! - og likeså til skyllregnet, sitt sterke skyllregn.

⁶Sniegui Jis įsako snigti, silpnas ir stiprus lietus priklauso nuo Jo.

⁷Hvert menneskes hånd forsegler han*, forat alle mennesker som han har skapt, må komme til å kjenne ham. / {* d.e. han gjør det umulig for mennesket å utføre sitt arbeid på marken.}

⁷Kad žmonės pažintų Jo darbą, Jis užantspauduoja žmonių rankas.

⁸Da går de ville dyr inn i sine huler, og de holder sig i sine hi.

⁸Tuomet ir žvėrys slepiasi savo lindynėse.

⁹Fra Sydens innerste kammer kommer storm, og med nordenvinden kommer kulde.

⁹Iš pietų ateina audra, iš šiaurės­šaltis.

¹⁰Av Guds ånde kommer is, og brede vann bindes.

¹⁰Dievo kvapu padaromas ledas, ir platūs vandenys sustingsta.

¹¹Med væte fyller han skyen, og han spreder sine lynskyer,

¹¹Jis pripildo debesis drėgmės, iš jų sklinda žaibai.

¹²og de svinger hit og dit, efter som han leder dem, forat de skal utføre alt det han byder dem, over den vide jord;

¹²Jie plaukia, kur Jis nukreipia, ir vykdo, ką Jis įsako, visuose žemės kraštuose.

¹³enten til tukt, når det er til gagn for hans jord, eller til velsignelse lar han dem komme.

¹³Jis tai daro norėdamas sudrausti, palaiminti arba pasigailėti.

¹⁴Vend ditt øre til dette, Job! Stå stille og gi akt på Guds under!

¹⁴Jobai, stebėk ir apsvarstyk Dievo nuostabius darbus.

¹⁵Forstår du hvorledes Gud styrer dem og lar sine skyers lyn blinke frem?

¹⁵Ar žinai, kaip Dievas juos suvaldo ir parodo savo debesies šviesą?

¹⁶Forstår du hvorledes skyene svever om i luften, forstår du den Allvitendes under,

¹⁶Ar žinai, kaip debesys laikosi, šitie nuostabūs darbai To, kuris turi tobulą pažinimą?

¹⁷du hvis klær blir varme når jorden ligger og dormer i sønnenvind?

¹⁷Ar žinai, kodėl drabužiai įkaista, kai Jis ramina žemę pietų vėju?

¹⁸Kan du med ham spenne ut himmelen, så fast som et speil av støpt metall?

¹⁸Ar tu su Juo ištiesei dangaus skliautą tvirtą kaip veidrodį, iš vario nulietą?

¹⁹Lær oss hvad vi skal si til ham! Vi kan ikke fremføre noget for bare mørke.

¹⁹Pamokyk mus, ką turime Jam sakyti, nes mes nesusigaudome tamsoje.

²⁰Skal det fortelles ham at jeg vil tale med ham? Har nogen sagt at han ønsker sin egen undergang?

²⁰Ar bus Jam pranešta, ką kalbu? Jei žmogus kalbėtų, jis būtų prarytas.

²¹Og nu, menneskene ser ikke lyset, enda det skinner klart på himmelen, og en vind er faret frem og har renset den.

²¹Kai debesys uždengia saulę, šviesos nematyti, bet, vėjui papūtus, dangus nuskaidrėja.

²²Fra Norden kommer gull; om Gud er der en forferdende herlighet.

²²Iš šiaurės ateina giedra, o Dievas yra bauginančiai didingas.

²³Den Allmektige finner vi ikke, han som er så stor i makt; men retten og den strenge rettferdighet krenker han ikke.

²³Visagalis mums nepasiekiamas; Jis galingas jėga, tiesa ir teisingumu, Jis neišnaudoja.

²⁴Derfor frykter menneskene ham; men han enser ikke nogen selvklok mann.

²⁴Todėl žmonės Jo bijo. Jis nepaiso tų, kurie dedasi išmintingi”.