¹Jager du rov for løvinnen, og metter du de grådige ungløver,

¹“Ar žinai kalnų ožių atsivedimo laiką? Ar stebėjai stirnų gimimą?

²når de dukker sig ned i sine huler og ligger på lur i krattet?

²Ar gali suskaičiuoti jų nėštumo mėnesius ir ar žinai laiką, kada jos atsives?

³Hvem lar ravnen finne sin mat, når dens unger skriker til Gud og farer hit og dit uten føde?

³Jos susiriečia, dejuoja ir atsiveda vaikų.

⁴Kjenner du tiden når stengjetene føder, og gir du akt på hindenes veer?

⁴Jų jaunikliai, sustiprėję ir užaugę atvirame lauke, atsiskiria ir nebesugrįžta.

⁵Teller du månedene til de skal bære, og vet du tiden når de føder?

⁵Kas leido laukiniam asilui laisvai bėgioti ir kas atrišo jo pančius?

⁶De bøier sig, føder sine unger og blir fri for sine smerter.

⁶Aš paskyriau jam namais tyrus, nederlingoje žemėje jį apgyvendinau.

⁷Deres unger blir kraftige og vokser op ute på marken; de løper bort og kommer ikke tilbake til dem.

⁷Jis juokiasi iš miesto spūsties, vežiko šauksmų negirdi.

⁸Hvem har gitt villeslet dets frihet, hvem løste dets bånd,

⁸Aukštai kalnuose jis randa sau ganyklą, ieško žaliuojančių plotų.

⁹det som jeg gav ørkenen til hus og saltmoen til bolig?

⁹Ar stumbras tau tarnaus, ar jis stovės naktį prie tavo ėdžių?

¹⁰Det ler av byens ståk og styr; driverens skjenn slipper det å høre.

¹⁰Ar gali jį pakinkyti ir ar jis ars slėnį paskui tave?

¹¹Hvad det leter op på fjellene, er dets beite, og det søker efter hvert grønt strå.

¹¹Ar pasitikėsi juo ir jo didele jėga? Ar paliksi jam savo darbą?

¹²Har vel villoksen lyst til å tjene dig? Vil den bli natten over ved din krybbe?

¹²Ar tiki, kad jis suveš tavo pasėlius į klojimą?

¹³Kan du binde villoksen med rep til furen*? Vil den harve dalene efter dig? / {* d.e. tvinge den til å følge plogfuren.}

¹³Ar tu davei povui gražius sparnus ir plunksnas bei sparnus stručiui?

¹⁴Kan du stole på den, fordi dens kraft er så stor, og kan du overlate den ditt arbeid?

¹⁴Jis pakasa žemėje savo kiaušinius ir smėlyje leidžia jiems šilti.

¹⁵Kan du lite på at den fører din grøde hjem, og at den samler den til din treskeplass?

¹⁵Jis nesupranta, kad koja gali juos sutraiškyti ir laukinis žvėris sumindyti.

¹⁶Strutsen flakser lystig med vingene; men viser dens vinger og fjær moderkjærlighet?

¹⁶Jis šiurkščiai elgiasi su savo vaikais, tarsi jie būtų svetimi; jis nebijo, kad darbuojasi veltui,

¹⁷Nei, den overlater sine egg til jorden og lar dem opvarmes i sanden,

¹⁷nes Dievas neapdovanojo jo išmintimi ir nedavė jam supratimo.

¹⁸og den glemmer at en fot kan klemme dem itu, og markens ville dyr trå dem i stykker.

¹⁸Jei jis pasikelia bėgti, pasijuokia iš žirgo ir raitelio.

¹⁹Den er hård mot sine unger, som om de ikke var dens egne; den er ikke redd for at dens møie skal være spilt.

¹⁹Ar tu suteikei žirgui stiprybės? Ar papuošei jo sprandą karčiais?

²⁰For Gud nektet den visdom og gav den ingen forstand.

²⁰Ar gali jį išgąsdinti kaip žiogą? Jo šnervių prunkštimas baisus.

²¹Men når den flakser i været, ler den av hesten og dens rytter.

²¹Jis kasa žemę ir džiaugiasi savo jėga, bėga prieš ginkluotų žmonių būrį.

²²Gir du hesten styrke? Klær du dens hals med bevrende man?

²²Jis nepažįsta baimės ir nenusigąsta, jis nesitraukia nuo kardo.

²³Lar du den springe som gresshoppen? Dens stolte fnysen er forferdelig.

²³Jei žvanga strėlinės, žiba ietys ir skydai,

²⁴Den skraper i jorden og gleder sig ved sin kraft; så farer den frem mot væbnede skarer.

²⁴jis trypia ir kasa žemę, nerimsta gaudžiant trimitui.

²⁵Den ler av frykten og forferdes ikke, og den vender ikke om for sverd.

²⁵Trimitams pasigirdus, jis žvengia: Y-ha-ha! Jis iš tolo nujaučia kovą, girdi vado įsakymus ir kovos šauksmą.

²⁶Over den klirrer koggeret, blinkende spyd og lanse.

²⁶Ar tavo išmintimi pakyla sakalas, išskleidžia savo sparnus ir skrenda link pietų?

²⁷Med styr og ståk river den jorden op, og den lar sig ikke stagge når krigsluren lyder.

²⁷Ar tavo įsakymu sklando erelis ir krauna savo lizdą aukštumose?

²⁸Hver gang luren lyder, sier den: Hui! Og langt borte værer den striden, høvedsmenns tordenrøst og hærskrik.

²⁸Jis gyvena ant aukščiausios uolos neprieinamoje vietoje.

²⁹Skyldes det din forstand at høken svinger sig op og breder ut sine vinger mot Syden?

²⁹Iš ten jis dairosi grobio, jo akys pamato jį iš tolo.

³⁰Er det på ditt bud at ørnen flyver så høit, og at den bygger sitt rede oppe i høiden?

³⁰Jo jaunikliai geria kraują; kur yra žuvusių, ten ir jis”.

³¹Den bor på berget og har nattely der, på tind og nut.

³²Derfra speider den efter føde; langt bort skuer dens øine.

³³Dens unger drikker blod, og hvor der er lik, der er den.

³⁴Og Herren blev ved å svare Job og sa:

³⁵Vil du som klandrer den Allmektige, vil du trette med ham? Du som laster Gud, må svare på dette!

³⁶Da svarte Job Herren og sa:

³⁷Nei, jeg er for ringe; hvad skulde jeg svare dig? Jeg legger min hånd på min munn.

³⁸En gang har jeg talt, men jeg tar ikke mere til orde - ja to ganger, men jeg gjør det ikke mere.