¹Da tok Elifas fra Teman til orde og sa:

¹Temanas Elifazas atsakydamas tarė:

²Om en prøvde å tale et ord til dig, vilde du da ta det ille op? Men hvem kan vel holde sine ord tilbake?

²“Jei kalbėsime tau, gal tau ir nepatiks, tačiau kas gali susilaikyti nekalbėjęs?

³Du har selv vist mange til rette, og maktløse hender styrket du;

³Tu daugelį pamokei ir sustiprinai jų pailsusias rankas.

⁴dine ord reiste den snublende op, og synkende knær gjorde du sterke.

⁴Klumpantį tavo žodžiai palaikė, linkstančius jo kelius tu sutvirtinai.

⁵Men nu, når det gjelder dig selv, blir du utålmodig, når det rammer dig, blir du forferdet.

⁵Dabar tai užgriuvo tave, ir tu nusilpai; tai palietė tave, ir tu sunerimęs.

⁶Er ikke din gudsfrykt din tillit, din ulastelige ferd ditt håp?

⁶Ar tai tavo baimė, pasitikėjimas, viltis ir tiesumas tavo kelių?

⁷Tenk efter: Hvem omkom uskyldig, og hvor gikk rettskafne til grunne?

⁷Pagalvok, kas, būdamas nekaltas, pražuvo? Ar teisusis buvo sunaikintas?

⁸Efter det jeg har sett, har de som pløide urett og sådde nød, også høstet det.

⁸Kiek esu matęs, kas aparė blogį ir pasėjo piktadarystes, tai ir nupjovė.

⁹De omkom for Guds ånde, og for hans vredes pust blev de til intet.

⁹Nuo Dievo pūstelėjimo jie žuvo; Jo rūstybės kvapas juos sunaikino.

¹⁰Løvens brøl og dens fryktelige røst hørtes ikke lenger, og ungløvenes tenner blev knust.

¹⁰Liūto riaumojimas ir piktos liūtės balsas nutildomi, jaunų liūtų dantys išdaužomi.

¹¹Løven omkom av mangel på rov, og løvinnens unger blev adspredt.

¹¹Senas liūtas žūva, neradęs grobio, ir liūtės jaunikliai išsisklaido.

¹²Og til mig stjal sig et ord; det lød for mitt øre som en hvisken,

¹²Paslaptis mane aplankė ir mano ausis ją nugirdo.

¹³under skiftende tanker ved nattlige syner, når dyp søvn faller på menneskene.

¹³Mąstant apie nakties regėjimus, kai gilus miegas buvo apėmęs žmones,

¹⁴Frykt og beven kom over mig, så alle mine ben tok til å skjelve.

¹⁴mane apėmė išgąstis ir drebėjimas, ir visi mano kaulai tirtėjo.

¹⁵Og en ånd fór forbi mitt åsyn; hårene på mitt legeme reiste sig.

¹⁵Dvasia praėjo pro mano veidą, ir mano plaukai pasišiaušė.

¹⁶Den blev stående, men jeg skjelnet ikke klart hvorledes den så ut - det var en skikkelse som stod der for mine øine; jeg hørte en stille susen og en røst:

¹⁶Ji stovėjo, tačiau jos neatpažinau. Pavidalas buvo prieš mano akis; buvo tylu, ir aš išgirdau balsą:

¹⁷Er et menneske rettferdig for Gud, eller en mann ren for sin skaper?

¹⁷‘Ar mirtingas žmogus gali būti teisesnis už Dievą? Ar jis gali būti tyresnis už savo Kūrėją?

¹⁸Se, på sine tjenere stoler han ikke, og hos sine engler finner han feil*, / {* d.e. ufullkommenhet.}

¹⁸Savo tarnais Jis nepasitiki ir mato angelų klaidas.

¹⁹hvor meget mere da hos dem som bor i hus av ler, og som har sin grunnvoll i støvet - de som knuses lettere enn møll.

¹⁹Juo labiau tie, kurie gyvena molio namuose, kurių pamatai­dulkės. Jie sunyks kandžių suėsti.

²⁰Fra morgen til aften - så er de sønderslått; uten at nogen akter på det, går de til grunne for alltid.

²⁰Jie naikinami nuo ryto iki vakaro ir pražūna niekieno nepastebimi.

²¹Blir ikke teltsnoren dradd ut* hos dem? De dør, men ikke i visdom. / {* så deres jordiske telt (2KO 5, 1.) faller sammen.}

²¹Argi jų didybė nepranyksta? Jie miršta tiesos nesuvokdami’ ”.