¹Da tok Job til orde og sa:

¹Jobas atsakydamas tarė:

²Gid min gremmelse blev veid, og min ulykke samtidig lagt på vekten!

²“O kad pasvertų mano vargą ir ant svarstyklių uždėtų mano kentėjimus!

³For nu er den tyngre enn havets sand; derfor var mine ord tankeløse.

³Visa tai svertų daugiau už jūros smėlį. Todėl aš nuryju savo žodžius.

⁴For den Allmektiges piler sitter i mig, og min ånd drikker deres gift; Guds redsler stiller sig op imot mig.

⁴Visagalio strėlės įsmeigtos į mane, jų nuodus turi gerti mano dvasia. Dievo baisenybės išsirikiavę prieš mane.

⁵Skriker vel et villesel midt i det grønne gress? Eller brøler en okse foran sitt fôr?

⁵Ar žvengia laukinis asilas, turėdamas žolės? Ar baubia jautis prie savo pašaro?

⁶Hvem vil ete det som det ingen smak er i, uten salt? Eller er det smak i eggehvite?

⁶Ar galima valgyti beskonį dalyką be druskos? Ar kiaušinio baltymas turi skonį?

⁷Det byr mig imot å røre ved det*; det er for mig som utskjemt mat. / {* d.e. ved mine lidelser.}

⁷Tai, kuo bjaurėdavosi mano siela, yra mano suspaudimo maistas.

⁸Gid min bønn måtte bli hørt, og Gud vilde opfylle mitt håp!

⁸O kad įvyktų, ko prašau, ir Dievas suteiktų man, ko ilgiuosi.

⁹Og måtte det behage Gud å knuse mig, å slippe løs sin hånd og avskjære min livstråd!

⁹Kad patiktų Dievui sunaikinti mane, rankos pakėlimu pribaigti mane.

¹⁰Da hadde jeg ennu en trøst, og jeg skulde springe av glede midt i den skånselløse smerte; for jeg har ikke fornektet den Helliges ord.

¹⁰Tai būtų man paguoda ir aš džiaugčiausi kentėdamas. Tenesigaili Jis manęs, nes aš neišsigyniau Šventojo žodžių.

¹¹Hvad kraft har jeg, så jeg kunde holde ut, og hvad blir enden med mig, så jeg kunde være tålmodig?

¹¹Iš kur man jėgos, kad turėčiau viltį? Koks galas, kad aš toliau gyvenčiau?

¹²Er da min kraft som stenens kraft? Eller er mitt kjøtt av kobber?

¹²Ar mano jėga yra akmens jėga? Ar mano kūnas iš vario?

¹³Er jeg da ikke aldeles hjelpeløs? Er ikke all utsikt til frelse fratatt mig?

¹³Manyje nėra pagalbos ir išmintis pasitraukė nuo manęs.

¹⁴Den ulykkelige burde møte kjærlighet hos sin venn, selv om han opgir frykten for den Allmektige.

¹⁴Kenčiantis turėtų susilaukti gailestingumo iš savo draugo, tačiau jis atsisako Visagalio baimės.

¹⁵Men mine brødre har sviktet som en bekk, som strømmer hvis vann skyller over,

¹⁵Mano broliai yra klastingi kaip upelis, kaip vandens srovės, tekančios pro šalį.

¹⁶som er grumset av is, og som det skjuler sig sne i;

¹⁶Jie yra lyg tamsus ledas, padengtas sniegu.

¹⁷men på den tid de treffes av solens glød, tørkes de ut; når det blir hett, svinner de bort.

¹⁷Saulei kaitinant, jie pradingsta, karščiui užėjus­išnyksta.

¹⁸Karavaner som er på veien til dem, bøier av; de drar op i ørkenen og omkommer.

¹⁸Jų kelias pasuka į šalį, jie teka į tuštumą ir pranyksta.

¹⁹Temas karavaner speidet efter dem, Sjebas reisefølger satte sitt håp til dem;

¹⁹Temos ir Šebos karavanai tyrinėjo juos ir pasitikėjo jais.

²⁰de blev til skamme, fordi de stolte på dem; de kom dit og blev skuffet.

²⁰Tačiau jų viltis apvylė juos, jie atėjo ir buvo sugėdinti.

²¹Således er I nu blitt til intet; I ser ulykken og blir redde.

²¹Jūs esate niekas, nes pamatę mano pažeminimą, išsigandote.

²²Har jeg vel bedt eder at I skulde gi mig noget eller bruke noget av eders gods til beste for mig,

²²Argi ar prašiau: ‘Duokite man dovanų iš savo turto?’

²³at I skulde frelse mig av fiendens hånd og løskjøpe mig fra voldsmenn?

²³Arba: ‘Išgelbėkite mane iš priešo rankų. Išpirkite mane iš prispaudėjų’.

²⁴Lær mig, så skal jeg tie, og vis mig hvori jeg har faret vill!

²⁴Pamokykite mane, ir aš nutilsiu; duokite man suprasti mano klaidas.

²⁵Hvor kraftige er ikke rettsindige ord! Men hvad gagn er det i en refselse fra eder?

²⁵Kokie stiprūs yra tiesos žodžiai, o jūsų kalbos nieko neįrodo.

²⁶Tenker I på å refse ord? Ord av en fortvilet mann hører jo vinden til.

²⁶Jūs savo žodžiais man tik prikaišiojate; jie nuliūdusiam praeina lyg vėjas.

²⁷Endog om en farløs kunde I kaste lodd og kjøpslå om eders venn.

²⁷Jūs puolate našlaitį ir savo draugui kasate duobę.

²⁸Men gjør nu så vel å se på mig! Skulde jeg vel ville lyve eder midt op i ansiktet?

²⁸Dabar pažvelkite į mane ir matysite, ar aš meluoju.

²⁹Vend om, la det ikke skje urett! Vend om, jeg har ennu rett i dette.

²⁹Atsakykite, kad nebūtų netiesos. Atsakykite, ar aš ne teisus?

³⁰Er det urett på min tunge, eller skulde min gane ikke merke hvad som er ondt?

³⁰Spręskite, ar aš netiesą kalbu? Ar aš neatskiriu tiesos nuo melo?”