¹Da tok Bildad fra Suah til orde og sa:

¹Šuachas Bildadas atsakydamas tarė:

²Hvor lenge vil du tale så? Hvor lenge skal din munns ord være som et veldig vær?

²“Ar dar ilgai tu šitaip kalbėsi? Tavo žodžiai yra kaip stiprus vėjas.

³Skulde vel Gud forvende retten, eller den Allmektige forvende rettferdigheten?

³Argi Dievas neteisingai teisia, ar Visagalis iškreipia teisingumą?

⁴Har dine sønner syndet mot ham, så har han gitt dem deres brøde i vold.

⁴Jei tavo sūnūs Jam nusidėjo, Jis juos atidavė jų nusikaltimams.

⁵Hvis du vender dig til Gud og beder den Allmektige om nåde,

⁵Jei tu ieškosi Dievo ir maldausi Visagalį,

⁶hvis du er ren og opriktig, da vil han våke over dig og gjenreise din rettferds bolig,

⁶būsi tyras ir doras, tai Jis pakils dėl tavęs ir duos klestėjimą tavo teisumo buveinei.

⁷og din forrige lykke vil bli ringe mot din senere lykke, for den skal være overmåte stor.

⁷Nors tavo pradžia buvo maža, tačiau galiausiai tai labai išaugs.

⁸For spør bare fremfarne slekter og akt på det som deres fedre har gransket ut

⁸Patyrinėk ankstesnius laikus ir sužinok, ką patyrė jų tėvai.

⁹- for vi er fra igår og vet intet; for en skygge er våre dager på jorden -

⁹Mes gyvename tik nuo vakar dienos ir nieko nežinome, nes mūsų dienos žemėje lyg šešėlis.

¹⁰de skal lære dig og si dig det og bære frem ord fra sitt hjerte.

¹⁰Jie tikrai pamokys tave, duos nuoširdžių patarimų.

¹¹Vokser sivet op hvor det ikke er myrlendt? Blir starrgresset stort uten vann?

¹¹Ar auga papirusas, kur nėra drėgmės, ir nendrės be vandens?

¹²Ennu står det friskt og grønt og blir ikke skåret; da visner det før alt annet gress.

¹²Dar žydėdamas ir nenuskintas, jis sudžiūsta pirma visų žolių.

¹³Således går det alle dem som glemmer Gud, og den gudløses håp går til grunne;

¹³Tokie keliai yra visų, kurie pamiršta Dievą; ir veidmainių viltis pražus.

¹⁴hans tillit avskjæres, og det han trøster sig til, er spindelvev.

¹⁴Jų viltis sunyks ir jų pasitikėjimas­ tik voratinklis.

¹⁵Han støtter sig på sitt hus, men det står ikke; han holder sig fast i det, men det står ikke fast.

¹⁵Atsirems į savo namus, bet jie sugrius, įsitvers jų, bet jie neatlaikys.

¹⁶Frodig står han der i solens skinn, og hans skudd breder sig ut over hans have;

¹⁶Jis žaliuoja saulėje, jo atžalos plečiasi sode.

¹⁷om en stenrøs slynger sig hans røtter, mellem stener trenger han sig frem.

¹⁷Akmenų krūvą apraizgo jo šaknys, jos laikosi akmenuotoje žemėje.

¹⁸Ryddes han bort fra sitt sted, så kjennes det ikke ved ham, men sier: Jeg har aldri sett dig.

¹⁸Jei Jis išraus jį iš tos vietos, ši išsigins jo: ‘Aš tavęs niekada nemačiau’.

¹⁹Se, det er gleden på hans vei, og av mulden spirer andre frem.

¹⁹Toks yra jo kelių džiaugsmas, o iš žemės auga kiti.

²⁰Nei, Gud forkaster ikke en som er ulastelig, og han holder ikke ugudelige ved hånden.

²⁰Dievas neatmes tobulojo ir nepadės piktadariams.

²¹Ennu vil han fylle din munn med latter og dine leber med jubel.

²¹Jis pripildys tavo burną juoko ir tavo lūpas džiaugsmo.

²²De som hater dig, skal klædes med skam, og de ugudeliges telt skal ikke mere finnes.

²²Tie, kurie tavęs nekenčia, bus aprengti gėda, ir nedorėlio palapinės sunyks”.