¹Halleluja! Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.

¹Girkite Viešpatį! Dėkokite Viešpačiui, nes Jis geras, nes Jo gailestingumas amžinas.

²Hvem kan utsi Herrens veldige gjerninger, forkynne all hans pris?

²Kas išvardins galingus Viešpaties darbus, kas apsakys Jo šlovę?

³Salige er de som tar vare på det som rett er, den som gjør rettferdighet til enhver tid.

³Palaiminti, kurie Jo įsakymus vykdo, kurie visą laiką elgiasi teisiai.

⁴Kom mig i hu, Herre, efter din nåde mot ditt folk, se til mig med din frelse,

⁴Viešpatie, būdamas palankus savo tautai, atsimink ir mane, suteik man savo išgelbėjimą,

⁵så jeg kan se på dine utvalgtes lykke, glede mig med ditt folks glede, rose mig med din arv!

⁵kad matyčiau išrinktųjų gerovę, džiūgaučiau su Tavo tauta, didžiuočiausi su Tavo paveldu.

⁶Vi har syndet med våre fedre, vi har gjort ille, vi har vært ugudelige.

⁶Nusidėjome su savo tėvais, nusikaltome, elgėmės nedorai.

⁷Våre fedre i Egypten aktet ikke på dine undergjerninger, de kom ikke i hu dine mange nådegjerninger, men var gjenstridige ved havet, ved det Røde Hav.

⁷Mūsų tėvai Egipte nesuprato Tavo stebuklų. Jie užmiršo Tavo didelį gailestingumą, prieš Tave prie Raudonosios jūros maištavo.

⁸Dog frelste han dem for sitt navns skyld, for å kunngjøre sitt velde,

⁸Bet Jis dėl savo vardo išgelbėjo juos, kad parodytų savo galybę.

⁹og han truet det Røde Hav, og det blev tørt, og han lot dem gå gjennem dypene som i en ørken,

⁹Jis sudraudė Raudonąją jūrą, ir ta išdžiūvo. Jis vedė juos per gelmes kaip per dykumą.

¹⁰og han frelste dem av hans hånd som hatet dem, og forløste dem av fiendens hånd,

¹⁰Iš vergijos Jis išgelbėjo juos, išpirko juos iš priešo rankos.

¹¹og vannet skjulte deres motstandere, det blev ikke én av dem tilbake.

¹¹Vandenys užliejo priešus, nė vieno jų neliko.

¹²Da trodde de på hans ord, de sang hans pris.

¹²Tada jie tikėjo Jo žodžiais, giedojo jam gyrių.

¹³Men snart glemte de hans gjerninger, de bidde ikke på hans råd;

¹³Bet greitai pamiršo Jo darbus ir nelaukė Jo patarimų,

¹⁴men de blev grepet av begjærlighet i ørkenen, og de fristet Gud på det øde sted.

¹⁴dykumoje geiduliams atsidavė ir Dievą tyruose gundė.

¹⁵Da gav han dem det de vilde ha, men sendte tærende sykdom over deres liv.

¹⁵Jis suteikė jiems, ko prašė, kartu siuntė ligas į jų būrį.

¹⁶Og de blev avindsyke mot Moses i leiren, mot Aron, Herrens hellige.

¹⁶Pavydėjo jie Mozei stovykloje ir Viešpaties šventajam Aaronui.

¹⁷Jorden oplot sig og slukte Datan og skjulte Abirams hop,

¹⁷Atsivėrusi žemė prarijo Dataną, palaidojo gaują Abiramo.

¹⁸og en ild satte deres hop i brand, en lue brente op de ugudelige.

¹⁸Užsidegė ugnis tarp jų, nedorėlius sudegino liepsna.

¹⁹De gjorde en kalv ved Horeb og tilbad et støpt billede,

¹⁹Jie pasidarė veršį Horebe ir garbino nulietą atvaizdą.

²⁰og de byttet sin ære* mot billedet av en okse, som eter gress. / {* 5MO 10, 21.}

²⁰Jie iškeitė savo šlovę į pavidalą jaučio, ėdančio žolę.

²¹De glemte Gud, sin frelser, som hadde gjort store ting i Egypten,

²¹Jie pamiršo savo gelbėtoją Dievą, kuris didelių dalykų Egipte padarė,

²²undergjerninger i Kams land, forferdelige ting ved det Røde Hav.

²²nuostabių darbų Chamo krašte, baisių dalykų prie Raudonosios jūros.

²³Da sa han at han vilde ødelegge dem, dersom ikke Moses, hans utvalgte, hadde stilt sig i gapet for hans åsyn for å avvende hans vrede fra å ødelegge dem.

²³Dievas būtų juos sunaikinęs, jeigu ne Jo išrinktasis Mozė, stojęs užtarti juos prieš Dievą, kad Jo rūstybė jų nenubaustų.

²⁴Og de foraktet det herlige land, de trodde ikke hans ord,

²⁴Jie paniekino gerąją žemę, netikėjo Jo žodžiais,

²⁵og de knurret i sine telt, de hørte ikke på Herrens røst.

²⁵palapinėse savo murmėjo, Viešpaties balso neklausė.

²⁶Da opløftet han sin hånd og svor at han vilde la dem falle i ørkenen

²⁶Jis tada pakėlė ranką, kad juos dykumoje sunaikintų,

²⁷og la deres avkom falle iblandt hedningene og sprede dem i landene.

²⁷jų vaikus išblaškytų tarp pagonių, po visas šalis išsklaidytų.

²⁸Og de bandt sig til Ba'al-Peor og åt av offere til døde*, / {* d.e. de livløse avgudsbilleder.}

²⁸Jie Baal Peorui tarnavo, valgė negyvųjų aukas.

²⁹og de vakte harme ved sine gjerninger, og en plage brøt inn iblandt dem.

²⁹Šitaip jie savo darbais Viešpatį užrūstino, ir maras paplito tarp jų.

³⁰Da stod Pinehas frem og holdt dom, og plagen stanset;

³⁰Tik kai Finehasas pakilęs teismą įvykdė, liovėsi maras.

³¹og det blev regnet ham til rettferdighet fra slekt til slekt evindelig.

³¹Tai buvo jam įskaityta teisumu per visas kartas.

³²Og de vakte vrede ved Meribas vann, og det gikk Moses ille for deres skyld;

³²Įpykino jie Viešpatį prie Meribos vandenų, ir Mozė dėl jų nukentėjo.

³³for de var gjenstridige mot hans* Ånd, og han talte tankeløst med sine leber. / {* d.e. Guds.}

³³Jie apkartino jo dvasią, neapgalvotus žodžius jis kalbėjo savo lūpomis.

³⁴De ødela ikke de folk som Herren hadde talt til dem om,

³⁴Jie nesunaikino tautų, kaip Viešpats jiems buvo įsakęs.

³⁵men de blandet sig med hedningene og lærte deres gjerninger,

³⁵Jie su pagonimis susimaišė ir išmoko jų darbus daryti.

³⁶og de tjente deres avguder, og disse blev dem til en snare,

³⁶Jie stabams jų tarnavo, ir tie spąstais jiems virto.

³⁷og de ofret sine sønner og sine døtre til maktene*. / {* d.e. avgudene.}

³⁷Jie savo sūnus ir dukteris velniams aukojo,

³⁸og de utøste uskyldig blod, sine sønners og sine døtres blod, som de ofret til Kana'ans avguder, og landet blev vanhelliget ved blod.

³⁸liejo nekaltą kraują­savo sūnų ir dukterų kraują­aukodami Kanaano stabams; krauju buvo sutepta žemė.

³⁹De blev urene ved sine gjerninger og drev hor ved sin adferd.

³⁹Jie susiteršė savo darbais ir paleistuvavo savo poelgiais.

⁴⁰Da optendtes Herrens vrede mot hans folk, og han fikk avsky for sin arv.

⁴⁰Tada užsidegė Viešpaties rūstybė prieš savo tautą, bjaurus Jam tapo Jo paveldas.

⁴¹Og han gav dem i hedningers hånd, og de som hatet dem, hersket over dem,

⁴¹Atidavė juos pagonims, tie, kurie jų nekentė, valdė juos.

⁴²og deres fiender trengte dem, og de blev ydmyket under deres hånd.

⁴²Juos spaudė priešai ir slėgė jų ranka.

⁴³Mange ganger utfridde han dem; men de var gjenstridige i sine råd, og de sank ned i usseldom for sin misgjernings skyld.

⁴³Daug kartų Jis išlaisvino juos, bet jie neklausė Jo patarimų; dėl savo nedorybių jie buvo pažeminti.

⁴⁴Og han så til dem når de var i nød, idet han hørte deres klagerop.

⁴⁴Tačiau Viešpats atsižvelgė į jų priespaudą, išgirdęs jų šauksmą,

⁴⁵Og i sin godhet mot dem kom han sin pakt i hu, og det gjorde ham ondt efter hans store miskunnhet,

⁴⁵atsiminė jų labui savo sandorą. Jis gailėjosi jų, būdamas didžiai gailestingas.

⁴⁶og han lot dem finne barmhjertighet for alle deres åsyn som hadde ført dem i fangenskap.

⁴⁶Jis davė jiems rasti pasigailėjimą akyse tų, kurie išsivedė juos į nelaisvę.

⁴⁷Frels oss, Herre vår Gud, og samle oss fra hedningene til å love ditt hellige navn, rose oss av å kunne prise dig!

⁴⁷Išgelbėk mus, Viešpatie, mūsų Dieve, ir surankiok tautose išblaškytus, kad dėkotume Tavo šventam vardui, girtumėmės Tavo šlove.

⁴⁸Lovet være Herren, Israels Gud, fra evighet og til evighet! Og alt folket sier: Amen. Halleluja!

⁴⁸Palaimintas Viešpats, Izraelio Dievas, nuo amžių ir per amžius! Visa tauta tesako: “Amen”. Girkite Viešpatį!