¹Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.

¹Dėkokite Viešpačiui, nes Jis geras, nes Jo gailestingumas amžinas.

²Så sie Herrens gjenløste, de som han har gjenløst av nødens hånd,

²Taip tekartoja Viešpaties išpirktieji, kuriuos Jis išpirko iš priešo rankos,

³og som han har samlet fra landene, fra øst og fra vest, fra nord og fra havet.

³ir surinko juos iš kraštų: iš rytų ir vakarų, iš šiaurės ir pietų.

⁴De fór vill i ørkenen, i et uveisomt øde, de fant ikke en by å bo i.

⁴Po dykumą jie klajojo tuščiais keliais, nerasdami miesto, kur galėtų gyventi.

⁵De var hungrige og tørste, deres sjel vansmektet i dem.

⁵Jie alko ir troško, jų sielos nusilpo.

⁶Da ropte de til Herren i sin nød; av deres trengsler utfridde han dem,

⁶Varge jie Viešpaties šaukėsi, Jis iš sielvartų juos išvadavo.

⁷og han førte dem på rett vei, så de gikk til en by de kunde bo i.

⁷Jis vedė juos teisingu keliu, kad jie nueitų į gyvenamą miestą.

⁸De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn;

⁸Tegiria jie Viešpatį už Jo gerumą, už Jo stebuklus žmonių vaikams.

⁹for han mettet den vansmektende sjel og fylte den hungrige sjel med godt.

⁹Jis pagirdė trokštančią sielą, išalkusią sielą pripildė gėrybių.

¹⁰De satt i mørke og i dødsskygge, bundet i elendighet og jern,

¹⁰Kurie sėdėjo tamsoje ir mirties šešėlyje, geležimi ir skurdu sukaustyti,­

¹¹fordi de hadde vært gjenstridige mot Guds ord og foraktet den Høiestes råd.

¹¹nes buvo sukilę prieš Dievo žodžius ir paniekinę Aukščiausiojo patarimą,

¹²Derfor bøide han deres hjerter ved lidelse; de snublet, og det var ikke nogen hjelper.

¹²todėl Jis pažemino vargu jų širdis,­ krito, ir niekas jiems nepadėjo.

¹³Da ropte de til Herren i sin nød; av deres trengsler frelste han dem.

¹³Varge jie šaukėsi Viešpaties, Jis iš sielvartų juos išgelbėjo.

¹⁴Han førte dem ut av mørke og dødsskygge og rev sønder deres bånd.

¹⁴Jis išvedė juos iš tamsos ir mirties šešėlio ir sutraukė jų pančius.

¹⁵De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn;

¹⁵Tegiria jie Viešpatį už Jo gerumą, už Jo stebuklus žmonių vaikams.

¹⁶for han brøt sønder porter av kobber og hugg sønder bommer av jern.

¹⁶Jis sudaužė varinius vartus ir geležinius skląsčius sulaužė.

¹⁷De var dårer og blev plaget for sin syndige vei og for sine misgjerninger;

¹⁷Kvailiai dėl savo nedorybių ir dėl savo kalčių kenčia.

¹⁸deres sjel vemmedes ved all mat, og de kom nær til dødens porter.

¹⁸Jiems nebemielas joks valgis, jie priartėjo prie mirties vartų.

¹⁹Da ropte de til Herren i sin nød; av deres trengsler frelste han dem.

¹⁹Varge jie šaukiasi Viešpaties, Jis iš sielvartų juos išgelbsti.

²⁰Han sendte sitt ord og helbredet dem og reddet dem fra deres graver.

²⁰Jis siuntė savo žodį ir išgydė juos, iš pražūties juos išlaisvino.

²¹De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn;

²¹Tegiria jie Viešpatį už Jo gerumą, už Jo stebuklus žmonių vaikams.

²²og ofre takkoffere og fortelle om hans gjerninger med jubel.

²²Teaukoja Jam padėkos aukas ir džiūgaudami teskelbia Jo darbus.

²³De som fór ut på havet i skib, som drev handel på store vann,

²³Kas laivais plaukia į jūrą, vandenų platybėje prekiauja,

²⁴de så Herrens gjerninger og hans underverker på dypet.

²⁴tie mato Viešpaties darbus ir Jo stebuklus gelmėse.

²⁵Han bød og lot det komme en stormvind, og den reiste dets bølger.

²⁵Jam įsakius, audros pakyla, šiaušiasi bangos.

²⁶De fór op imot himmelen, de fór ned i avgrunnene, deres sjel blev motløs i ulykken.

²⁶Ligi debesų jie pakyla, į gelmes vėl sminga, širdis jų tirpsta nelaimėje.

²⁷De tumlet og vaklet som en drukken mann, og all deres visdom blev til intet.

²⁷Jie svirduliuoja ir klydinėja kaip girti, jų jėgos baigia išsekti.

²⁸Da ropte de til Herren i sin nød, og av deres trengsler førte han dem ut.

²⁸Varge jie Viešpaties šaukiasi, Jis iš sielvartų juos išvaduoja.

²⁹Han lot stormen bli til stille, og bølgene omkring dem tidde.

²⁹Jis nutildo audrą, nuramina bangas.

³⁰Og de gledet sig over at de la sig; og han førte dem til den havn de ønsket.

³⁰Tada jie džiaugiasi nurimusia jūra. Jis nuveda juos į geidžiamą uostą.

³¹De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn

³¹Tegiria jie Viešpatį už Jo gerumą, už Jo stebuklus žmonių vaikams.

³²og ophøie ham i folkets forsamling og love ham der hvor de gamle sitter.

³²Jie teaukština Jį tautos susirinkime, tegiria Jį vyresniųjų taryboje.

³³Han gjorde elver til en ørken og vannkilder til et tørstig land,

³³Upes Jis dykuma paverčia, vandens šaltinius­sausa žeme,

³⁴et fruktbart land til et saltland for deres ondskaps skyld som bodde der.

³⁴derlingą žemę paverčia druskynais dėl nedorybių žmonių, kurie joje gyvena.

³⁵Han gjorde en ørken til en vannrik sjø og et tørt land til vannkilder*. / {* nemlig: for det frelste Israel.}

³⁵Jis dykumą ežeru paverčia ir sausą žemę­vandens šaltiniais.

³⁶Og han lot de hungrige bo der, og de grunnla en by til å bo i.

³⁶Jis alkanuosius apgyvendina ten, kad jie įkurtų gyvenamą miestą.

³⁷Og de tilsådde akrer og plantet vingårder, og de vant den frukt de bar.

³⁷Jie apsėja laukus, pasodina vynuogynus, kurie atneša derlių.

³⁸Og han velsignet dem, og de blev meget tallrike, og av fe gav han dem ikke lite.

³⁸Jis palaimina juos, ir jų labai padaugėja, jų galvijams neleidžia mažėti.

³⁹Så minket de igjen og blev nedbøiet ved trengsel, ulykke og sorg.

³⁹Kai jų sumažėja ir jie pažeminami priespauda, nelaimėmis ir širdgėla,

⁴⁰Han som utøser forakt over fyrster og lar dem fare vill i et uveisomt øde,

⁴⁰Jis paniekina kunigaikščius ir klaidina juos dykumoje be kelio,

⁴¹han ophøiet den fattige av elendighet og gjorde slektene som hjorden.

⁴¹bet Jis pakelia vargšą iš nelaimės, padaro gausią kaip bandą jo giminę.

⁴²De opriktige ser det og gleder sig, og all ondskap lukker sin munn.

⁴²Teisieji tai matys ir džiaugsis, o nedorybė užčiaups savo burną.

⁴³Den som er vis, han akte på dette og merke på Herrens nådegjerninger!

⁴³Išmintingasis tai pamatys ir supras Viešpaties malonę.