¹En sang, en salme av David.

¹O Dieve, mano širdis pasiruošusi. Aš giedosiu ir girsiu savo šlovėje.

²Mitt hjerte er rolig, Gud! Jeg vil synge og lovprise, ja, det skal min ære*. / {* d.e. sjel.}

²Pabuskite, psalteri ir arfa! Aš taip pat anksti atsikelsiu.

³Våkn op, harpe og citar! Jeg vil vekke morgenrøden.

³Girsiu Tave, Viešpatie, tarp tautų, giedosiu gyrių Tau tarp pagonių.

⁴Jeg vil prise dig blandt folkene, Herre, og lovsynge dig blandt folkeslagene.

⁴Tavo gailestingumas siekia aukščiau dangų, Tavo tiesa­iki debesų.

⁵For stor over himmelen er din miskunnhet, og inntil skyene din trofasthet.

⁵Būk išaukštintas danguose ir Tavo šlovė tebūna visoje žemėje,

⁶Vis dig høi over himmelen, Gud, og din ære over all jorden!

⁶kad Tavo mylimieji būtų išlaisvinti; išgelbėk savo dešine ir išklausyk mane.

⁷Forat de du elsker, må bli frelst, så hjelp med din høire hånd og bønnhør oss!

⁷Dievas kalbėjo savo šventume: “Aš džiūgausiu ir išdalinsiu Sichemą, paskirstysiu Sukotų slėnį.

⁸Gud har talt i sin hellighet. Jeg vil fryde mig; jeg vil utskifte Sikem og opmåle Sukkots dal.

⁸Mano yra Gileadas ir Manasas, Efraimas­mano galvos šalmas, Judas­mano skeptras.

⁹Mig hører Gilead til, mig hører Manasse til, og Efra'im er vern for mitt hode, Juda er min herskerstav.

⁹Moabas yra mano praustuvė. Ant Edomo numesiu savo kurpę. Filistijoje Aš džiaugsiuosi pergale”.

¹⁰Moab er mitt vaskefat, på Edom kaster jeg min sko, over Filisterland jubler jeg.

¹⁰Kas įves mane į sustiprintą miestą? Kas nuves mane į Edomą?

¹¹Hvem vil føre mig til den faste by? Hvem leder mig inn til Edom?

¹¹Dieve, argi ne Tu mus atstūmei? Argi ne Tu, Dieve, neišėjai su mūsų kariuomene?

¹²Mon ikke du, Gud, som forkastet oss og ikke drog ut med våre hærer, Gud?

¹²Suteik mums pagalbą varge, nes žmonių pagalba yra be vertės.

¹³Gi oss hjelp mot fienden, for menneskehjelp er tomhet!

¹³Su Dievu būsime drąsūs, Jis sutryps mūsų priešus.

¹⁴Ved Gud skal vi gjøre storverk, og han skal trede ned våre fiender.