1Til sangmesteren; av David; en salme. Min lovsangs Gud, ti ikke!
1Netylėk, mano gyriaus Dieve.
2For ugudelighets munn og falskhets munn har de oplatt imot mig, de har talt med mig med løgnens tunge.
2Nedorėlio burna ir klastingojo burna prieš mane atsivėrė. Jie kalba prieš mane melagingais liežuviais.
3Og med hatets ord har de omgitt mig og stridt imot mig uten årsak.
3Neapykantos žodžiais jie apsupo mane ir puola mane nekaltą.
4Til lønn for min kjærlighet stod de mig imot, enda jeg er bare bønn.
4Už mano meilę jie kaltina mane, bet aš meldžiuosi.
5Og de la ondt på mig til lønn for godt og hat til lønn for min kjærlighet.
5Piktu už gera jie man atlygina ir neapykanta už meilę.
6Sett en ugudelig over ham, og la en anklager stå ved hans høire hånd!
6Atiduok tokį nedorėlių valiai, te šėtonas stovi jo dešinėje.
7Når han dømmes, da la ham gå ut som skyldig, og la hans bønn bli til synd!
7Teisme tebūna jis pasmerktas, jo malda tebūna nuodėmė.
8La hans dager bli få, la en annen få hans embede!
8Tebūna jo gyvenimas trumpas. Jo tarnystę tegauna kitas.
9La hans barn bli farløse og hans hustru enke,
9Jo vaikai tepalieka našlaičiais ir žmonanašle.
10og la hans barn flakke omkring og tigge, og la dem gå som tiggere fra sine ødelagte hjem!
10Elgetomis ir benamiais tegu tampa jo vaikai, tebūna jie išmesti iš savų sunaikintų namų.
11La ågerkaren kaste garn ut efter alt det han har, og fremmede røve frukten av hans arbeid!
11Skolintojas tepasiglemžia jo turtą ir svetimieji jo uždarbį teišgrobsto.
12La ham ikke finne nogen som bevarer miskunnhet imot ham og la ingen forbarme sig over hans farløse barn!
12Nė vienas jo tenesigaili ir tenebūna kas užjaustų jo našlaičius.
13La hans fremtid bli avskåret, deres navn bli utslettet i det annet ættledd!
13Jo palikuonys tesunyksta. Kitoje kartoje teišdyla jų vardas.
14Hans fedres misgjerning bli ihukommet hos Herren, og hans mors synd bli ikke utslettet!
14Viešpats teatsimena jo tėvų kaltes, ir jo motinos nuodėmė tenebūna išdildyta.
15De være alltid for Herrens øine, og han utrydde deres minne av jorden,
15Tegu nuolat Viešpats juos stebi, kad nuo žemės nušluotų jų atminimą.
16fordi han ikke kom i hu å gjøre barmhjertighet, men forfulgte en mann som var fattig og elendig og bedrøvet i hjertet, og vilde drepe ham.
16Nes neparodė jis gailestingumo, bet persekiojo beturtį ir vargšą, kėsinosi nužudyti sudužusį širdyje.
17Han elsket forbannelse, og den kom over ham; han hadde ikke lyst til velsignelse, og den blev langt borte fra ham;
17Jis mėgo prakeikimą, tegu jis užklumpa jį; jis nemėgo palaiminimo, tebūna jis toli nuo jo.
18han klædde sig i forbannelse som sin klædning, og den trengte som vann inn i hans liv og som olje i hans ben.
18Jis apsivilko prakeikimu kaip drabužiu, todėl kaip vanduo jis teįsisunkia į kūną, kaip aliejus į kaulus.
19La den være ham som et klædebon som han dekker sig med, og som et belte som han alltid omgjorder sig med!
19Jis tebūna jam kaip drabužis, kuris dengia jo kūną, kaip juosta, kuria jis susijuosia.
20Dette være mine motstanderes lønn fra Herren, og deres som taler ondt imot min sjel!
20Taip tegul užmoka Viešpats mano priešininkams ir tiems, kurie kalba pikta prieš mane.
21Og du, Herre, Herre, gjør vel imot mig for ditt navns skyld! Fordi din miskunnhet er god, så redde du mig!
21Bet Tu, Viešpatie Dieve, sustiprink mane dėl savojo vardo, gelbėk dėl savo gailestingumo.
22For jeg er elendig og fattig, og mitt hjerte er gjennemboret i mitt indre.
22Aš esu vargšas ir beturtis, mano širdis sužeista.
23Som en skygge, når den heller, farer jeg avsted; jeg blir jaget bort som en gresshoppe.
23Nykstu kaip šešėlis, mane nešioja kaip vėjas skėrį.
24Mine knær vakler av faste, og mitt kjød svinner og er uten fedme.
24Mano keliai nuo pasninko linksta, sulyso mano kūnas.
25Og jeg er blitt til spott for dem; de ser mig og ryster på hodet.
25Aš jiems tapau pajuoka. Matydami mane, jie kraipė galvas.
26Hjelp mig, Herre min Gud, frels mig efter din miskunnhet,
26Padėk man, Viešpatie, mano Dieve, išgelbėk mane, būdamas gailestingas.
27så de må kjenne at dette er din hånd, at du, Herre, har gjort det!
27Viešpatie, težino jie, jog tai Tavo ranka padarė.
28De forbanner, men du velsigner; de reiser sig og blir til skamme, men din tjener gleder sig.
28Jie tegul keikia, bet Tu laimink! Kai jie pakyla, tebūna sugėdinti, o Tavo tarnas tesidžiaugia.
29Mine motstandere skal klæ sig i vanære og svøpe sig i sin skam som i en kappe.
29Teapsivelka mano priešininkai nešlove, juos gėda kaip drabužis teapgaubia.
30Jeg vil storlig prise Herren med min munn, og midt iblandt mange vil jeg love ham;
30Savo burna garsiai girsiu Viešpatį, girsiu Jį minioje.
31for han står ved den fattiges høire hånd for å frelse ham fra dem som dømmer hans sjel.
31Jis stovi beturčio dešinėje, gina jį nuo pasmerkėjų.