¹Salige er de hvis vei er ulastelig, som vandrer i Herrens lov.

¹Palaiminti, kurių kelias nepeiktinas, kurie pagal Viešpaties įstatymą vaikšto.

²Salige er de som tar vare på hans vidnesbyrd, som søker ham av hele sitt hjerte

²Palaiminti, kurie klauso Jo liudijimų ir visa širdimi Jo ieško,

³og ikke gjør urett, men vandrer på hans veier.

³nedaro jie neteisybės, vaikšto Jo keliais.

⁴Du har gitt dine befalinger forat en skal holde dem nøie.

⁴Tu įsakei stropiai vykdyti Tavo potvarkius.

⁵O, at mine veier måtte bli faste, så jeg holder dine forskrifter!

⁵O kad mano keliai būtų nukreipti vykdyti Tavo nuostatus!

⁶Da skal jeg ikke bli til skamme når jeg gir akt på alle dine bud.

⁶Niekada nepatirčiau gėdos, jei į Tavo įsakymus žiūrėčiau.

⁷Jeg vil prise dig i hjertets opriktighet når jeg lærer din rettferdighets lover å kjenne.

⁷Tyra širdimi Tave šlovinsiu, teisius Tavo nuosprendžius pažinęs.

⁸Dine forskrifter vil jeg holde; du må ikke rent forlate mig!

⁸Nuostatus Tavo vykdysiu, nepalik manęs visiškai.

⁹Hvorved skal den unge holde sin sti ren? Ved å holde sig efter ditt ord.

⁹Kaip gali jaunuolis savo kelią išlaikyti tyrą? Laikydamasis Tavo žodžių.

¹⁰Av hele mitt hjerte har jeg søkt dig; la mig ikke fare vill fra dine bud!

¹⁰Visa širdimi ieškojau Tavęs, neleisk man nuo įsakymų Tavo nuklysti.

¹¹I mitt hjerte har jeg gjemt ditt ord forat jeg ikke skal synde imot dig.

¹¹Giliai širdyje paslėpiau Tavo žodį, kad Tau nenusidėčiau.

¹²Lovet være du, Herre! Lær mig dine forskrifter!

¹²Palaimintas esi, Viešpatie, mane savo nuostatų mokyk.

¹³Med mine leber har jeg forkynt alle lover fra din munn.

¹³Savo lūpomis skelbiau visus Tavo sprendimus.

¹⁴Over dine vidnesbyrds vei har jeg gledet mig, som over all rikdom.

¹⁴Tavo liudijimų keliais džiaugiuosi labiau negu visais turtais.

¹⁵På dine befalinger vil jeg grunde og tenke på dine stier.

¹⁵Apie Tavo potvarkius nuolat mąstysiu ir žiūrėsiu į Tavo kelius.

¹⁶I dine forskrifter forlyster jeg mig, jeg glemmer ikke ditt ord.

¹⁶Nuostatais Tavo gėrėsiuos, nepamiršiu Tavo žodžių.

¹⁷Gjør vel imot din tjener, så jeg kan leve! Da vil jeg holde ditt ord.

¹⁷Suteik savo tarnui malonę, kad aš gyvendamas Tavo žodžio laikyčiausi.

¹⁸Lat op mine øine, så jeg kan skue de underfulle ting i din lov!

¹⁸Atverk man akis, kad stebuklus Tavo įstatyme regėčiau.

¹⁹Jeg er en gjest på jorden; skjul ikke dine bud for mig!

¹⁹Esu žemėje svečias, neslėpk nuo manęs savo įsakymų.

²⁰Min sjel er knust, så jeg lenges efter dine lover til enhver tid.

²⁰Mano siela pailso, besiilgėdama Tavo sprendimų.

²¹Du har truet de overmodige, de forbannede, som farer vill fra dine bud.

²¹Tu sudraudi išdidžiuosius; prakeikti nuklydę nuo Tavo įsakymų.

²²Ta skam og forakt bort fra mig! For jeg har tatt vare på dine vidnesbyrd.

²²Pašalink nuo manęs panieką ir gėdą, nes laikausi Tavo liudijimų.

²³Fyrster har også sittet og talt sammen imot mig; din tjener grunder på dine forskrifter.

²³Kunigaikščiai susirinkę tariasi prieš mane, bet Tavo tarnas mąsto apie Tavo nuostatus.

²⁴Dine vidnesbyrd er også min lyst; de er mine rådgivere.

²⁴Tavo liudijimai yra mano pasimėgimas ir mano patarėjai.

²⁵Min sjel er nedtrykt i støvet; hold mig i live efter ditt ord!

²⁵Mano siela nublokšta į dulkes, atgaivink mane, kaip esi pažadėjęs.

²⁶Jeg fortalte dig mine veier, og du svarte mig; lær mig dine forskrifter!

²⁶Savo kelius paskelbiau, ir Tu išklausei mane; pamokyk mane savo nuostatų.

²⁷La mig forstå dine befalingers vei! Så vil jeg grunde på dine undergjerninger.

²⁷Leisk man suvokti Tavo potvarkių kelią, tai kalbėsiu apie Tavo stebuklus.

²⁸Min sjel gråter av sorg; reis mig op efter ditt ord!

²⁸Mano siela nyksta iš sielvarto, sustiprink mane, kaip esi pažadėjęs.

²⁹Vend løgnens vei bort fra mig, og unn mig din lov!

²⁹Melo kelią pašalink nuo manęs, savo įstatymu mane apdovanok.

³⁰Trofasthets vei har jeg utvalgt, dine lover har jeg satt for mig.

³⁰Pasirinkau tiesos kelią, Tavo sprendimus laikau priešais save.

³¹Jeg henger ved dine vidnesbyrd; Herre, la mig ikke bli til skamme!

³¹Įsitvėriau Tavo liudijimų; Viešpatie, neleisk man patirti gėdos.

³²Dine buds vei vil jeg løpe; for du frir mitt hjerte fra angst.

³²Tavo įsakymų keliu bėgsiu, kai išplėsi mano širdį.

³³Lær mig, Herre, dine forskrifters vei! Så vil jeg ta vare på den inntil enden.

³³Viešpatie, pamokyk mane savo nuostatų kelio, tai iki galo jo laikysiuos.

³⁴Lær mig! Så vil jeg ta vare på din lov og holde den av hele mitt hjerte.

³⁴Duok suprasti Tavo įstatymą, kad vykdyčiau ir nuoširdžiai jo laikyčiausi.

³⁵Led mig frem på dine buds sti! For i den har jeg min lyst.

³⁵Savo įsakymų takais mane vesk, nes jais aš gėriuosi.

³⁶Bøi mitt hjerte til dine vidnesbyrd og ikke til vinning!

³⁶Palenk mano širdį prie liudijimų savo, o ne prie godumo,

³⁷Vend mine øine bort fra å se efter tomhet, hold mig i live på din vei!

³⁷nugręžk mano akis nuo tuštybių; atgaivink mane savo kelyje.

³⁸Opfyll for din tjener ditt ord, som er for dem som frykter dig!

³⁸Ištesėk pažadą, duotą savo tarnui, kuris bijosi Tavęs.

³⁹Ta bort min vanære, som jeg frykter for! For dine lover er gode.

³⁹Nukreipk nuo manęs gėdą, kuri baugina mane, nes Tavo sprendimai yra geri.

⁴⁰Se, jeg lenges efter dine befalinger; hold mig i live ved din rettferdighet!

⁴⁰Štai aš ilgiuosi Tavo potvarkių, atgaivink mane savo teisumu.

⁴¹La dine nådegjerninger, Herre, komme over mig, din frelse efter ditt ord!

⁴¹Viešpatie, būk man gailestingas, teateina Tavo išgelbėjimas, kaip Tu pažadėjai.

⁴²Jeg vil gi den svar som håner mig; for jeg setter min lit til ditt ord.

⁴²Tada duosiu atsakymą tam, kuris iš manęs tyčiojasi, nes pasitikiu Tavo žodžiu.

⁴³Ta ikke sannhets ord så rent bort fra min munn! For jeg bier på dine dommer.

⁴³Neatimk iš manęs tiesos žodžio, nes laukiu Tavo sprendimų.

⁴⁴Jeg vil holde din lov stadig, evindelig og alltid.

⁴⁴Per amžių amžius laikysiuos Tavo įstatymo.

⁴⁵La mig vandre i fritt rum! For jeg spør efter dine befalinger.

⁴⁵Vaikščiosiu laisvas, nes tyrinėju Tavo potvarkius.

⁴⁶Jeg vil tale om dine vidnesbyrd for konger og skal ikke bli til skamme.

⁴⁶Kalbėsiu apie Tavo liudijimus karalių akivaizdoje ir nebūsiu sugėdintas.

⁴⁷Jeg har min lyst i dine bud, som jeg elsker.

⁴⁷Gėrėsiuosi Tavo įsakymais, kuriuos pamilau.

⁴⁸Jeg løfter mine hender til dine bud, som jeg elsker, og jeg vil grunde på dine forskrifter.

⁴⁸Kelsiu rankas į Tavo įsakymus, kuriuos pamilau, mąstysiu apie Tavo nuostatus.

⁴⁹Kom i hu ordet til din tjener, fordi du har gitt mig håp!

⁴⁹Prisimink žodį savo tarnui, kuriuo suteikei man viltį.

⁵⁰Det er min trøst i min elendighet at ditt ord har holdt mig i live.

⁵⁰Tai yra paguoda mano varge, nes Tavo žodis mane atgaivino.

⁵¹De overmodige har spottet mig såre; fra din lov er jeg ikke avveket.

⁵¹Nors pasipūtėliai mane skaudžiai išjuokia, nuo Tavo įstatymo aš nenukrypau.

⁵²Jeg kom dine dommer fra evighet i hu, Herre, og jeg blev trøstet.

⁵²Viešpatie, aš prisimenu Tavo senus nuosprendžius ir jais pasiguodžiu.

⁵³En brennende harme har grepet mig over de ugudelige, som forlater din lov.

⁵³Mane siaubas apima, kai matau nedorėlį, nepaisantį Tavo įstatymo.

⁵⁴Dine forskrifter er blitt mine lovsanger i min utlendighets hus.

⁵⁴Tavo nuostatai tapo man giesmėmis mano viešnagės namuose.

⁵⁵Jeg kom om natten ditt navn i hu, Herre, og jeg holdt din lov.

⁵⁵Ir naktį atsimenu, Viešpatie, Tavąjį vardą ir laikausi Tavo įstatymo.

⁵⁶Dette blev mig gitt: at jeg har tatt vare på dine befalinger.

⁵⁶Tai teko man, nes aš laikiausi Tavo potvarkių.

⁵⁷Herren er min del, sa jeg, idet jeg holdt dine ord.

⁵⁷Viešpats yra mano dalis; aš pasižadėjau Tavo žodžių laikytis.

⁵⁸Jeg bønnfalt dig av hele mitt hjerte: Vær mig nådig efter ditt ord!

⁵⁸Nuoširdžiai ieškau Tavo palankumo, būk gailestingas, kaip esi pažadėjęs.

⁵⁹Jeg eftertenkte mine veier og vendte mine føtter til dine vidnesbyrd.

⁵⁹Galvojau apie savo kelią ir pasukau link Tavo liudijimų.

⁶⁰Jeg hastet og ventet ikke med å holde dine bud.

⁶⁰Skubiai ir nedelsdamas vykdau Tavo įsakymus.

⁶¹De ugudeliges strikker har omspent mig, din lov har jeg ikke glemt.

⁶¹Nors nedorėliai apiplėšė mane, bet aš neužmiršau Tavo įstatymo.

⁶²Midt om natten står jeg op for å prise dig for din rettferdighets lover.

⁶²Vidurnaktį atsikėlęs, dėkoju už teisingus Tavo sprendimus.

⁶³Jeg holder mig til alle dem som frykter dig, og som holder dine befalinger.

⁶³Aš draugas visiems, kurie Tavęs bijo ir Tavo potvarkius vykdo.

⁶⁴Jorden er full av din miskunnhet, Herre; lær mig dine forskrifter!

⁶⁴Viešpatie, žemė pilna Tavo gailestingumo, mokyk mane savo nuostatų.

⁶⁵Du har gjort vel imot din tjener, Herre, efter ditt ord.

⁶⁵Viešpatie, Tu darei savo tarnui gera, kaip buvai pažadėjęs.

⁶⁶Lær mig god skjønnsomhet og kunnskap! For jeg tror på dine bud.

⁶⁶Mokyk mane teisingai nuspręsti ir pasirinkti, nes aš patikėjau Tavo įsakymais.

⁶⁷Før jeg blev ydmyket, fór jeg vill; men nu holder jeg ditt ord.

⁶⁷Nuklydęs ir pažemintas buvau, bet dabar klausau Tavo žodžio.

⁶⁸Du er god og gjør godt; lær mig dine forskrifter!

⁶⁸Tu esi geras ir darai gera, mokyk mane savo nuostatų.

⁶⁹De overmodige har spunnet løgn sammen imot mig; jeg holder dine befalinger av hele mitt hjerte.

⁶⁹Šmeižtais drabsto mane pasipūtėliai, bet aš nuoširdžiai Tavo potvarkių laikausi.

⁷⁰Deres hjerte er som en fettklump; jeg har min lyst i din lov.

⁷⁰Jų širdis vieni riebalai, o aš gėriuosi Tavo įstatymu.

⁷¹Det var mig godt at jeg blev ydmyket, forat jeg kunde lære dine forskrifter.

⁷¹Naudinga man buvo nukentėti, kad Tavo nuostatų pasimokyčiau.

⁷²Din munns lov er mig bedre enn tusen stykker gull og sølv.

⁷²Man Tavo įstatymas brangesnis už daugybę aukso ir sidabro.

⁷³Dine hender har skapt mig og gjort mig; gi mig forstand, forat jeg må lære dine bud!

⁷³Tavo rankos padarė ir suformavo mane; suteik man išminties suprasti Tavo įsakymus.

⁷⁴De som frykter dig, skal se mig og glede sig; for jeg venter på ditt ord.

⁷⁴Kurie Tavęs bijo, džiaugiasi mane matydami, nes Tavo žodžiu pasitikiu.

⁷⁵Jeg vet, Herre, at dine dommer er rettferdighet, og i trofasthet har du ydmyket mig.

⁷⁵Viešpatie, žinau, jog teisingi Tavo sprendimai ir teisingai mane nubaudei.

⁷⁶La din miskunnhet være mig til trøst efter ditt ord til din tjener!

⁷⁶Paguosk dabar mane savo malone, kaip esi savo tarnui žadėjęs.

⁷⁷La din miskunnhet komme over mig, forat jeg kan leve! For din lov er min lyst.

⁷⁷Būk gailestingas, kad aš išlikčiau gyvas, nes gėriuosi Tavo įstatymu.

⁷⁸La de overmodige bli til skamme! For de har trykket mig ned uten årsak; jeg grunder på dine befalinger.

⁷⁸Sugėdinti tebūna išdidieji, nes jie be priežasties puolė mane. Aš mąstysiu apie Tavo potvarkius.

⁷⁹La dem vende tilbake til mig, de som frykter dig og kjenner dine vidnesbyrd!

⁷⁹Tesigręžia į mane, kurie Tavęs bijo, kurie pažino Tavo liudijimus.

⁸⁰La mitt hjerte være fullkomment i dine forskrifter, forat jeg ikke skal bli til skamme!

⁸⁰Tegu mano širdis nepažeidžia nuostatų Tavo, kad nebūčiau sugėdintas.

⁸¹Min sjel vansmekter av lengsel efter din frelse; jeg venter på ditt ord.

⁸¹Mano siela ilgisi Tavo išgelbėjimo, bet aš pasitikiu Tavo žodžiu.

⁸²Mine øine vansmekter av lengsel efter ditt ord idet jeg sier: Når vil du trøste mig?

⁸²Mano akys pavargo belaukdamos, kas Tavo žadėta. Kada Tu mane paguosi?

⁸³For jeg er som en skinnsekk i røk*; dine forskrifter glemmer jeg ikke. / {* d.e. jeg tørker bort.}

⁸³Nors tapau panašus į vynmaišį dūmuose, bet Tavo nuostatų neužmiršau.

⁸⁴Hvor mange er vel din tjeners dager? Når vil du holde dom over mine forfølgere?

⁸⁴Kiek dar dienų liko Tavo tarnui? Kada mano persekiotojus pasmerksi?

⁸⁵De overmodige har gravd graver for mig, de som ikke skikker sig efter din lov.

⁸⁵Išdidieji kasa man duobę, nepaisydami Tavo įstatymo.

⁸⁶Alle dine bud er trofasthet; uten årsak forfølger de mig; hjelp mig!

⁸⁶Visi Tavo įsakymai teisūs; padėk man prieš melagingus persekiotojus.

⁸⁷På lite nær har de tilintetgjort mig i landet; men jeg har ikke forlatt dine befalinger.

⁸⁷Jie vos nesunaikino manęs žemėje. Bet aš Tavo potvarkių neapleidau.

⁸⁸Hold mig i live efter din miskunnhet! Så vil jeg ta vare på din munns vidnesbyrd.

⁸⁸Atgaivink mane dėl savo malonės! Aš laikysiuosi Tavo burnos liudijimų.

⁸⁹Til evig tid, Herre, står ditt ord fast i himmelen.

⁸⁹Viešpatie, Tavo žodis amžinai įtvirtintas danguje.

⁹⁰Fra slekt til slekt varer din trofasthet; du grunnfestet jorden, og den stod der.

⁹⁰Tavo ištikimybė kartų kartoms; Tu sutvėrei žemę, ir ji pasilieka.

⁹¹Til å utføre dine dommer står de* der enn idag; for alle ting er dine tjenere. / {* himmelen og jorden.}

⁹¹Ligi šiol viskas laikosi, kaip Tavo nutarta, Tau viskas tarnauja.

⁹²Dersom din lov ikke hadde vært min lyst, var jeg omkommet i min elendighet.

⁹²Jei Tavo įstatymu nesigėrėčiau, seniai būčiau žuvęs.

⁹³Til evig tid skal jeg ikke glemme dine befalinger; for ved dem har du holdt mig i live.

⁹³Niekada neužmiršiu Tavo potvarkių, nes jais Tu atgaivinai mane.

⁹⁴Din er jeg, frels mig! For jeg har søkt dine befalinger.

⁹⁴Aš esu Tavo, išgelbėk mane, trokštu suvokti Tavo potvarkius.

⁹⁵De ugudelige har bidd på mig for å ødelegge mig; jeg gir akt på dine vidnesbyrd.

⁹⁵Nedorėliai mane pražudyti kėsinasi, tačiau aš Tavo liudijimų laikysiuosi.

⁹⁶På all fullkommenhet har jeg sett en ende, men ditt bud strekker sig såre vidt.

⁹⁶Mačiau, kad tobuliausi dalykai yra riboti, tik įsakymas Tavo beribis.

⁹⁷Hvor jeg har din lov kjær! Hele dagen grunder jeg på den.

⁹⁷Kaip aš myliu Tavo įstatymą, mąstau apie jį ištisą dieną.

⁹⁸Dine bud gjør mig visere enn mine fiender; for til evig tid eier jeg dem.

⁹⁸Įsakymai Tavo padarė mane protingesnį už mano priešus, nes jie visuomet su manimi.

⁹⁹Jeg er blitt klokere enn alle mine lærere; for jeg grunder på dine vidnesbyrd.

⁹⁹Daugiau suprantu už visus savo mokytojus, nes mąstau apie Tavo liudijimus.

¹⁰⁰Jeg er forstandigere enn de gamle; for jeg har tatt vare på dine befalinger.

¹⁰⁰Daugiau išmanau už senius, nes laikausi Tavo potvarkių.

¹⁰¹Fra enhver ond sti har jeg holdt mine føtter borte forat jeg kunde holde ditt ord.

¹⁰¹Nuo bet kokio pikto kelio susilaikau, nes klausau Tavo žodžio.

¹⁰²Fra dine lover er jeg ikke avveket; for du har lært mig.

¹⁰²Nuo Tavo sprendimų nenukrypau, nes Tu mokai mane.

¹⁰³Hvor dine ord er søte for min gane, mere enn honning for min munn!

¹⁰³Kokie saldūs man yra Tavo žodžiai, saldesni mano burnai už medų.

¹⁰⁴Av dine befalinger får jeg forstand; derfor hater jeg all løgnens sti.

¹⁰⁴Dėl Tavo potvarkių tapau išmintingas, todėl nekenčiu jokio melo.

¹⁰⁵Ditt ord er en lykte for min fot og et lys for min sti.

¹⁰⁵Tavo žodis yra žibintas mano kojai ir šviesa mano takui.

¹⁰⁶Jeg har svoret, og jeg har holdt det, å ta vare på din rettferdighets lover.

¹⁰⁶Prisiekiau vykdyti Tavo teisingus sprendimus ir laikysiuosi jų.

¹⁰⁷Jeg er såre nedbøiet; Herre, hold mig i live efter ditt ord!

¹⁰⁷Viešpatie, esu labai prislėgtas, atgaivink mane, kaip esi pažadėjęs.

¹⁰⁸La min munns frivillige offere tekkes dig, Herre, og lær mig dine lover!

¹⁰⁸Viešpatie, priimk mano lūpų laisvos valios auką, pamokyk mane savo sprendimų.

¹⁰⁹Jeg går alltid med livet i hendene, men din lov har jeg ikke glemt.

¹⁰⁹Mano siela yra nuolat mano rankoje, tačiau Tavo įstatymo nepamirštu.

¹¹⁰De ugudelige har lagt snare for mig, men jeg har ikke forvillet mig fra dine befalinger.

¹¹⁰Nedorėliai man spendžia žabangus, bet nuo Tavo potvarkių nenukrypau.

¹¹¹Jeg har fått dine vidnesbyrd i eie evindelig; for de er mitt hjertes glede.

¹¹¹Pamokymai Tavo yra mano paveldėtas turtas, jie mano širdies džiaugsmas.

¹¹²Jeg har bøiet mitt hjerte til å gjøre efter dine forskrifter evindelig, inntil enden.

¹¹²Palenkiau savo širdį vykdyti Tavo nuostatų, tai darysiu dabar ir visados.

¹¹³De tvesinnede hater jeg, men din lov elsker jeg.

¹¹³Veidmainių nekenčiu, bet Tavo įstatymą myliu.

¹¹⁴Du er mitt skjul og mitt skjold, jeg venter på ditt ord.

¹¹⁴Tu esi mano slėptuvė ir skydas, Tavo žodžiais pasitikiu.

¹¹⁵Vik fra mig, I som gjør ondt, forat jeg må holde min Guds bud!

¹¹⁵Pasitraukite nuo manęs, piktadariai! Aš Viešpaties įsakymus vykdysiu.

¹¹⁶Hold mig oppe efter ditt ord, forat jeg kan leve, og la mig ikke bli til skamme med mitt håp!

¹¹⁶Palaikyk mane, kaip žadėjai, kad gyvenčiau, tenebūsiu sugėdintas dėl savo vilties.

¹¹⁷Støtt mig, så jeg må bli frelst! Da vil jeg alltid skue med lyst på dine forskrifter.

¹¹⁷Suteik pagalbą, ir aš būsiu saugus, nuostatų Tavo niekados nepamiršiu.

¹¹⁸Du akter for intet alle dem som farer vill fra dine forskrifter; for deres svik er forgjeves.

¹¹⁸Tu atmeti tuos, kurie nuo Tavo nuostatų nukrypo, jie apsigauna savo melu.

¹¹⁹Som slagg bortrydder du alle ugudelige på jorden; derfor elsker jeg dine vidnesbyrd.

¹¹⁹Tu visus žemės nedorėlius pašalini tartum atmatas, bet aš myliu Tavo liudijimus.

¹²⁰Av redsel for dig gyser min kropp, og jeg frykter for dine dommer.

¹²⁰Mano kūnas dreba, bijodamas Tavęs, aš bijau Tavo sprendimų.

¹²¹Jeg har gjort rett og rettferdighet; du vil ikke overgi mig til dem som undertrykker mig.

¹²¹Dariau, kas yra teisu ir teisinga; neatiduok manęs prispaudėjams.

¹²²Gå i borgen for din tjener, forat det kan gå ham vel! La ikke de overmodige undertrykke mig!

¹²²Užtikrink savo tarnui gerovę, neleisk, kad išdidieji mane nugalėtų.

¹²³Mine øine vansmekter av lengsel efter din frelse og efter din rettferdighets ord.

¹²³Mano akys pavargo belaukdamos Tavo išgelbėjimo ir Tavo teisumo žodžio.

¹²⁴Gjør med din tjener efter din miskunnhet, og lær mig dine forskrifter!

¹²⁴Būk gailestingas savo tarnui, mokyk mane savo nuostatų.

¹²⁵Jeg er din tjener; lær mig, så jeg kan kjenne dine vidnesbyrd!

¹²⁵Esu Tavo tarnas; duok man supratimą pažinti Tavo liudijimus.

¹²⁶Det er tid for Herren å gripe inn; de har brutt din lov.

¹²⁶Viešpatie, metas Tau veikti, nes žmonės laužo Tavo įstatymą.

¹²⁷Derfor elsker jeg dine bud mere enn gull, ja mere enn fint gull.

¹²⁷Tavo įsakymai brangesni man už auksą, už gryną auksą.

¹²⁸Derfor holder jeg alle befalinger om alle ting for å være rette; jeg hater all løgnens sti.

¹²⁸Todėl visus Tavo potvarkius laikau teisingais, nekenčiu melagingų takų.

¹²⁹Underfulle er dine vidnesbyrd; derfor tar min sjel vare på dem.

¹²⁹Tavo liudijimai yra stebuklingi, todėl mano siela jų klauso.

¹³⁰Dine ords åpenbaring oplyser, den gjør enfoldige forstandige.

¹³⁰Tavo žodžių aiškinimas apšviečia, neišmanančius daro supratingus.

¹³¹Jeg åpnet min munn og sukket av lengsel; for jeg stundet efter dine bud.

¹³¹Atveriu savo burną ir įkvepiu, alkstu Tavo įsakymų.

¹³²Vend dig til mig og vær mig nådig, som rett er mot dem som elsker ditt navn!

¹³²Pažvelk į mane ir būk gailestingas, kaip darai mylintiems Tavo vardą.

¹³³Gjør mine trin faste ved ditt ord, og la ingen urett herske over mig!

¹³³Kreipk mano žingsnius pagal savo žodžius, kad neteisybė man neviešpatautų.

¹³⁴Forløs mig fra menneskers vold! Så vil jeg holde dine befalinger.

¹³⁴Nuo žmonių priespaudos mane išlaisvink, ir aš vykdysiu Tavo potvarkius.

¹³⁵La ditt åsyn lyse for din tjener, og lær mig dine forskrifter!

¹³⁵Parodyk savo tarnui savo veidą šviesų ir mokyk mane savo nuostatų.

¹³⁶Mine øine flyter bort i vannstrømmer over dem som ikke holder din lov.

¹³⁶Iš akių man srūva upeliai, nes jie nesilaiko Tavo įstatymo.

¹³⁷Du er rettferdig, Herre, og dine dommer er rettvise.

¹³⁷Viešpatie, Tu esi teisus, teisingi Tavo sprendimai.

¹³⁸Du har fastsatt dine vidnesbyrd i rettferdighet og stor trofasthet.

¹³⁸Tavo liudijimai teisingi ir neabejotini.

¹³⁹Min nidkjærhet har fortært mig, fordi mine motstandere har glemt dine ord.

¹³⁹Mano uolumas graužia mane, nes priešai pamiršo Tavo žodžius.

¹⁴⁰Ditt ord er vel renset, og din tjener elsker det.

¹⁴⁰Tavo žodis yra visiškai tyras, jį Tavo tarnas brangina.

¹⁴¹Jeg er liten og foraktet; jeg har ikke glemt dine befalinger.

¹⁴¹Nors esu paniekintas ir menkas, bet Tavo potvarkių neužmiršiu.

¹⁴²Din rettferdighet er en evig rettferdighet, og din lov er sannhet.

¹⁴²Tavo teisumas amžinas, Tavo įstatymas­tiesa.

¹⁴³Nød og trengsel fant mig; dine bud er min lyst.

¹⁴³Nors vargas ir sielvartas spaudžia, bet Tavo įsakymais gėriuosi.

¹⁴⁴Dine vidnesbyrd er rettferdige til evig tid; lær mig, forat jeg kan leve!

¹⁴⁴Tavo liudijimai yra teisingi per amžius. Leisk man juos suprasti, ir aš gyvensiu.

¹⁴⁵Jeg roper av hele mitt hjerte; svar mig, Herre! Jeg vil ta vare på dine forskrifter.

¹⁴⁵Šaukiuosi iš širdies, Viešpatie, išklausyk mane; aš laikysiuosi Tavo nuostatų.

¹⁴⁶Jeg roper til dig, frels mig! Så vil jeg holde dine vidnesbyrd.

¹⁴⁶Šaukiuosi Tavęs; išgelbėk mane, ir klausysiu Tavo liudijimų.

¹⁴⁷Jeg var årle oppe i morgenlysningen og ropte om hjelp; jeg ventet på dine ord.

¹⁴⁷Prieš aušrą keliuosi ir šaukiu, nes pasitikiu Tavo žodžiu.

¹⁴⁸Mine øine var oppe før nattevaktene, forat jeg kunde grunde på ditt ord.

¹⁴⁸Atmerkiu akis dar prieš aušrą, mąstau apie Tavo žodį.

¹⁴⁹Hør min røst efter din miskunnhet! Herre, hold mig i live efter dine lover!

¹⁴⁹Viešpatie, išgirsk mane, būdamas maloningas; atgaivink mane, kaip esi nusprendęs.

¹⁵⁰De er kommet nær som jager efter ugjerning; fra din lov er de kommet langt bort.

¹⁵⁰Artėja priešai klastingi, nutolę nuo Tavo įstatymo.

¹⁵¹Du er nær, Herre, og alle dine bud er sannhet.

¹⁵¹Arti esi, Viešpatie, ir visi Tavo įsakymai teisingi.

¹⁵²For lenge siden vet jeg av dine vidnesbyrd at du har grunnet dem for evig tid.

¹⁵²Seniai pažinau Tavo liudijimus, kad jie yra amžini.

¹⁵³Se min elendighet og utfri mig! For jeg har ikke glemt din lov.

¹⁵³Pažvelk į mano skurdą ir išlaisvink mane; juk aš nepamirštu Tavo įstatymo.

¹⁵⁴Før min sak og forløs mig, hold mig i live efter ditt ord!

¹⁵⁴Gink mano bylą ir išvaduok mane, atgaivink, kaip esi pažadėjęs.

¹⁵⁵Frelse er langt borte fra de ugudelige; for de søker ikke dine forskrifter.

¹⁵⁵Išgelbėjimas toli nuo nedorėlių, nes jie neklauso Tavo nuostatų.

¹⁵⁶Din miskunnhet er stor, Herre; hold mig i live efter dine dommer!

¹⁵⁶Koks didis, Viešpatie, Tavo gailestingumas, atgaivink mane, kaip esi nusprendęs.

¹⁵⁷Mange er mine forfølgere og mine motstandere; jeg er ikke avveket fra dine vidnesbyrd.

¹⁵⁷Daug mano persekiotojų ir priešų, bet aš nenukrypstu nuo Tavo liudijimų.

¹⁵⁸Jeg så de troløse og vemmedes, dem som ikke holdt ditt ord.

¹⁵⁸Neištikimuosius matau ir bjauriuosi, nes jie nepaiso Tavo žodžio.

¹⁵⁹Se at jeg har elsket dine befalinger! Herre, hold mig i live efter din miskunnhet!

¹⁵⁹Žiūrėk, Viešpatie, kaip Tavo potvarkius myliu; atgaivink mane, būdamas maloningas.

¹⁶⁰Summen av ditt ord er sannhet, og til evig tid står all din rettferdighets lov fast.

¹⁶⁰Tavo žodžiai teisingi nuo pradžių, ir visi Tavo teisūs sprendimai amžini.

¹⁶¹Fyrster forfulgte mig uten årsak, men mitt hjerte fryktet for dine ord.

¹⁶¹Kunigaikščiai be priežasties persekioja mane, bet mano širdis vien Tavo žodžių tebijo.

¹⁶²Jeg gleder mig over ditt ord som en som finner meget bytte.

¹⁶²Tavo žodžiu džiaugiuosi, kaip didelį lobį suradęs.

¹⁶³Løgn har jeg hatet og avskydd, din lov har jeg elsket.

¹⁶³Melo nekenčiu ir bjauriuosi, bet Tavo įstatymas man mielas.

¹⁶⁴Syv ganger om dagen har jeg prist dig for din rettferdighets lover.

¹⁶⁴Septynis kartus per dieną giriu Tave už Tavo teisingus sprendimus.

¹⁶⁵Megen fred har de som elsker din lov, og det er ikke noget anstøt for dem.

¹⁶⁵Kas myli Tavo įstatymą, turi didelę ramybę ir niekada nesuklumpa.

¹⁶⁶Jeg har ventet på din frelse, Herre, og jeg har holdt dine bud.

¹⁶⁶Laukiu, Dieve, Tavo išgelbėjimo, Tavo įsakymus vykdau.

¹⁶⁷Min sjel har holdt dine vidnesbyrd, og jeg elsket dem såre.

¹⁶⁷Mano siela klauso Tavo liudijimų, nes labai juos myliu.

¹⁶⁸Jeg har holdt dine befalinger og dine vidnesbyrd; for alle mine veier er for ditt åsyn.

¹⁶⁸Laikausi Tavo potvarkių ir liudijimų, visi mano keliai Tau žinomi.

¹⁶⁹La mitt klagerop komme nær for ditt åsyn, Herre! Lær mig efter ditt ord!

¹⁶⁹Tepasiekia Tave mano šauksmas, Viešpatie; duok man supratimą, kaip esi pažadėjęs.

¹⁷⁰La min inderlige bønn komme for ditt åsyn! Frels mig efter ditt ord!

¹⁷⁰Tepasiekia mano malda Tave; išlaisvink, kaip esi pažadėjęs.

¹⁷¹Mine leber skal flyte over av lovsang; for du lærer mig dine forskrifter.

¹⁷¹Mano lūpos girs Tave, nes mokai mane savo nuostatų.

¹⁷²Min tunge skal synge om ditt ord; for alle dine bud er rettferdighet.

¹⁷²Mano liežuvis kalbės apie Tavo žodį, nes Tavo įsakymai teisingi.

¹⁷³La din hånd være mig til hjelp! For jeg har utvalgt dine befalinger.

¹⁷³Tavo ranka tepadeda man, nes aš pasirinkau Tavo potvarkius.

¹⁷⁴Jeg lenges efter din frelse, Herre, og din lov er min lyst.

¹⁷⁴Ilgiuosi, Viešpatie, Tavo išgelbėjimo, įstatymu Tavo gėriuosi.

¹⁷⁵La min sjel leve og love dig, og la dine dommer hjelpe mig!

¹⁷⁵Mano siela tegyvena ir tegiria Tave, Tavo sprendimai tepadeda man.

¹⁷⁶Jeg har faret vill; opsøk din tjener som et tapt får! for jeg har ikke glemt dine bud.

¹⁷⁶Klaidžioju kaip avis paklydus. Ieškok savo tarno, nes Tavo įsakymų aš neužmiršau.