1Ved Babylons elver, der satt vi og gråt når vi kom Sion i hu.
1Prie Babilono upių sėdėjome ir verkėme, atsimindami Sioną.
2På vidjene der hengte vi våre harper;
2Ten ant gluosnių šakų pakabinome savo arfas.
3for der krevde våre fangevoktere sanger av oss, våre plagere at vi skulde være glade: Syng for oss av Sions sanger!
3Nes mūsų trėmėjai mums liepė giedoti, kurie mus apiplėšė, ragino džiūgauti: “Pagiedokite mums Siono giesmių!”
4Hvorledes skulde vi synge Herrens sang på fremmed jord?
4Kaip giedosime Viešpaties giesmę svetimoje šalyje?
5Glemmer jeg dig, Jerusalem, da glemme mig* min høire hånd! / {* nekte mig sin tjeneste.}
5Jeigu, Jeruzale, tave užmirščiau, mano dešinė tepamiršta mane!
6Min tunge henge fast ved min gane om jeg ikke kommer dig i hu, om jeg ikke setter Jerusalem over min høieste glede!
6Tepridžiūna prie gomurio mano liežuvis, jei tavęs neatsiminčiau, jeigu tu man brangesnė nebūtum už visus džiaugsmus, Jeruzale!
7Kom Jerusalems dag i hu, Herre, så du straffer Edoms barn, dem som sa: Riv ned, riv ned, like til grunnen i den!
7Viešpatie, atsimink Jeruzalės dieną prieš Edomo žmones. Jie sakė: “Griaukite, griaukite ją iki pamatų!”
8Babels datter, du ødelagte! Lykksalig er den som gir dig gjengjeld for den gjerning du gjorde mot oss.
8O Babilone, tu naikintojau, laimingas bus, kas tau už mums padarytą skriaudą atmokės!
9Lykksalig er den som griper og knuser dine spede barn imot klippen.
9Laimingas, kas, pagriebęs kūdikius tavo, į kietą uolą sudaužys!