1Til sangmesteren; av David; en salme. Herre, du ransaker mig og kjenner mig.
1Viešpatie, Tu ištyrei mane ir pažįsti.
2Enten jeg sitter, eller jeg står op, da vet du det; du forstår min tanke langt fra.
2Tu žinai, kada keliuosi ir kada atsisėdu, Tu supranti mano mintis.
3Min sti og mitt leie gransker du ut, og du kjenner grant alle mine veier.
3Matai, kada vaikštau ir kada ilsiuosi; žinai visus mano kelius.
4For det er ikke et ord på min tunge - se, Herre, du vet det alt sammen.
4Dar mano liežuvis nepratarė žodžio, Tu, Viešpatie, jau viską žinai.
5Bakfra og forfra omgir du mig, og du legger din hånd på mig.
5Apglėbęs laikai mane iš priekio ir iš užpakalio, uždėjai ant manęs savo ranką.
6Å forstå dette er mig for underlig, det er for høit, jeg makter det ikke.
6Toks pažinimas man yra labai nuostabus, ne man pasiekti Tavo aukštybes.
7Hvor skal jeg gå fra din Ånd, og hvor skal jeg fly fra ditt åsyn?
7Kur nuo Tavo dvasios aš pasislėpsiu, kur nuo Tavo veido pabėgsiu?
8Farer jeg op til himmelen så er du der, og vil jeg rede mitt leie i dødsriket, se, da er du der.
8Jei užkopčiau į dangų, Tu ten. Jei nusileisčiau į pragarą, Tu ten.
9Tar jeg morgenrødens vinger, og vil jeg bo ved havets ytterste grense,
9Jei aušros sparnus pasiėmęs nusileisčiau, kur baigiasi jūros,
10så fører også der din hånd mig, og din høire hånd holder mig fast.
10ir ten Tavo ranka vestų mane ir laikytų Tavo dešinė.
11Og sier jeg: Mørket skjule mig, og lyset omkring mig bli natt -
11Jei sakyčiau: “Tamsa teapdengia mane”, naktis aplinkui mane šviesa pavirstų.
12så gjør heller ikke mørket det for mørkt for dig, og natten lyser som dagen, mørket er som lyset.
12Tamsa nepaslepia nuo Tavęs, Tau net naktį šviesu kaip dieną.
13For du har skapt mine nyrer, du virket mig i min mors liv.
13Tu mano širdį sukūrei, sutvėrei mane motinos įsčiose.
14Jeg priser dig fordi jeg er virket på forferdelig underfull vis; underfulle er dine gjerninger, og min sjel kjenner det såre vel.
14Girsiu Tave, kad taip nuostabiai ir baimę keliančiai esu sukurtas. Kokie nuostabūs yra Tavo darbai, ir mano siela tai gerai žino.
15Mine ben var ikke skjult for dig da jeg blev virket i lønndom, da jeg blev kunstig virket i jordens dyp*. / {* d.e. i mors liv.}
15Nė vienas kaulas nebuvo paslėptas nuo Tavęs, kai slaptoje buvau padarytas, kai buvau tveriamas žemės gelmėse.
16Da jeg bare var foster, så dine øine mig, og i din bok blev de alle opskrevet de dager som blev fastsatt da ikke en av dem var kommet.
16Tavo akys matė mane dar negimusį ir Tavo knygoje buvo viskas surašyta: dienos, kurias man skyrei, kai dar nė vienos jų nebuvo.
17Hvor vektige dine tanker er for mig, Gud, hvor store deres summer!
17Brangios man yra Tavo mintys, Dieve, nesuskaitoma jų gausybė!
18Vil jeg telle dem, så er de flere enn sand; jeg våkner op, og jeg er ennu hos dig.
18Jei mėginčiau skaičiuoti, jų būtų daugiau kaip smėlio. Atsibudęs aš tebesu su Tavimi.
19Gud, gid du vilde drepe den ugudelige, og I blodtørstige menn, vik fra mig -
19Dieve, Tu tikrai sunaikinsi nedorėlį, kraugeriai, atsitraukite nuo manęs!
20de som nevner ditt navn til å fremme onde råd, som bruker det til løgn, dine fiender!
20Jie nedorai apie Tave kalba, Tavo vardą piktam jie naudoja.
21Skulde jeg ikke hate dem som hater dig, Herre, og avsky dem som reiser sig imot dig?
21Aš nekenčiu tų, Viešpatie, kurie Tavęs nekenčia, man bjaurūs tie, kurie prieš Tave sukyla.
22Jeg hater dem med et fullkomment hat; de er mine fiender.
22Aš jų nekenčiu be galo, laikau juos savo priešais.
23Ransak mig, Gud, og kjenn mitt hjerte! Prøv mig og kjenn mine mangehånde tanker,
23Ištirk mane, Dieve, pažink mano širdį; išbandyk mane ir pažink mano mintis.
24og se om jeg er på fortapelsens vei, og led mig på evighetens vei!
24Matyk, ar aš einu nedorėlių keliu, ir vesk mane keliu amžinuoju!