¹En bønn av David. Hør, Herre, på rettferdighet, merk på mitt klagerop, vend øret til min bønn fra leber uten svik!

¹Viešpatie, paklausyk teisiojo skundo, išgirsk mano šauksmą. Teišgirsta Tavo ausys maldą iš mano neklastingų lūpų.

²La min rett gå ut fra ditt åsyn, dine øine skue hvad rett er!

²Iš Tavęs teišeina man sprendimas, tegul Tavo akys mato teisybę.

³Du har prøvd mitt hjerte, gjestet det om natten, du har ransaket mig, du fant intet; min munn viker ikke av fra mine tanker.

³Tu ištyrei mano širdį, aplankei mane naktį, išbandei mane ir nieko neradai. Aš nusprendžiau nenusidėti savo burna.

⁴Mot menneskenes gjerninger har jeg efter dine lebers ord tatt mig i vare for voldsmannens stier.

⁴Žmonių darbuose pagal Tavo lūpų žodžius aš saugojausi naikintojo takų.

⁵Mine skritt holdt fast ved dine fotspor, mine trin vaklet ikke.

⁵Palaikyk mane einantį Tavo takais, kad mano kojos nepaslystų.

⁶Jeg roper til dig, for du svarer mig, Gud! Bøi ditt øre til mig, hør mitt ord!

⁶Šaukiausi Tavęs, nes Tu išklausysi mane, Dieve! Atkreipk į mane savo dėmesį, išgirsk mano kalbą.

⁷Vis din miskunnhet i underfulle gjerninger, du som med din høire hånd frelser dem som flyr til dig, fra deres motstandere!

⁷Parodyk savo nuostabų gailestingumą, Tu, kuris savo dešine gelbsti nuo priešų Tavimi pasitikinčius.

⁸Vokt mig som din øiesten, skjul under dine vingers skygge

⁸Saugok mane kaip savo akies vyzdį, savo sparnų šešėlyje slėpk mane

⁹for de ugudelige, som ødelegger mig, mine dødsfiender, som omringer mig!

⁹nuo prispaudėjų, nuo mano mirtinų priešų, kurie supa mane.

¹⁰Sitt fete hjerte lukker de til, med sin munn taler de overmodig.

¹⁰Užsidarę savo taukuose, jie kalba išdidžiai savo lūpomis.

¹¹Hvor vi går, kringsetter de mig nu; sine øine retter de på å felle mig til jorden.

¹¹Kur tik einame, jie supa mus, įbedę akis stebi ir rengiasi žemėn parblokšti

¹²Han er lik en løve som stunder efter å sønderrive, og en ung løve som ligger på lønnlige steder.

¹²kaip liūtas, tykantis grobio, kaip liūto jauniklis, kuris tupi lindynėje.

¹³Reis dig, Herre, tred ham i møte, slå ham ned, frels min sjel fra den ugudelige med ditt sverd,

¹³Kelkis, Viešpatie, juos pasitik ir partrenk; išlaisvink savo kardu mano sielą iš nedorėlių,

¹⁴fra menneskene med din hånd, Herre, fra denne verdens mennesker, som har sin del i livet, og hvis buk du fyller med dine skatter, som er rike på sønner og efterlater sin overflod til sine barn.

¹⁴iš žmonių­savo ranka, Viešpatie; iš pasaulio žmonių, kurių dalis šiame gyvenime, kurie pripildo savo pilvus Tavo gėrybėmis, jų vaikai sočiai privalgo, perteklių palikdami saviesiems vaikams.

¹⁵Jeg skal i rettferdighet skue ditt åsyn, jeg skal, når jeg våkner, mettes ved din skikkelse.

¹⁵O aš Tavo veidą regėsiu savo teisume, pabudęs pasisotinsiu Tavo regėjimu.