¹Til sangmesteren; av Herrens tjener David, som talte denne sangs ord til Herren den dag da Herren hadde utfridd ham av alle hans fienders hånd og av Sauls hånd.

¹“Mylėsiu Tave, Viešpatie, mano stiprybe!

²Og han sa: Herre, jeg har dig hjertelig kjær, min styrke!

²Viešpats yra mano uola, tvirtovė ir išlaisvintojas. Dievas yra mano jėga, Juo pasitikėsiu; Jis­mano skydas, išgelbėjimo ragas, mano aukštas bokštas.

³Herren er min klippe og min festning og min frelser; min Gud er min klippe, som jeg setter min lit til, mitt skjold og min frelses horn, min borg.

³Šauksiuosi Viešpaties, kuris vertas gyriaus, ir taip būsiu išgelbėtas iš priešų.

⁴Jeg påkaller den Høilovede, Herren, og blir frelst fra mine fiender.

⁴Mirties kančios supo mane, bedievių antplūdis gąsdino mane.

⁵Dødens rep omspente mig, og fordervelsens strømmer forferdet mig.

⁵Pragaro kančios apraizgė mane, manęs laukė mirties pinklės.

⁶Dødsrikets rep omgav mig, dødens snarer overfalt mig.

⁶Sielvarte šaukiausi Viešpaties, savo Dievo. Jis išgirdo savo šventykloje mano balsą, mano šauksmas pasiekė Jo ausis.

⁷I min trengsel påkalte jeg Herren, og jeg ropte til min Gud; han hørte fra sitt tempel min røst, og mitt skrik kom for ham, til hans ører.

⁷Susvyravo, sudrebėjo žemė, kalnų pamatai sujudėjo ir drebėjo, nes Viešpats užsirūstino.

⁸Da rystet og bevet jorden, og fjellenes grunnvoller skalv, og de rystet, for hans vrede var optendt.

⁸Iš Jo šnervių kilo dūmai, iš burnos veržėsi naikinančios liepsnos, įkaitusios žarijos skraidė.

⁹Det steg røk op av hans nese, og fortærende ild fra hans munn; glør brente ut av ham.

⁹Jis palenkė dangų ir nužengė, tamsa buvo po Jo kojomis.

¹⁰Og han bøide himmelen og steg ned, og det var mørke under hans føtter.

¹⁰Jis sėdėjo ant cherubo ir skrido, vėjo sparnai Jį nešė.

¹¹Og han fór på kjeruber og fløi, og han fór hastig frem på vindens vinger.

¹¹Jis pasislėpė tamsoje, juodi vandenys ir debesys supo Jį.

¹²Han gjorde mørke til sitt dekke, rundt omkring sig til sitt skjul, mørke vann, tykke skyer.

¹²Nuo spindesio Jo priekyje pro debesis veržėsi kruša ir degančios žarijos.

¹³Frem av glansen foran ham fór hans skyer frem, hagl og gloende kull.

¹³Viešpats sugriaudė danguose, Aukščiausiasis parodė savo balsą.

¹⁴Og Herren tordnet i himmelen, den Høieste lot sin røst høre, hagl og gloende kull.

¹⁴Jis laidė strėles ir išsklaidė juos, siuntė žaibus ir juos sunaikino.

¹⁵Og han utsendte sine piler og spredte dem* omkring - lyn i mengde og forvirret dem. / {* fiendene.}

¹⁵Iškilo jūros dugnas, atsivėrė žemės pamatai nuo Tavo balso, Viešpatie, nuo Tavo rūstybės kvapo.

¹⁶Da kom vannenes strømmer til syne, og jordens grunnvoller blev avdekket ved din trusel, Herre, for din neses åndepust.

¹⁶Iš aukštybių Jis ištiesė ranką ir paėmė mane, ištraukė iš gausių vandenų.

¹⁷Han rakte sin hånd ut fra det høie, han grep mig; han drog mig op av store vann.

¹⁷Jis išgelbėjo mane iš galingo priešo, iš tų, kurie manęs nekentė, nes jie buvo stipresni už mane.

¹⁸Han fridde mig ut fra min sterke fiende og fra mine avindsmenn; for de var mig for mektige.

¹⁸Jie puolė mane aną pražūtingąją dieną, bet mano atrama buvo Viešpats.

¹⁹De overfalt mig på min motgangs dag; men Herren blev min støtte.

¹⁹Jis išvedė mane į platybes ir išlaisvino mane, nes Jis pamėgo mane.

²⁰Og han førte mig ut i fritt rum; han frelste mig, for han hadde behag i mig.

²⁰Viešpats atlygino man pagal mano teisumą, Jis atmokėjo man pagal mano rankų švarumą.

²¹Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, han betalte mig efter mine henders renhet.

²¹Aš laikiausi Viešpaties kelio, neatsitraukiau nuo savo Dievo nusikalsdamas.

²²For jeg tok vare på Herrens veier og vek ikke i ondskap fra min Gud.

²²Jo įsakymai buvo prieš mane ir nuo Jo nuostatų neatsitraukiau.

²³For alle hans lover hadde jeg for øie, og hans bud lot jeg ikke vike fra mig.

²³Prieš Jį buvau atviras ir saugojaus, kad nenusikalsčiau.

²⁴Og jeg var ulastelig for ham og voktet mig vel for min synd.

²⁴Todėl man atlygino Viešpats pagal mano teisumą, pagal mano rankų švarumą Jo akyse.

²⁵Og Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, efter mine henders renhet for hans øine.

²⁵Gailestingam Tu pasirodai gailestingas, tobulam­tobulas,

²⁶Mot den fromme viser du dig from, mot den rettvise mann viser du dig rettvis,

²⁶tyram Tu pasirodai tyras, su sukčiumi elgiesi suktai.

²⁷mot den rene viser du dig ren, mot den forvendte viser du dig vrang.

²⁷Tu gelbsti prispaustuosius, bet pažemini išdidžius žvilgsnius.

²⁸For du frelser elendige folk, og du fornedrer høie øine.

²⁸Tu, Viešpatie, uždegi man žiburį; Viešpats, mano Dievas, šviečia man tamsumoje.

²⁹For du lar min lampe skinne; Herren min Gud opklarer mitt mørke.

²⁹Su Tavimi galiu pulti priešą, su Dievu­peršokti sieną.

³⁰For ved dig stormer jeg løs på fiendeskarer, og ved min Gud springer jeg over murer.

³⁰Dievo kelias tobulas, Viešpaties žodis ugnimi valytas. Jis yra skydas visiems, kurie Juo pasitiki.

³¹Gud, hans vei er fullkommen; Herrens ord er rent, han er et skjold for alle dem som setter sin lit til ham.

³¹Kas yra Dievas, jei ne Viešpats? Kas uola, jei ne mūsų Dievas?

³²For hvem er Gud foruten Herren, og hvem er en klippe, uten vår Gud?

³²Jis apjuosia mane jėga, padaro mano kelią tobulą.

³³Den Gud som omgjorder mig med kraft og gjør min vei fri for støt,

³³Mano kojas Jis padaro kaip stirnos, į aukštumas mane iškelia.

³⁴som gir mig føtter likesom hindene og stiller mig på mine høider,

³⁴Mano rankas Jis moko kovoti, kad mano rankos sulaužytų plieninį lanką.

³⁵som oplærer mine hender til krig, så mine armer spenner kobberbuen.

³⁵Tu man davei išgelbėjimo skydą, Tavo dešinė palaikė mane, Tavo gerumas mane išaukštino.

³⁶Og du gir mig din frelse til skjold, og din høire hånd støtter mig, og din mildhet gjør mig stor.

³⁶Tu praplatinai mano žingsnius, kad mano kojos nepaslystų.

³⁷Du gjør rummet vidt for mine skritt under mig, og mine ankler vakler ikke.

³⁷Persekiojau priešus ir pasivijau, nepasukau atgal, kol jų nesunaikinau.

³⁸Jeg forfølger mine fiender og når dem, og jeg vender ikke tilbake før jeg har gjort ende på dem.

³⁸Sužeidžiau juos, kad nebegalėjo pasikelti, krito jie man po kojomis.

³⁹Jeg knuser dem, så de ikke makter å reise sig; de faller under mine føtter.

³⁹Tu apjuosei mane jėga kovai ir atidavei man tuos, kurie sukilo prieš mane.

⁴⁰Og du omgjorder mig med kraft til krig, du bøier mine motstandere under mig.

⁴⁰Tu palenkei prieš mane mano priešus, kad galėčiau sunaikinti tuos, kurie manęs nekenčia.

⁴¹Og mine fiender lar du vende mig ryggen, og mine avindsmenn utrydder jeg.

⁴¹Jie šaukė, bet niekas nepadėjo, į Viešpatį kreipėsi­Jis neatsiliepė.

⁴²De roper, men der er ingen frelser - til Herren, men han svarer dem ikke.

⁴²Sutrypiau juos į žemės dulkes, kaip gatvių purvą sumyniau.

⁴³Og jeg knuser dem som støv for vinden, jeg tømmer dem ut som søle på gatene.

⁴³Išgelbėjai mane tautos kovose, man skyrei valdyti pagonis, tautos, kurių nepažinau, tarnaus man.

⁴⁴Du redder mig fra folkekamper, du setter mig til hode for hedninger; folkeferd som jeg ikke kjenmer, tjener mig.

⁴⁴Kai tik išgirs apie mane, jie paklus man, svetimšaliai pasiduos man.

⁴⁵Bare de hører om mig, blir de mig lydige; fremmede kryper for mig.

⁴⁵Svetimšaliai išblykš, drebėdami išeis iš savo pilių.

⁴⁶Fremmede visner bort og går bevende ut av sine borger.

⁴⁶Viešpats yra gyvas! Palaiminta tebūna mano uola! Aukštinamas tebūna mano išgelbėjimo Dievas.

⁴⁷Herren lever, og priset er min klippe, og ophøiet er min frelses Gud,

⁴⁷Dievas atkeršija už mane ir pajungia man tautas.

⁴⁸den Gud som gir mig hevn og legger folkeferd under mig,

⁴⁸Jis gelbsti mane iš mano priešų. Tu iškėlei mane aukščiau nei tuos, kurie sukyla prieš mane, ir išlaisvinai nuo žiauraus žmogaus.

⁴⁹som frir mig ut fra mine fiender; ja, over mine motstandere ophøier du mig, fra voldsmannen redder du mig.

⁴⁹Todėl dėkosiu Tau, Viešpatie, tarp pagonių, giedosiu gyrių Tavo vardui.

⁵⁰Derfor vil jeg prise dig iblandt hedningene, Herre, og lovsynge ditt navn.

⁵⁰Didelį išgelbėjimą Jis suteikia savo karaliui ir parodo gailestingumą savo pateptajam Dovydui ir jo palikuonims per amžius”.

⁵¹Han gjør frelsen stor for sin konge, han gjør miskunnhet mot sin salvede, mot David og mot hans ætt til evig tid.