¹En salme av David. Herren er min hyrde, mig fattes intet.

¹Viešpats yra mano ganytojas­aš nestokosiu.

²Han lar mig ligge i grønne enger, han leder mig til hvilens vann.

²Jis paguldo mane žaliuojančiose ganyklose, veda mane prie tylių vandenų.

³Han vederkveger min sjel, han fører mig på rettferdighets stier for sitt navns skyld.

³Jis atgaivina mano sielą, veda mane teisumo takais dėl savo vardo.

⁴Om jeg enn skulde vandre i dødsskyggens dal, frykter jeg ikke for ondt; for du er med mig, din kjepp og din stav de trøster mig.

⁴Nors eičiau per mirties šešėlio slėnį, nebijosiu pikto, nes Tu su manimi. Tavo lazda bei Tavo ramstis nuramina mane.

⁵Du dekker bord for mig like for mine fienders øine, du salver mitt hode med olje; mitt beger flyter over.

⁵Tu paruoši man stalą mano priešų akivaizdoje, aliejumi man patepi galvą, mano taurė sklidina.

⁶Bare godt og miskunnhet skal efterjage mig alle mitt livs dager, og jeg skal bo i Herrens hus gjennem lange tider.

⁶Tikrai, gerumas ir gailestingumas lydės mane per visas mano gyvenimo dienas. Aš gyvensiu Viešpaties namuose per amžius.