1Til sangmesteren; en salme av David.
1Tavimi, Viešpatie, pasitikiu; niekados tenebūsiu sugėdintas. Savo teisumu išgelbėk mane.
2Til dig, Herre, tar jeg min tilflukt. La mig aldri i evighet bli til skamme, frels mig ved din rettferdighet!
2Palenk prie manęs savo ausį, skubiai išgelbėk mane. Būk man stipri uola, tvirtovė išsigelbėti.
3Bøi ditt øre til mig, skynd dig og redd mig, vær mig et klippevern, en borg til å frelse mig!
3Tu mano uola ir tvirtovė. Dėl savo vardo vesk ir saugok mane,
4For du er min klippe og min borg, og for ditt navns skyld vil du føre og lede mig.
4išnarpliok mane iš tinklo, kuris slaptai man padėtas, nes Tu esi mano jėga.
5Du vil føre mig ut av garnet som de lønnlig har lagt for mig; for du er mitt vern.
5Į Tavo rankas pavedu savo dvasią. Tu išgelbėjai mane, Viešpatie, tiesos Dieve!
6I din hånd overgir jeg min ånd; du forløser mig, Herre, du trofaste Gud.
6Aš neapkenčiu niekingų stabų garbintojų, bet pasitikiu Viešpačiu.
7Jeg hater dem som akter på tomme avguder, men jeg, jeg setter min lit til Herren.
7Aš džiūgausiu ir linksminsiuos Tavo gailestingume; Tu pažvelgei į mano vargą, į skausmą mano sielos,
8Jeg vil fryde og glede mig over din miskunnhet, at du har sett min elendighet, aktet på min sjels trengsler;
8neatidavei manęs į priešo rankas, leidai mano kojoms laisvai bėgti.
9du har ikke overgitt mig i fiendehånd, du har satt mine føtter på et rummelig sted.
9Pasigailėk manęs, Viešpatie, nes suspaustas esu; nusilpo nuo liūdesio mano akys, mano siela ir pilvas.
10Vær mig nådig, Herre! for jeg er i trengsel; borttæret av sorg er mitt øie, min sjel og mitt legeme.
10Sielvartas graužia mano gyvenimą, vaitojimasmano metus; išseko mano jėgos dėl mano kaltės ir mano kaulai sunyko.
11For mitt liv svinner bort med sorg, og mine år med sukk; min kraft er brutt for min misgjernings skyld, og mine ben er uttæret.
11Visiems savo priešams tapau pajuoka, netgi savo kaimynams; pažįstami bijo manęs, kurie gatvėje mato mane, bėga nuo manęs.
12For alle mine fienders skyld er jeg blitt til stor spott for mine naboer og til en skrekk for mine kjenninger; de som ser mig på gaten, flyr for mig.
12Esu pamirštas kaip numirėlis, dingęs iš atminties; tapau kaip sudužęs indas.
13Jeg er glemt og ute av hjertet som en død, jeg er blitt som et ødelagt kar.
13Aš girdžiu, ką daugelis šnibždabaimė aplinkui. Jie tariasi prieš mane, galvoja atimti mano gyvybę.
14For jeg hører baktalelse av mange, redsel fra alle kanter, idet de rådslår sammen imot mig; de lurer på å ta mitt liv.
14Tavimi, Viešpatie, pasitikėjau ir sakiau: “Tu esi mano Dievas”.
15Men jeg, jeg setter min lit til dig, Herre! Jeg sier: Du er min Gud.
15Tavo rankose yra mano laikai. Gelbėk mane iš rankos mano priešų ir persekiotojų.
16I din hånd er mine tider*; redd mig av mine fienders hånd og fra mine forfølgere! / {* 1KR 29, 30. SLM 139, 16.}
16Parodyk savo tarnui savo šviesų veidą; išgelbėk mane dėl savo gailestingumo.
17La ditt åsyn lyse over din tjener, frels mig ved din miskunnhet!
17Viešpatie, tenebūsiu sugėdintas, nes Tavęs šaukiuosi! Telieka sugėdinti nedorėliai, tenutyla jie kape.
18Herre, la mig ikke bli til skamme! for jeg kaller på dig. La de ugudelige bli til skamme, bli tause i dødsriket!
18Tegul tampa nebylios melagių lūpos, kurios prieš teisųjį įžūliai su puikybe ir panieka kalba!
19La løgnens leber bli målløse, som taler frekt imot den rettferdige med overmot og forakt!
19Viešpatie, koks didis yra Tavo gerumas Tavęs bijantiems, kurie pasitiki Tavimi žmonių akivaizdoje.
20Hvor stor din godhet er, som du har gjemt for dem som frykter dig, som du har vist mot dem som tar sin tilflukt til dig, for menneskenes barns øine!
20Tu paslėpsi juos savo artume nuo žmonių išdidumo, saugosi juos savo palapinėje nuo liežuvių plakimo.
21Du skjuler dem i ditt åsyns skjul for menneskers sammensvergelser, du gjemmer dem i en hytte for tungers kiv.
21Palaimintas tebūna Viešpats! Jis suteikė man nuostabią malonę sustiprintame mieste.
22Lovet være Herren! for han har underlig vist sin miskunnhet imot mig i en fast by.
22Nes aš skubotai tariau: “Esu atskirtas nuo Tavo akių”. Tačiau Tu išgirdai mano maldavimą, kai šaukiausi Tavęs.
23Og jeg, jeg sa i min angst: Jeg er revet bort fra dine øine. Dog hørte du mine inderlige bønners røst, da jeg ropte til dig.
23Mylėkite Viešpatį, visi Jo šventieji. Ištikimuosius apsaugo Viešpats ir su kaupu atlygina išdidiems.
24Elsk Herren, alle I hans fromme! Herren vokter de trofaste og gjengjelder rikelig den som farer overmodig frem.
24Būkite drąsūs visi, kurie pasitikite Viešpačiu, ir Jis sustiprins jūsų širdis.
25Vær ved godt mot, og eders hjerte være sterkt, alle I som venter på Herren!