¹Til sangmesteren; av Korahs barn; en salme.

¹Išgirskite visos tautos! Klausykitės visi pasaulio gyventojai:

²Hør dette, alle folk, vend øret til, alle I som bor i verden,

²prastuoliai ir kilmingieji, turtuoliai ir vargšai!

³både lave og høie, rike og fattige, alle tilsammen!

³Savo burna skelbsiu išmintį; mano širdies apmąstymai­išmanymas.

⁴Min munn skal tale visdom, og mitt hjertes tanke er forstand.

⁴Aš klausysiuos patarlių, skambant arfai įminsiu mįslę.

⁵Jeg vil bøie mitt øre til tankesprog, jeg vil fremføre min gåtefulle tale til citaren.

⁵Ko gi man nelaimės dienomis bijoti, kai priešai klastingi apninka,

⁶Hvorfor skal jeg frykte i de onde dager, når mine forfølgeres ondskap omgir mig,

⁶kurie savo turtais pasitiki ir giriasi gausiais savo lobiais?

⁷de som setter sin lit til sitt gods og roser sig av sin store rikdom?

⁷Nė vienas žmogus negalės išpirkti savo brolio nė Dievui duoti išpirką už jį.

⁸En mann kan ikke utløse en bror, han kan ikke gi Gud løsepenger for ham

⁸Didelė kaina už sielos išpirkimą­tiek niekad neturėsi,

⁹- for deres livs utløsning er for dyr, og han må avstå derfra til evig tid -

⁹kad galėtum amžinai gyventi ir nematytum sugedimo.

¹⁰så han skulde bli ved å leve evindelig og ikke se graven.

¹⁰Matysi, kaip išminčiai miršta, kvailiai ir paikieji žūna, palikdami turtus kitiems.

¹¹Nei, han vil få se den. De vise dør, dåren og den uforstandige omkommer tilsammen og overlater sitt gods til andre.

¹¹Jie nori, kad jų namai pasiliktų per amžius, jų buveinės kartų kartoms, savo vardais jie pavadina žemes.

¹²Deres hjertes eneste tanke er at deres hus skal stå til evig tid, deres boliger fra slekt til slekt; de kaller sine jorder op efter sine navn.

¹²Net ir garbingas žmogus neišlieka: jis panašus į galviją, kuris pražūna.

¹³Og dog blir et menneske i herlighet ikke stående; han er lik dyrene, som går til grunne.

¹³Toks yra kvailai pasitikinčiųjų likimas ir galas jų pasekėjų, kurie pritaria jiems.

¹⁴Således går det dem som er fulle av selvtillit, og dem som følger dem efter og har behag i deres tale. Sela.

¹⁴Mirtis juos ganys kaip avis. Josios buveinei jie skirti ir į ją nužengs. Jų kūnas sunyks, pavidalas sudūlės; mirusiųjų buveinė bus jų namai.

¹⁵Som en fårehjord føres de ned i dødsriket, døden vokter dem, og de opriktige hersker over dem, når morgenen bryter frem, og deres skikkelse blir ødelagt av dødsriket, så de ikke har nogen bolig mere.

¹⁵Tačiau Dievas iš kapo išpirks mano sielą, Jis priims mane.

¹⁶Men Gud skal forløse min sjel av dødsrikets vold, for han skal ta mig til sig. Sela.

¹⁶Nesijaudink, jei kas praturtėja ir jo namų garbė padidėja.

¹⁷Frykt ikke når en mann blir rik, når hans huses herlighet blir stor!

¹⁷Juk mirdamas jis to nepasiims, garbė nepalydės jo.

¹⁸For han skal intet ta med sig når han dør; hans herlighet skal ikke fare ned efter ham.

¹⁸Nors gyvendamas jis tarsis esąs laimingas, kiti jį dėl sėkmės girs,

¹⁹Om han enn velsigner sin sjel i sitt liv, og de priser dig fordi du gjør dig til gode,

¹⁹tačiau jis nužengs pas savo tėvų kartą ir šviesos neregės per amžius.

²⁰så skal du dog komme til dine fedres slekt; de ser ikke lyset evindelig.

²⁰Žmogus, kuris yra gerbiamas, bet neturi supratimo, yra panašus į galviją, kuris pražus.

²¹Et menneske i herlighet, som ikke har forstand, er lik dyrene, som går til grunne.